Merel

Ik hou van Merel

Gefeliciteerd met je verjaardag lief elfje van me.

Elfjes kunnen vliegen, elfjes kunnen ook eventjes naar de hemel vliegen en daar hun papa pikkusjes geven en knuffelen.

Bijzondere dag voor jou lieve schat.

Alles is liefde

wil ik nu alleen nog maar denken.

Soms is er weer zoveel, te veel. En dan doe ik alleen nog maar aan liefde.



Muziek van Blof is voor mij samen met André.

Toen vroeg hij mij een tijdje terug of het ook muziek van hem mocht zijn. En toen werd ik blij. Want daarmee werd het ook gewoon muziek van mij.

En met 'alles is liefde' wandelen we vrijdag Merels 6de verjaardag in. Haar tweede verjaardag zonder haar vader, zonder André. En daarmee weer verse herinneringen aan 'toen 6 jaar geleden'. Dit soort herinnerigen maken zo eenzaam en alleen. Alleen André was erbij. Hij weet hoe het was voor mij. Hoe het was voor ons. En hoe ontzettend hij een een groot deel van de eerste belangrijke liefde voor je kind van mij heeft overgenomen. André en Merel. Alles is Liefde.

Zonnenstraaltje

Even alleen maar kijken

Kijken, voelen en de liefde absorberen.

De zonnenstraaltjes van liefde is het enige wat mij nu nog overeind houdt.

(Even negerend dat ik vraag: 'krijgt mama kus?' en Joris dan heel stellig zegt: 'Nee'. Ik weer vraag: 'krijgt mama een knuffel?' en Joris dan zegt: 'uhmmmmm nee'. Zucht. Ik bedoel natuurlijk ook te zeggen dat het niet alleen de liefdesstraaltjes van hem zijn die mij nu nog overeind houden....)

Cool Pics

Verdrietig

om afscheid nemen.

juni2001moeders rule!

Want wij weten wat weekend vieren is!

Al jaren ken ik deze lieve meiden. Dit weekend was het zo ver, wij gingen elkaar weer ontmoeten. Helaas kon niet iedereen en hebben we Femke, Susan en Nicolle echt gemist. Maar 5 moeders en 12 kinderen was ook al best heul heul veul.

Anyway, zaterdagmiddag vertrok ik dus zo:

En ja; dat moest allemaal mee. Ik weet het we gingen maar één nachtje, maar voor 4 man/vrouw slaapspullen en kleding enzo is best veel.
Nu was de 'enzo' ook wel echt heel belangrijk. Die had ik dus ook ingepakt.

Als één van de eerste dingen.

En zij waren ook mee!


Had ik ook ingepakt. Als één van de laatste dingen.

Maar dat zegt verder niks over wat ik belangrijker vind hoor. Echt niet!

Had ik trouwens deze foto al laten zien?

Bij Jolanda aangekomen kan ik alleen maar vertellen hoe het was door het te laten zien.



Het was heel leuk en gezellig. De kinderen hadden in no time hun draai gevonden. Waar ik bij eerdere ontmoetingen met deze meiden nog wel eens moeite had om de gesprekken die je via mails hebt, gesproken voort te zetten, had ik dat deze keer helemaal niet. Het was meteen vertrouwd en goed. We hebben heerlijk geklets.

Maar het was ook druk. Heel erg druk. Fijn en gezellig druk, maar soms ook wel overprikkelend druk. Toen ik Joris naar bed had gebracht en weer beneden kwam, waren alle moeders en kindjes even naar het strandje gelopen. En toen ik buiten kwam zag ik dit:

Heel eventjes zitten en genieten van dit geweldige plekje waar Jo tegenwoordig mag wonen en heel eventjes opladen van alle drukte.

Onder het genot van een slokje van het één of ander.....

Daarna was het groot feest. Terwijl de zon al onder was gingen de kinderen nog een keer in de jacuzzi terwijl Jolanda vakkundig een vuurtje maakte. Kinderen in pyjama en marshmelows roosteren boven het vuur.

Ooooo wat heerlijk was dat. Wat idylisch, wat ideaal, wat geweldig!

Het zijn wel foto's he?! Daarin zie je de sfeer en hoe warm en gezellig het was.
Je hoort geen geluid..
Wacht!

Zo, dat is iets realistischer.

En toen was het mama tijd! Want de kinderen gingen naar bed. En wij gingen kletsen

Heb ik nu echt zo scherpgesteld op de tafel?

Het was toch echt de bedoeling dat ik liet zien hoe gezellig wij het hadden. Dat wij Jo ons cadeau hebben gegeven.

De volgende morgen hebben we lekker rustig aangedaan. Broodjes gesmeerd, naar spelende kinderen gekeken. Mirjams heerlijke taart opgegeten. Ook nog tussen alle drukte door fijne gesprekken gevoerd.

Meiden, jullie zijn echt mijn vriendinnen!

Begonnen met deze lieve 8-jarigen.

En deze 8 jarigen (en hun broertjes en zusjes) hebben het prima naar hun zin gehad. Fiene maakte nog een filmpje:

En toen gingen we langzaam aan weer naar huis.

Tenminste....

Dat was dus de bedoeling.

Oooooo wat zijn wij toch vrouwen in nood!

Lieve meisjes, we doen het gauw weer.

(zonder kindjes)

(met de port rosé)

(En met Susan, Femke en Nicolle)

Wanneer woorden je gevoel niet kunnen uitdrukken

schreef Stephan in zijn comments bij mijn blogje over 'Middelburg'.

Is dat niet waar mijn hele blog mee gevuld is? Met mijn gevoel proberen om te zetten in tekst, in foto's, in beeld, muziek, video. Iets wat je gevoel laat zien. Dat wat kunstenaars doen met hun werk?

Stephan is één van de vele mensen die ik al een jaar niet had gezien, maar die er wel allemaal bij waren toen André zijn hart 'op de camping' stopte met kloppen.

Dat deel je natuurlijk met elkaar. Die gebeurtenis. Maar het is niet wat maakt dat er nu ineens die warmte en die band is. Die was er namelijk al. Met al die mensen. Met sommigen wat meer. Gewoon omdat sommige mensen je nu eenmaal wat meer aanspreken. Of omdat je je in dezelfde levensfase bevind. Omdat sommigen ontzettend dezelfde humor delen. Of omdat sommige mensen met dezelfde dingen worstelen. Dat geeft herkenning.

Deze herkenning is niet in woorden uit te drukken.

Toch ben ik zo blij dat veel mensen het toch proberen. Dat maakt dat die warmte niet alleen door mijzelf bedacht is. Dat maakt dat die warmte er gewoon ís.

En dat is wel zo prettig de dag door komen...........