Ik kijk wel vaker naar Joris. Dat moet ook wel. Voor je het weet is hij de trap op geklommen, uit zijn stoel geklommen, op het trapje in de tuin geklommen, heeft hij de wii remote verstopt, de televisie aangedaan, de telefoon ter hand genomen, zijn brood op de grond gegooit, zijn blote lijfje met poepbillen van de commode kussen op het grote bed gegooit....
(edit: de babyfoon in de bak met water buiten gegooit.....hmpfrlggg)
Maar soms kijk je ergens naar en zíe je ineens iets.
Vandaag zag ik dat Joris groter wordt. Dat hij een dreumes is. Dat hij de wereld ontdekt. Hij staat, hij loopt en hij kijkt naar mij. En hij is trots. Zo kijkt hij ook naar mij. Hij kijkt trots.
En vandaag zag ik in Joris zijn trotse ogen hoe trots André nu zou zijn op Joris. En dan doet het pijn en verdriet (eigenlijk raakt het je ineens als een kanonskogel en wordt je gewoon van je voeten afgeblazen) te weten dat André dit niet kan zien. Dit niet kan meemaken. Los van het feit dat ik dit met hem wil delen, dat we samen trots kunnen zijn.
Naast het feit dat ik trots op Joris ben, is Ron ook trots. Als ik naar hém kijk zie ik trotse papa ogen. Trots omdat Joris loopt, trots omdat Joris op schoenen loopt, trots omdat Joris trots is.
(Meer dan pijnlijk dat ik dit soort foto's niet van Joris met André heb. Meer dan blij dat ik dit soort foto's van Joris met Ron heb. Eenvoudig...? Wel heel erg waar!)
12 opmerkingen:
ik zit weer ns te grienen hier
dikke keel
om al die redenen
Je mag trots zijn. Op jezelf, op Joris, op Ron. Om André. Maar vooral op jezelf.
Je mag ook verdrietig zijn. Om jezelf, om Joris, om Ron, om André.
Je mag gelukkig zijn. Om jezelf, om Joris, om Ron en om André.
En om je Vader die voor je zal blijven zorgen!
Liefs, Lydia
Wat afschuwelijk dat Joris André niet meer als vader heeft en hem nooit zal kennen.
Wat fantastisch dat Joris Ron heeft die zo te zien een geweldige nieuwe vader voor hem kan en wil zijn.
Wat een kerel wordt het al, die Joris!
Ja Fleur, niemand heeft ooit gewild dat Andere dit niet meer meemaakt. Daarom is het ook zo dubbel, maar wel goed dat je blij en gelukkig kan zijn met Ron en de vader die hij voor Joris en je meiden kan en wil zijn.
Het is een prachtig kereltje die als ik de foto's zie op zijn vader lijkt ??
Het is natuurlijk vreselijk dat Andre er niet meer is om dit allemaal mee te maken maar het is ook wel weer prachtig dat je dit wel met Ron kan delen en je niet alleen bent....
@ilse, je hebt gelijk. En toch... als je iemand bent verloren dan is die nooit te vervangen. Dus het delen met Ron is super. Maar doordat ik het niet kan delen met André voel ik me wel alleen. En in zekere zin ben ik dat ook, misschien wel de rest van mijn leven.
Klinkt dramatisch he? Als ik het zo schrijf staat dat wel zo. Misschien is het ook wel gewoon zo.
Nee, Fleur, niks dramatisch, zo ís t gewoon! Heb ook gemerkt: al bel je 100 mensen om goed nieuws te delen, die ene kun je niet spreken en die 100 anderen vullen dat grote gat niet eens een heel klein beetje! En dan voel je je echt alleen, ondanks alle vrienden, goede bedoelingen en lieve woorden. Feit blijft toch dat degene die je mist het allemaal niet zelf me kan maken. Dat degene die er gewoon bij hoort er gewoon echt niet is en dat is stom, dat klopt voor geen meter! Maar daarom moeten wij maar extra genieten, toch??
Heel fijn dat Ron er is, dat je daar de liefde en steun van hebt, en dat hij je snapt en je je ook zo dubbel mág voelen. Want dat hij dat gat niet op kan vullen, ligt niet aan hem of aan jou!
Ik wens je nog heel veel mooie, trotse momenten!
Kus, Susanne
Liefs (en nog veel meer) voor jou, Susanne en Ron...
En een knuffel voor die lieve, stoere, grote kleine Joris!
Mooi gezegd Susanne.
Het (zulke opmerkingen) is denk ik wel gewoon goed bedoeld, want allemaal hopen we dat je verdriet een beetje minder wordt, dat gaten langzaamaan gevuld worden en ik denk ook dat we allemaal jou zoveel geluk gunnen. Maar dat doet niets af aan het feit dat het gewoon zo is. Andre is er niet meer. En dat gaat nooit over. En dat is pijnlijk vreselijk afschuwelijk. En die pijn staat los van de trots en het nieuwe geluk. En is er ook weer nauw mee verbonden.
Simpel? Ik vind het allemaal hartstikke ingewikkeld. Daarom extra knap van je. {{{{{{{{{{{{}}}}}}}}}}}
(En Joris is inderdaad opeens echt zo'n stuk groter!)
O mén, ik weet gewoon even niet wat ik moet zeggen. Omdat het zo dubbel is allemaal en omdat ik zelf nu zo dubbel zit. Maar toch, zoals jij deze week al bij mij schreef: ik laat een berichtje achter zodat jij weet dat ik hier gelezen heb en weet dat ik aan je denk.
Liefs en wees maar trots. Maar weet ook.. André ziet het echt en is hartstikke trots. Op jou, op de kindertjes en op Ron. Omdat jullie het zo goed doen, hoe moeilijk het ook is.
Een hele dikke knuffel!
Voor t eerst dat ik je blog bekijk Fleur, wist van tevoren dat ik er ernstig om zou moeten huilen. enfin.
Je reactie op de shelter, thanks. ja, je hebt gelijk, daar gaat t werk over. tis beetje shit dat ik t soms alleen in beeld kan geven.
We missen andré ook. zouden graag zijn kop weer s zien. Fijn alle foto's op je blog.
Heel stevige knuffel,
dág, elis
Beste Fleur,
ik kwam net op je blog via een tip van Google Reader en heb net een half uur zitten lezen. De tranen lopen over mijn wangen, net als bij veel van je vaste lezers. Wat vreselijk om zo ploseling je man te verliezen.
Veel sterkte en blijf schrijven,
Suzan
Een reactie posten