Morgen....

....is hij jarig!

En we gaan er gewoon een prachtig feest van maken!

"Uitgerekende datum in zicht"

Wat doet dat met je; de eerste verjaardag van je zoon?

Dat is een te grote brij van gevoelens om onder woorden te brengen. Maar ten diepste betekent het denk ik; het steeds verder verwijderd raken van André.

Bijna 1 jaar. Nog 10 nachtjes slapen. Ik heb zo'n eerste verjaardag nog nooit tot in het diepste van mijn huid, hart en wezen zo gevoeld. Zoveel pijn en zoveel blijdschap.

herinneringen

Elke periode in mijn leven kent zo zijn eigen herinneringen; een geur, een kleur, een lied.

Toen ik zwanger was van Fiene en de periode daarna kenmerkte zich door de muziek van Sting. De cd 'a brand new day' werd behoorlijk wat geluisterd. En steeds als ik dit lied hoor denk ik aan de periode voor en na de geboorte van Fiene.

Toen Merel was geboren draaide we de cd 'maaiveld' van Acda en de Munnik grijs.

En deze cd zat in de auto toen ik zwanger was van Joris:

Wat doet muziek toch veel met een mens!

zusjes en broertje/zoek de verschillen

Sorry voor het steeds terugkerende onderwerp. Maar ja, waar je dagen mee gevuld zijn, daar praat je over toch?

Zoek de verschillen...... Verschillen tussen mijn foto's vind ik niet zo moeilijk. Ten eerste was ik bij de eerste foto 22 jaar en bij de laatste foto 29. Al een heel groot verschil. Bij de eerste foto kwam er een kindje uit van 3750 gram, bij de tweede foto kwam er een kindje uit van 5000 gram (en zie het verschil in buik! Kreeg ik bij de zwangerschap van Fiene al van die fijne scheuren inn mijn huid, bij de zwangerschap van Merel was het motto 'er kan nog meer bij'.)

Maar dan de verschillen in babyfoto's! Uiteraard staan ze in chronologische volgorde. Maar mag ik toch even constateren dat hier duidelijk spraken is van broer en zussen?!


Josephine; geboren 31 mei 2001 met 53 cm en 3750 gram precies na 40 weken zwangerschap.


Merel Maria; geboren 25 september 2003 met 55 cm en 5000 gram na 40 weken en 1 dag zwangerschap.
Joris Léonard David; geboren 20 maart 2008 met 49 cm en 3700 gram na 38 weken en 6 dagen zwangerschap.

Wat een rijkdom!

Joris

Dit is Joris Léonard David, en is geboren op 20 maart. Hij woog 3700 gram en is 49cm lang.

"In-verwachting"

Ik heb nieuwe schoenen/ mijn zicht!

hormonen

Hormonen; wat heb je er aan? Tja, ik weet heus wel een heleboel. Maar voor nu wens ik ze naar de MAAN!

30 weken zwanger

Dezelfde foto, maar dan 15 weken later. Wel andere spijkerbroek (die van gisteren ipv de rol koekjes), maar zelfde spiegel en hetzelfde blurrie effect van het niet flitsen.(behalve dan die laatste, want ik had niet ineens een wonderbaarlijke paarse buikband omgedaan) Want ik sta voor de spiegel met buiten donker en binnen dus kunstlicht. Ach ja..... we zijn echt nog van plan (echt echt waar!) om goede foto's te nemen. Dat wil zeggen dat André ze maakt en niet voor de spiegel ;-).

En nu snel publiceren, voordat ik me bedenk!

pfffff, maarrrr.....

Allemaal ziek geweest, tegelijk, en ik duur het langst en ik ook labiel met gezellige zwangerschapshormonen, en ik kan niet eens meer in zinnen denken, want ik ben moe en vol in mijn hoofd.
Dus wat doe je dan als ECHTE vrouw zijnde; Dan vraag je aan twee andere (een stuk kleinere vrouwen die je net uit school hebt gehaald) vrouwen of ze erg naar de wc moeten en of ze heeeel veel dorst hebben en of ze zin hebben in iets leuks. En dan ga je als vrouwen shoppen, want dat doe je als je niet een heel rol koekjes wil opeten.
En toen kochten wij gewoon zomaar wat bij de speelgoed winkel. En kochten wij voor 'broertje' wat rompertjes en voor mij zwangerschaps- en voedings bh's en een nieuwe (weer ietsjes....grotere) spijkerbroek.
En dan ga je best wel een beetje gezellig en blij weer naar huis.


En die grote is zo lief! Die vraagt; mam? gaat het met je buik? En die wil ook best af en toe even helpen met het een en ander.

Tja, die stomme hormonen blijven. Maar je moet ook kijken naar wat je WEL hebt.

het wachten waard????

Tja hmm hmm tis geen buikfoto geworden (mijn haar zat niet goed, ik had dezelfde kleren aan als op de vorige foto, eigenlijk wellicht misschien niet zo'n groot verschil met vorige keer, het licht in de gang voor de spiegel was niet goed, die plek voor de spiegel eigenlijk toch al niet zo'n mooie plek voor een foto, André wilde de foto wel ''een keer'' maken, en zo voort).

Maar het is wel een buikfoto geworden. Van erin dan dus wel te verstaan!

Gisteren mochten André en ik mee doen aan een onderzoek in ons ziekenhuis naar (pin me er niet op vast....)aangezichtsmetingen van ongeboren kinderen en het wel of niet eerder opspeuren van 'dingen' in relatie tot een 2-d echo of een 3-d echo......

Boeien! Wij kregen gewoon zomaar gratis en voor niks (en we werden er nog voor bedankt!) een 3-d echo. Kan mij het schelen waarvoor het is!

Na twee kinderen was het 2-d plaatje van de echo voor mij nog altijd een heel vaag vaag iets. Ik vond het leuk hoor om te zien dat het goed groeit, om het hartje te zien enzo. Maar de relatie van hoofd naar hart werd niet echt gelegd zeg maar.

Nu is het met 20 weken nog steeds een beetje een 'embryo' achtig babytje in de buik. Dus groot schedeltje, wat smaller naar onder, magere armpjes en beentes. Dus nog niet echt de herkenbare baby die er over 20 weken uit mag komen. Maar het beeld wat je krijgt bij 3-d echo heeft me echt verbaasd. Waar ik bij 2-d nog wel eens dacht; 'tuurlijk is dat de navelstreng!' en dan stiekum 10 dikke vraagteken denken, zie je bij 3-d echo echt letterlijk de navelstreng.

In iedergeval; echt wel indrukwekkend.

Ach, kijk zelf maar!

En o ja........ het is een jongetje!

Zwanger en 'alle' tijd van de wereld!

Ik geniet!!! Mijn twee meiden op school en nog een half jaar van relatieve rust. Ik gun het mezelf om 'niks' te doen. Straks wordt weer druk zat en ik zal er nu van genieten.

Dus wat doe ik? Ik lees en kijk weer al mijn favoriete boeken en dvd's. En dat is dus nu wederom weer eens Jane Eyre. Ik blijf er zo van genieten. Heb het boek weer gelezen; in het engels. Niet dat ik daar zo ontzettend goed in ben, maar het is gewoon zo heerlijk wegdromen en daarbij duurt het ook net wat langer voor ik het gelezen heb. En de dvd van de verfilming door de BBC uit 1983 met Thimoty Dalton blijft mijn lievelings versie. Hij is ook in 2006 verfilmd door de BBC, maar die heb ik nog niet gekeken. Gewoon omdat Thimoty Dalton mijn enige echte Mr. Rochester is. Die stem!!
Even gezocht op Youtube een stukje Jane Eyre . Eigenlijk doet het stukje de hele romantiek van het boek niet geheel zijn recht. Daarvoor zit er zo'n opbouw in het boek en moet je ook de karakters kennen. Maar ach ja, even een blik op mijn Mr. Dalton (24 jaar geleden!) is toch best de moeite waard.

En nu ga ik nog even verder 'youtuberen'. Lekker nog meer stukjes kijken!

Zwanger en álle tijd van de wereld!

hoe gaat het eigenlijk met mij?

Alweer 15 weken zwanger.

Toen André en ik van de week samen uit eten waren, vroeg hij mij hoe het nu eigenlijk écht met me ging. Eigenlijk durfde ik het niet te zeggen. Want weet je? Hoewel ik me zeer beroerd voelde en zo'n periode totaal niet fijn is en ik zoooo blij ben dat het achter de rug is, was André zo lief voor me. Hij deed zoveel, ik kreeg zoveel aandacht en liefde. En ik, onzeker meisje als ik ben, ben bang dat als ik zeg dat het eigenlijk wel weer wat beter gaat, de aandacht dan weer voorbij is. Stom en dom natuurlijk, want dat is helemaal niet zo. Tja, het wordt misschien wel weer wat normaler als ik de was heb gedaan, als ik eens gedweild heb of het eten heb gekookt. Maar ja, zo hoort het eigenlijk ook. En anders moet ik het gewoon roepen: "Kijk eens schat! Ik heb vandaag de hele bovenverdieping gezogen en ook nog boodschappen gedaan voor 4 dagen en de kinderen naar school gebracht op de fiets en ook nog gekookt!" Hij is de eerste die me een dikke zoen zou geven en zou zeggen hoe fijn dat is.

Dus; hoe gaat het eigenlijk met mij?:

Ik kan je zeggen dat het alweer veel veel beter gaat. Uiteraard nog wel gauw moe, mijn rug begint nu al wat te protesteren, alles wordt nu al wat 'losser' in mijn lijf; dus eigenlijk de gewone zwangerschapskwaaltjes alleen wat eerder dan ik gewend ben. Maar; ik ben zo blij om weer een beetje te kunnen functioneren.

En om te laten zien hier twee (afschuwelijke) foto's van mezelf die ik net in de spiegel heb gemaakt om te laten zien hoe het met me gaat.