Laatst had ik het over mijn cleaningladies. Mijn meiden die bijna elke maandag bij mij komen om te cleanen en kletsen.
Mijn cleaningladies komen niet meer alleen om schoon te maken. Ja, ze maken nog wel schoon, maar ik ben toe aan ruimte in mijn hoofd en rust. En één van de mogelijkheden daartoe is ook ruimte in je huis. En aangezien ik al knettergek wordt van mijn eigen gedachtenstromen, kon ik de puinhoopstromen in mijn huis er écht niet meer bij hebben. Een opeenstapeling van zwangerschap en kraamtijd en de ongelukkige zomer en nasleep daarvan hebben ervoor gezorgd dat de toch al niet exteem opgeruimde Fleur, nu zelf ook door de puinhoop het puin niet meer kon zien.
En zo begonnen we in de woonkamer en zette alle troep waar nog geen plek voor was in de werkkamer. Toen kwam de keuken en zette we alle troep waar nog geen plek voor was in de werkkamer en toen.... toen paste ik zelf niet meer in de werkkamer. En toen moest ik dus wel aan de werkkamer. Maar daar lag eigenlijk pas de echte troep. Kinderknutseltroep, mamaknutseltroep, André zijn vele computertroep, administratie troep (die de laatste maanden is toegenomen, daar word je helemaal eng van!), alle kaarten die ik heb gekregen na het overlijen van André (die echt niet meer in de A4 doos pasten) en andere troep waar ik niet eens meer een gemene deler voor kan verzinnen.
Cleaninglid Corrie zei na een uurtje tegen mij; "Fleur, weet je wel dat je nu aan het opruimen bent?" En ze had gelijk. Ja, natuurlijk was ik aan het opruimen, dat vertelde ik net al. Maar ik was dingen aan het opruimen. Dingen van mijn leven, van mijn leven wat mijn leven nu niet meer is. En dat opruimen gaat je niet zomaar in de koude kleren zitten. Ook niet als je wordt geholpen door lieve vriendinnen en ook niet als je net doet alsof je gewoon aan het opruimen bent. Dus toen ik de grootste zooi had gesorteerd in wat mag weg en wat (nog) niet, ging ik maar even een stukje fietsen. En toen ik terug kwam:
En mijn cleaningladies zijn gepromoveerd tot knockploeg. Omdat ze niet meer alleen komen schoonmaken. Maar omdat ze mij zullen beschermen. Ze gaan mij beschermen met stofzuigerslang en dweil (en die dweil van Corrie is een harde kan ik u vertellen!) als er ook maar iemand is die mij gaat kwetsen.
Ze bestaan nog; vrouwen die weten hoe je moet schoonmaken!
Knockploeg; had ik al verteld dat ik van jullie hou? (Of begin ik nu vervelend in de herhaling te vallen?)En niet op de foto, maar in gedachten was je bij ons lieve Esther.
12 opmerkingen:
kijk, dat noemen ze nu ZINVOL geweld......
goh, da's weer een heul andere invuling van het principe ' knokploeg' Ze mogen hier ook wel eens een robbertje komen stoeien hoor!
Geweldig! Dáár heb je wat aan!!
Mooie foto van Cor, zo onder de verwarming ;o))))
Mirjam :o)
Heerlijk, en fantastisch dat die meiden voor je klaar staan!Het zijn net die kleine dingen die je hoofd weer iets ruimer maken...
Wow, wat goed!!!!
Heel lief geschreven ook, hopelijk ook meer rust en ruimte in je hoofd nu.
Ben wel een beetje nieuwsgierig waarom het schilderij ook opgeruimd (weg) is... (linkermuur)
Groetjes Angelique
oooooowwwww die arme corrie.....enne....vervelend in herhaling vallen???Nee joh, juist lekker! Hele dikke kus van MJ (met omhelzing als bonusmateriaal!) tot maandag.
zo hee, wat een vreselijk lieve fantastische vriendinnen heb jij! Daar mag je idd heel erg blij mee zijn en trots op zijn enzo... en afschuwelijk vaak in herhaling vallen, want ze verdienen het. En om ook maar even in de herhaling te vallen: jij ook lieve Fleur! Jij verdient ook dat mensen hartstikke trots op je zijn, hoe jij dingen benoemt en er mee om gaat... dat is knokken pur sang! Wat treffen jouw kindjes het toch met jou.... ( en je vriendinnen ook!)
Ik zag een bekend gezicht toen ik die foto's aan het bekijken was.Martijn... Blijkbaar een goede vriend van jullie. Mijn vriend Laurens heeft gewerkt met hem. Wij komen uit Volendam. Wat is het toch een kleine wereld. Zo zie je maar weer....
Meid, wat gun ik je dit. Dat ze alle fases maar met je mee mogen lopen, achter, naast èn voor je uit!
vriendinnen door dik en dun,
bijzonder. Om te koesteren.
xo
het zijn engeltjes, speciaal voor jullie !
hallo Fleur,
Via Ilse hier terecht gekomen.
Las Fleur is..
Mijn man N. is dan niet overleden, maar zit dementerend in een verpleeghuis.
Langzaam pakken we, de kids en ik, de draad van het leven weer op.
Wat me zo raakte aan dit stukje is dat het zo herkenbaar is.
Opruimen letterlijk ruimte maken in je hoofd.
Ook mijn "knockploeg" kwam opruimen en helpen de slaapkamer opknappen en zo langzamerhand het huis door.
Ben mijn knockploeg zo dankbaar.
dank je wel Fleur voor dit stukje.
groetjes Fon.
Een reactie posten