Ik moet denken aan een stukje dat Brigitte Kaandorp vertelde tijdens haar show 1000 en 1 nacht. Ze had het over 'startangst'. Ze maakte er natuurlijk een enorme uitvergroting van, maar in de kern had ze best een goed punt. Namelijk dat als je alles maar even zo voorlopig en nog niet voor het 'echie' doet, dan is het niet zo erg als het niet goed gaat of nog niet goed is.
Met de dood van André zijn er zoveel dingen van afscheid gekomen.
En toen kreeg ik van Merel het vaderdagcadeautje van vorig jaar juni (een sleutelhanger voor de auto), omdat ze graag wilde dat ik 'm op de autosleutel zou doen.
En ik kon het allemaal niet meer. En ik wil eigenlijk gewoon naar buiten en naar de ontluikende natuur kijken en de knoppen en bloemen zien.
En als ik dan die foto's maak, voel ik me even 10 minuten zoals vorig jaar voorjaar. Onbevangen in de tuin met ontluikende natuur. En dan kijk ik om mij heen en zie de tuin. De tuin waarin ik met André altijd bezig was, de tuin die ik nu voor het laatst zie ontluiken en voel ik me ineens weer heel alleen daar staan.
Wat dit allemaal met elkaar te maken heeft? Alles, maar het valt gewoon niet uit te leggen. Het valt niet uit te leggen hoe diep rouwen zit.
En ik voel mijn geen held, omdat ik denk (of eigenlijk vind) dat ik doordat ik nieuwe liefde heb en die zo diep zit en zoveel goeds doet en doordat ik zulke lieve kinderen heb waar ik zo van kan genieten en doordat de zon weer schijnt dat ik daardoor me niet zo mag voelen.
Daarom voel ik mij een held op sokken.
(En eigenlijk wil ik nu de commentaren uit zetten op dit bericht, omdat ik me nog meer held op sokken zou voelen als iedereen nu zegt dat ik wel een held ben en dat het allemaal te begrijpen is enzo. Want dan voel ik me alsof ik dit allemaal zo expres opschrijf, zodat mensen lieve dingen tegen me zeggen.....)
22 opmerkingen:
hmmmm..... een held, eentje op sokken, .... eigenlijk maakt het niet uit.... Ik kom hier steeds weer terug omdat ik hier een eerlijkheid vind..... soms is het rauw verdriet, dan weer heel voorzichtig blij, omdat je (vermoed ik) bang bent dat mensen het niet zullen snappen.... Ik lees in alles dat je vanuit je hart spreekt en schrijft .... en of je dat nu op je sokken doet of niet.... Ik vind jou gewoon heel erg Fleur (die naam alleen al fleurt mij op ;-)).....
Nou. Vooruit dan.
Je bent geen held.
Nee wacht.
Je bent een Accidental Hero.
Je moet wel. Keihard gewoon.
Het wordt je opgedrongen.
Ik kan alleen maar zeggen, ik voel je verdriet en je onwil tot dingen, tot verdergaan door mijn schermpje sijpelen.
En ik denk alleen maar: ik zou me precies zo voelen.
Ik zou ook heel dwars worden denk ik.
Een vervelend vrouwtje.
Haha.
Kijk, lach ik toch nog even voor je.
En wil je nog een cliché?
Dat kan er ook nog wel bij toch?
One step forward and two steps back.
Voor mij ben je wel een held hoor. Ga er maar eens aanstaan, zoals jij het leven weer oppakt, samen met je 3 schatten en je nieuwe lief. Eén stapje vooruit, weer 2 achteruit, dat hoort er bij, denk ik.
Tuurlijk heb je soms geen zin en wil je niks en ben je gewoon dwars, maar mag het?
Echt hoor, ik vind je een stoere meid!
Nog ff een vraagje...mag ik jouw blog linken op mijn blog? Of heb je dat liever niet?
het gaat zoals t gaat
je doet t zoals je t doet.
er bestaan zoveel emoties naastelkaar, het een sluit het ander niet uit.
er is niemand die zegt dat je iets niet mag voelen.
[als er wel zo iemand is, sla ik m een bloedneus!]
jij bent jij en je worstelt je wonderwel door deze turbulente tornado heen, op de manier die bij je past en waarop je overeind blijft.
geeft nix lief, je doet t al zo vreselijk goed allemaal.
en dat mensen lieve dingen tegen je zeggen , neem ze maar aan.
Zo is 't!
Amen @ Pien!
Ha Fleur,
Ik Sluit me ook aan bij Pien en Mirjam (dat worden dan 3 bloedneuzen voor ieder die iets negatiefs te zeggen heeft :-)
Het is echt zo bijzonder hoe je schrijft en de verschillende emoties die je daarbij uit.
Bijzonder ook, die laatste foto; lijkt bij je gemoedstoestand te passen???
Liefs Angelique
oke
geen held
maar toch wel SuperWomen!!!
(zo, daar heb je niet van terug, he?! ;o)
jee, wat een stapel door-te-hakken-knopen die stuk voor stuk lastig zijn om te ontwarren voor je ze doorhakt
hoi held ;-)
Als we het zouden kunnen betalen hadden we het huis van je gekocht! was je daar ook weer vanaf geweest :-)
Kus jonneke
Ik ben er stil van en vind je geweldig ;)
Wat geen held? Ik vind je een Super Hero!
Groetjes Peetje
Lieve Fleur, even plat gezegt: je bent een topwijf! ;-)
Ik hoop dat je toch om hulp blijft vragen zodat je het jezelf niet nog moeilijker blijft maken! We zijn er voor je en we willen met alle liefde zaken voor je regelen! Natuurlijk wil je alles zelf willen doen, natuurlijk wil je dat. Maar soms gaan dingen niet zoals hoe jij wilt dat ze gaan... Maar lief, je kan het! Geef jezelf de tijd en ruimte omdat te ervaren!
Dikke kus
Ps. heb nog een berichtje om mn blog geschreven.. gister.. maar zo toepasselijk voor jou bericht vandaag..ik zou zeggen, lees het even!
Nee, je hebt gelijk Fleur, het valt niet uit te leggen hoe diep rouwen gaat. Vorig jaar, 1 juli, is mijn vader overleden en toen zijn steen op het graf stond, dacht ik: oh, nu komt ie écht niet meer terug, nu is het écht.. Het slaat misschien nergens op, maar je denkt in de rouw zoveel dingen die 'nergens op slaan'. En ondertussen is álles anders, en wordt het nooit meer zoals het was, ondanks je nieuwe liefde, ondanks je lieve en mooie kinderen.
Ik heb vorig jaar 6 familieleden verloren, gelukkig niet mijn man, maar rouwen haalt álles door elkaar. Alles wat je vond, wat je dacht en alle plannen die je hebt gemaakt.
En daarom wil ik je gewoon even sterkte wensen en kracht om door te gaan. Je bent een kanjer!
Groetjes van een stille meelezer.
Je bent een sok, die lekker ruikt.
OMG, het is dat ik weet wie het zegt....;-)
Lieve Fleur, zit ik je blog te lezen en mee te leven en proberen te begrijpen. Vervolgens lees ik de reacties en ook daar te begrijpen en mee te leven, lees ik als laatste: "Je bent een sok, die lekker ruikt."
Hihihihi, kon er niks aan doen, maar schoot onwijs in de lach. Dat is toch wel het meest opbeurende, lieve bericht wat ik in tijden gelezen heb. ;-)
Maar lieverd, al die gevoelens en emoties, het is er, en het mag er zijn ook. Op jouw manier en op jouw wijze. Dat is helemaal oké. En mocht er iemand solliciteren naar een bloedneus, ik sla graag mee.
Dikke zoen, Esther
Lieve Fleur,
Goh, wat kun jij toch steeds precies schrijven, wat ik bij tijd en wijle voel.... Soms is het als een film, kan ik er zo makkelijk over praten, alsof t van een ander is en dan ineens: bats... is het zo enorm echt!!! En dan buiten dat het feit dat je kerel er niet meer is, zit alles mee, en je blijft maar klagen, dat kun je toch niet maken...? Tja, maar zo is het mooi wel en bij tijd en wijle voelt t nog steeds mooi k*t en kan iedereen je overladen met knuffels en mooie woorden en heldendaden toedichten... dan nog is t gewoon k*t!
En gelukkig, na zo'n enorme giga-dip, waarvan je denkt dat ie nooit over gaat, is dan gelukkig ook nog een berg. En als ik dan daarop sta, uitgehuild en uitgezeken ben, dan zie ik ineens t mooie allemaal weer. Bij jou je mooie kinderen, al die lieve vrienden en je fijne nieuwe liefde... En dan gaat het allemaal wel weer... Maar die stomme berg is soms zo hoog!
Doe het rustig aan, je maakt soms zo enorm veel grote stappen tegelijk (lijkt t als ik t zo lees, ik heb je tenslotte nog nooit irl gezien...), misschien moet je op zo'n enorm dip-moment al die beslissingen even gewoon op pauze zetten.
Enneh: die auto... mijne heb ik verkocht, die van mn kerel heb ik sinds t overlijden al ruim 1500,- in gestoken... Maar kan m nog steeds niet weg doen.... Alles op zn tijd!!
Heel veel sterkte met je megadip!!
Kus!
Beste Fleur,
ik ken je niet maar doordat ik eens google`de op rouwen kwam ik op jouw blog terecht.
Ik heb mijn man moeten missen door kanker dat is nu anderhalf jaar geleden, en wat herken ik je schrijven....en vandaag lees ik van je auto......pats boem daar was het weer....weer zie ik me daar staan met die oude auto, die zooooooo duur is geworden doordat er mankementen aan komen en doordat het een dikke diesel is....tja ik hoefde destijds maar de sleutel om te draaien of de auto reed ons blindelings naar het ziekenhuis, hoe vaak heb ik zitten bidden in die auto, hoe vaak heb ik zitten huilen in die auto,hoe vaak heb ik daar naast mijn lieve manneke gezeten in die auto...ook op die laatste vrijdag toen hij met me meeging naar huis om te kunnen sterven...ook toen hij twee dagen later stierf en deze zelfde auto achter de lijkwagen aan moest rijden....allemaal herinneringen en dat met zo`n stomme auto zou je zeggen....maar wat koste het me een hoop tranen toen ik hem noodgedwongen moest inruilen. De garagehouder zei: Wat voor auto moet het worden? Mijn antwoord: Boeit mij dat nou...als er maar vier wielen onder zitten en een stuur heeft, voor de rest zoek je het zelf maar uit, hier heb je geld en zoek maar een auto voor me op.
Wat kan ik me dus voorstellen dat je moeite hebt om je auto te verkopen want dat zijn toch mannendingen en anders in ieder geval iets wat je samen altijd deed.
En nu lees ik dat je niet alleen je auto te koop hebt maar zelfs je huis...wow wat heftig voor je, ik ken je niet, en aan de andere kant herken ik je wel,
jij rouwt
ik rouw
wij rouwen
En daarin herken ik jou...jammergenoeg!
heel veel sterkte met alles,
Dag aan dag draagt Hij ons, houd dat vast!
liefs Marloe
Ik kan me alleen maar bij de vorige 'sprekers' aansluiten.
Lydia
En of jij een held bent, jij mens. Een supermens ben je, die met alle kracht die ze in zich heeft, verder gaat met leven. Het leven waarin zo'n enorm groot gat in is geslagen. En waarin een prachtige nieuwe liefde is gekomen.
Het lijkt me zo verwarrend. Zo moeilijk. Zo mooi.
Ik heb "alleen" mijn moeder verloren en dat is al zo verwarrend. Ik hoorde deze week manlief ineens zeggen "zonder meer". En toen kwamen ineens keihard de tranen. Want dat was zowat het stopwoord van m'n moeder.
Zonder meer...
En dat ben jij. Een superheld. Op sokken. Zonder meer!
Ik wens je heerlijk warme sokken als het koud is!
En verder wat iedereen hier al schreef!
Lieve Fleur,
Ik lees jouw blog met regelmaat, alleen maar om mezelf erop te wijzen dat ik van iedere dag moet genieten en dat de dingen soms zo anders lopen dan dat je verwacht of denkt.
En ik vind je zo enorm stoer!! Alleen al omdat ik denk dat ik het niet zou kunnen, maar ook omdat je iedere dag weer opstaat. Je hebt al zoveel meer kracht laten zien, dan dat je misschien voor mogelijk had gehouden! En iedere stap is er één. Soms moet je trots zijn op de normale dingen omdat het geen dag is om grootse dingen te doen.
Liefs,
Sarah
Een reactie posten