Even gewoon

Held (op sokken)

Een held zijn, het zelf niet zo vinden. Waarschijnlijk omdat ik niet weet hoe ik me dan moet voelen als ik het zelf ook zo zou vinden. Ik denk dat ik dan te hoge verwachtingen van mezelf ga hebben. Want als ik dan een held ben, dan moet ik ook de dingen gaan doen.

Ik moet denken aan een stukje dat Brigitte Kaandorp vertelde tijdens haar show 1000 en 1 nacht. Ze had het over 'startangst'. Ze maakte er natuurlijk een enorme uitvergroting van, maar in de kern had ze best een goed punt. Namelijk dat als je alles maar even zo voorlopig en nog niet voor het 'echie' doet, dan is het niet zo erg als het niet goed gaat of nog niet goed is.

Nu had ik gisteren geen startangst. Ik moest wel iets gaan doen (namelijk voor de tweede keer in één week met mijn auto naar de garage), maar ik kon het gewoon niet. Ik was werkelijk in mijn hoofd niet in staat om fysiek die handeling te verrichten.

En, het grote probleem, ik wil geen hulp (meer) vragen. Ik wil niet wéér mensen moeten vragen om me te helpen. Of eigenlijk wil ik geen dingen meer regelen. Ik moet steeds zoveel dingen regelen. En ik wil niet meer regelen. En ik wil niet meer vragen.

En toen ging ik maar naar het graf van André, wat ik eigenlijk ook al weken niet wil. Want de steen is gekomen en ik zag er als een steen tegenop om dat te gaan bekijken. Veel te echt, veel te definitief. Maar ik deed een brief op de bus en ben gewoon maar doorgelopen. En het was mooi en het was veel te echt en veel te definitief.

En toen ging ik bedenken of ik de auto niet maar moet verkopen. Maar het is André zijn auto. Maar ik moet een auto die het doet.

En mijn huis staat ook al te koop

Met de dood van André zijn er zoveel dingen van afscheid gekomen.

En toen kreeg ik van Merel het vaderdagcadeautje van vorig jaar juni (een sleutelhanger voor de auto), omdat ze graag wilde dat ik 'm op de autosleutel zou doen.

En ik kon het allemaal niet meer. En ik wil eigenlijk gewoon naar buiten en naar de ontluikende natuur kijken en de knoppen en bloemen zien.

En als ik dan die foto's maak, voel ik me even 10 minuten zoals vorig jaar voorjaar. Onbevangen in de tuin met ontluikende natuur. En dan kijk ik om mij heen en zie de tuin. De tuin waarin ik met André altijd bezig was, de tuin die ik nu voor het laatst zie ontluiken en voel ik me ineens weer heel alleen daar staan.

Wat dit allemaal met elkaar te maken heeft? Alles, maar het valt gewoon niet uit te leggen. Het valt niet uit te leggen hoe diep rouwen zit.

En ik voel mijn geen held, omdat ik denk (of eigenlijk vind) dat ik doordat ik nieuwe liefde heb en die zo diep zit en zoveel goeds doet en doordat ik zulke lieve kinderen heb waar ik zo van kan genieten en doordat de zon weer schijnt dat ik daardoor me niet zo mag voelen.

Daarom voel ik mij een held op sokken.

(En eigenlijk wil ik nu de commentaren uit zetten op dit bericht, omdat ik me nog meer held op sokken zou voelen als iedereen nu zegt dat ik wel een held ben en dat het allemaal te begrijpen is enzo. Want dan voel ik me alsof ik dit allemaal zo expres opschrijf, zodat mensen lieve dingen tegen me zeggen.....)

Held (op sokken)

Zo gaat mijn nieuwe blogje heten.

Of: Hoe eenzaam rouwen soms kan zijn
Of: Hoe dingen soms écht niet lukken
Of ........
Maar ik weet nog niet wat de inhoud wordt.

Wordt vervolgt dus.....

De druppel

En toen kwam de druppel die de emmer deed overlopen.

Uiteraard om iets onbenulligs. Iets heel onbenulligs als het bellen met de tandarts om een afspraak.

En de tandarts vroeg of ik met het hele gezin kwam. En ik zei dat ik kwam met mijn kinderen. En hij vroeg of mijn man niet ook mee kwam. En toen moest ik zeggen dat hij was overleden. En toen ik had opgehangen en mijn zoontje van 1 jaar oppakte om hem een schone luier te geven en mezelf zo zag zitten op de grond met mijzelf en mijn kinderen.... Toen sloeg ineens die bom weer in. Mijn man is overleden.

En er is niemand in de hele wereld die daar iets aan kan doen.

http://fotoanna.web-log.nl/fotoanna/water_druppels/index.html

BBBBBBBBBBBBLLLLLLLLLLLLLLLLLGGGGGGGGGGHHHHHHHHHHH

Tot zover mijn blog van vandaag.

Dussss...

Oké dan heel snel, want ik moet de kinderen halen van school. Met de fiets. In de regen. Want de auto staat weer eens bij de garage. En het wordt duur. En morgen istie weer klaar. En Joris is ziekig en ik leef op paracetamol en ik heb een lange lange lange woensdagmiddag voor de boeg. Met zonder auto, met hangerig jongetje en hopelijk met vrolijke meisjes, maar dat weet je maar nooit.

Dussss

1 jaar!

Jaha, ik word altijd een beetje 'trip down to memory lane' van verjaardagen in het algemeen, de eerste verjaardag in het bijzonder en deze eerste verjaardag van Joris in het ultra bijzonder.

Daarom dus eerst een foto van Fiene toen ze 1 jaar werd:

En Mereltje toen ze 1 jaar werd:

En nu kan ik zomaar een derde 'eerste verjaardag' toevoegen: JORIS!

En natuurlijk was er taart (inderdaad die ene van 'de therapie')

Ik zeg: chocolade biscuit met een laagje extra pure chocolade ertussen met een laagje aardbeienbanketbakkersroomstuff daarmee ook afgewerkt en bekleed met een (probeer maar eens een zo dun mogelijk) laagje marsepein (want dat is het lekkerst, maar ook het moeilijkst).

De jarige heeft in de taart mogen grijpen, heeft het draakje eraf gepeuterd, heeft de groene marsepein gegeten

en bliefde toen liever een rijstwafel.......

En er werd gespeeld

En toen was de dag nog niet eens voorbij en ook niet de volgende dag waarop het 'grote mensen feest' wordt gevierd.

Eerste verjaardag van Joris. Hij is verwend!

(en ik ook, maar daarover een andere keer)

Morgen....

....is hij jarig!

En we gaan er gewoon een prachtig feest van maken!