De meiden

Toch en alvast één fotootje, genomen door mijn tantetje en dus niet van de officiële fotograaf, dus daarom mag 't.

IK BEN TROTS!

Middelburg

Ik had me een weekendje wel! Ik had een bruiloft van lief nichtje Jolanda en haar (nu) man Juda. En mijn prachtige meisjes straalden als bruidsmeisjes naast het andere prachtige meisje die de bruid was.

Het was fantastisch! Het was in Middelburg. Het was vlakbij zee. Het was vlakbij en met mensen die ik een zeer warm hart toedraag. Het was waar ik veel mensen die vorig jaar een belangrijke rol speelden in mijn leven voor het eerst weer zag. Het was waar ik heel veel warmte en liefde ervaarde.

Het was dus fantastisch.

En het was weer rouwen hoor. Ja ja, daar kom je ook maar niet zomaar vanaf. Want het was in Middelburg en vlakbij zee. Daar waar zoveel herinneringen en meer dan dat zit. Daar waar zoveel ik-kan-het-niet-eens-uitleggen-wat-ik-voel dingen liggen.

Dus was het naast fantastisch ook rouwen. Heel erg rouwen.

En daardoor dus nu even uit balans. Maar dat geeft niet (nou ja, dat geeft wel, maar meer in de zin van dat die emotie er is en er nu een soort van mag bestaan van mezelf).

En daarom iets 'gewoons'. Even iets wat je met je benen op de grond zet en in het hier en nu.

Joris is aan het bellen. En hij wil televisie kijken.

En voor foto's van mijn bloedjes van meiden. Klik even op de link van mijn lieve nichtje. En later verschijnt er vast nog wel wat hier. Want wat was ik me een partij trots zeg op die meiden van mij!

Essentie van rouwen?

Rouw.

Verdriet om dat wat er allemaal niet meer is.

Ik maak het, of het is, vaak veel omvattend. Zo veel, dat mijn hoofd het allemaal eigenlijk niet aan kan. Daarom verdeel ik het verdriet in stukken. En zo rouw ik in gedeeltes.

Soms is rouwen heel groots: Alleen voor je kinderen zorgen en de verantwoordelijkheid daarvoor dragen.

Soms ik rouwen wat kleiner: Nu zelf met je kinderen die 120 kilometer auto rijden om ergens naar toe te gaan i.p.v. dat André altijd reed.

Verdriet, soms angst, eenzaamheid, onveiligheid en veel, heel veel prikkels die soms nu niet meer te reduceren zijn.

Mijn leven is er alles behalve makkelijker en simpeler op geworden.

En toch.....

Toch is rouwen misschien wel simpeler dan ik het net omschrijf. Dat leerde ik vandaag van Merel. Zij maakte een kaartje waarop ze een wens mocht schrijven en in een wensboom mocht hangen. Zij schreef: "Ik wens dat ik papa nog een keer kon zien".

Toen ik er over nadacht leek mij dat wel, als je alle "neven effecten" van rouwen weghaald, de essentie. Ik mis André en ik wil hem zien. Ik wil hem zien, vasthouden en knuffelen.

Al het andere is eigenlijk niet (echt) belangrijk.

Knokploeg Liefde is....

Alvast het plasticje van de afwasmasjientabletten afhalen en in je masjien stoppen, omdat je had gezegd dat je dat altijd zo'n pokke werk vindt.

Trots

Ik kijk naar Joris.

Ik kijk wel vaker naar Joris. Dat moet ook wel. Voor je het weet is hij de trap op geklommen, uit zijn stoel geklommen, op het trapje in de tuin geklommen, heeft hij de wii remote verstopt, de televisie aangedaan, de telefoon ter hand genomen, zijn brood op de grond gegooit, zijn blote lijfje met poepbillen van de commode kussen op het grote bed gegooit....

(edit: de babyfoon in de bak met water buiten gegooit.....hmpfrlggg)

Maar soms kijk je ergens naar en zíe je ineens iets.

Vandaag zag ik dat Joris groter wordt. Dat hij een dreumes is. Dat hij de wereld ontdekt. Hij staat, hij loopt en hij kijkt naar mij. En hij is trots. Zo kijkt hij ook naar mij. Hij kijkt trots.

En vandaag zag ik in Joris zijn trotse ogen hoe trots André nu zou zijn op Joris. En dan doet het pijn en verdriet (eigenlijk raakt het je ineens als een kanonskogel en wordt je gewoon van je voeten afgeblazen) te weten dat André dit niet kan zien. Dit niet kan meemaken. Los van het feit dat ik dit met hem wil delen, dat we samen trots kunnen zijn.

Naast het feit dat ik trots op Joris ben, is Ron ook trots. Als ik naar hém kijk zie ik trotse papa ogen. Trots omdat Joris loopt, trots omdat Joris op schoenen loopt, trots omdat Joris trots is.

(Meer dan pijnlijk dat ik dit soort foto's niet van Joris met André heb. Meer dan blij dat ik dit soort foto's van Joris met Ron heb. Eenvoudig...? Wel heel erg waar!)

Kleine dingen die mij gelukkig maken

Joris die op zijn rode stoeltje aan het kleuren is




Van bossen bloemen gekregen 13 augustus nieuwe samenstellingen maken die ik mooi vind (wél nadat de meeste bloemen uit de bossen uitgebloeid waren hoor. Niet dat je denkt dat als je mij eens een bos cadeau zou doen ik zodra je de deur uit bent direct aan het hergroeperen sla.)

Dagje familie

Wind in je haren, zon in je ogen, lucht in je hart

Vakantie in Italië

Met lang rijden, rijden, rijden. In twee dagen met overnachting. Met kindjes die het geweldig goed hebben gedaan en dat scheelt een heule hoop.

Met prachtige zwembaden waarin de kinderen en grote mensen zich prima konden vermaken.

Met proberen ook wat te rusten en relaxen.

"Zeg Fiene moet je nou toch horen wat Tinky Winky heeft gedaan!!"

Met mooie dingen zien.

Met veel kinderen.

En met regelmaat wat malancholiek zijn.

Mooie foto's gemaakt, mooie dingen gezien, mooi gezelschap, mooie nieuwe herinneringen gemaakt.

Maar het viel allemaal niet mee.