Verdrietig

om afscheid nemen.

juni2001moeders rule!

Want wij weten wat weekend vieren is!

Al jaren ken ik deze lieve meiden. Dit weekend was het zo ver, wij gingen elkaar weer ontmoeten. Helaas kon niet iedereen en hebben we Femke, Susan en Nicolle echt gemist. Maar 5 moeders en 12 kinderen was ook al best heul heul veul.

Anyway, zaterdagmiddag vertrok ik dus zo:

En ja; dat moest allemaal mee. Ik weet het we gingen maar één nachtje, maar voor 4 man/vrouw slaapspullen en kleding enzo is best veel.
Nu was de 'enzo' ook wel echt heel belangrijk. Die had ik dus ook ingepakt.

Als één van de eerste dingen.

En zij waren ook mee!


Had ik ook ingepakt. Als één van de laatste dingen.

Maar dat zegt verder niks over wat ik belangrijker vind hoor. Echt niet!

Had ik trouwens deze foto al laten zien?

Bij Jolanda aangekomen kan ik alleen maar vertellen hoe het was door het te laten zien.



Het was heel leuk en gezellig. De kinderen hadden in no time hun draai gevonden. Waar ik bij eerdere ontmoetingen met deze meiden nog wel eens moeite had om de gesprekken die je via mails hebt, gesproken voort te zetten, had ik dat deze keer helemaal niet. Het was meteen vertrouwd en goed. We hebben heerlijk geklets.

Maar het was ook druk. Heel erg druk. Fijn en gezellig druk, maar soms ook wel overprikkelend druk. Toen ik Joris naar bed had gebracht en weer beneden kwam, waren alle moeders en kindjes even naar het strandje gelopen. En toen ik buiten kwam zag ik dit:

Heel eventjes zitten en genieten van dit geweldige plekje waar Jo tegenwoordig mag wonen en heel eventjes opladen van alle drukte.

Onder het genot van een slokje van het één of ander.....

Daarna was het groot feest. Terwijl de zon al onder was gingen de kinderen nog een keer in de jacuzzi terwijl Jolanda vakkundig een vuurtje maakte. Kinderen in pyjama en marshmelows roosteren boven het vuur.

Ooooo wat heerlijk was dat. Wat idylisch, wat ideaal, wat geweldig!

Het zijn wel foto's he?! Daarin zie je de sfeer en hoe warm en gezellig het was.
Je hoort geen geluid..
Wacht!

Zo, dat is iets realistischer.

En toen was het mama tijd! Want de kinderen gingen naar bed. En wij gingen kletsen

Heb ik nu echt zo scherpgesteld op de tafel?

Het was toch echt de bedoeling dat ik liet zien hoe gezellig wij het hadden. Dat wij Jo ons cadeau hebben gegeven.

De volgende morgen hebben we lekker rustig aangedaan. Broodjes gesmeerd, naar spelende kinderen gekeken. Mirjams heerlijke taart opgegeten. Ook nog tussen alle drukte door fijne gesprekken gevoerd.

Meiden, jullie zijn echt mijn vriendinnen!

Begonnen met deze lieve 8-jarigen.

En deze 8 jarigen (en hun broertjes en zusjes) hebben het prima naar hun zin gehad. Fiene maakte nog een filmpje:

En toen gingen we langzaam aan weer naar huis.

Tenminste....

Dat was dus de bedoeling.

Oooooo wat zijn wij toch vrouwen in nood!

Lieve meisjes, we doen het gauw weer.

(zonder kindjes)

(met de port rosé)

(En met Susan, Femke en Nicolle)

Wanneer woorden je gevoel niet kunnen uitdrukken

schreef Stephan in zijn comments bij mijn blogje over 'Middelburg'.

Is dat niet waar mijn hele blog mee gevuld is? Met mijn gevoel proberen om te zetten in tekst, in foto's, in beeld, muziek, video. Iets wat je gevoel laat zien. Dat wat kunstenaars doen met hun werk?

Stephan is één van de vele mensen die ik al een jaar niet had gezien, maar die er wel allemaal bij waren toen André zijn hart 'op de camping' stopte met kloppen.

Dat deel je natuurlijk met elkaar. Die gebeurtenis. Maar het is niet wat maakt dat er nu ineens die warmte en die band is. Die was er namelijk al. Met al die mensen. Met sommigen wat meer. Gewoon omdat sommige mensen je nu eenmaal wat meer aanspreken. Of omdat je je in dezelfde levensfase bevind. Omdat sommigen ontzettend dezelfde humor delen. Of omdat sommige mensen met dezelfde dingen worstelen. Dat geeft herkenning.

Deze herkenning is niet in woorden uit te drukken.

Toch ben ik zo blij dat veel mensen het toch proberen. Dat maakt dat die warmte niet alleen door mijzelf bedacht is. Dat maakt dat die warmte er gewoon ís.

En dat is wel zo prettig de dag door komen...........

De meiden

Toch en alvast één fotootje, genomen door mijn tantetje en dus niet van de officiële fotograaf, dus daarom mag 't.

IK BEN TROTS!

Middelburg

Ik had me een weekendje wel! Ik had een bruiloft van lief nichtje Jolanda en haar (nu) man Juda. En mijn prachtige meisjes straalden als bruidsmeisjes naast het andere prachtige meisje die de bruid was.

Het was fantastisch! Het was in Middelburg. Het was vlakbij zee. Het was vlakbij en met mensen die ik een zeer warm hart toedraag. Het was waar ik veel mensen die vorig jaar een belangrijke rol speelden in mijn leven voor het eerst weer zag. Het was waar ik heel veel warmte en liefde ervaarde.

Het was dus fantastisch.

En het was weer rouwen hoor. Ja ja, daar kom je ook maar niet zomaar vanaf. Want het was in Middelburg en vlakbij zee. Daar waar zoveel herinneringen en meer dan dat zit. Daar waar zoveel ik-kan-het-niet-eens-uitleggen-wat-ik-voel dingen liggen.

Dus was het naast fantastisch ook rouwen. Heel erg rouwen.

En daardoor dus nu even uit balans. Maar dat geeft niet (nou ja, dat geeft wel, maar meer in de zin van dat die emotie er is en er nu een soort van mag bestaan van mezelf).

En daarom iets 'gewoons'. Even iets wat je met je benen op de grond zet en in het hier en nu.

Joris is aan het bellen. En hij wil televisie kijken.

En voor foto's van mijn bloedjes van meiden. Klik even op de link van mijn lieve nichtje. En later verschijnt er vast nog wel wat hier. Want wat was ik me een partij trots zeg op die meiden van mij!

Essentie van rouwen?

Rouw.

Verdriet om dat wat er allemaal niet meer is.

Ik maak het, of het is, vaak veel omvattend. Zo veel, dat mijn hoofd het allemaal eigenlijk niet aan kan. Daarom verdeel ik het verdriet in stukken. En zo rouw ik in gedeeltes.

Soms is rouwen heel groots: Alleen voor je kinderen zorgen en de verantwoordelijkheid daarvoor dragen.

Soms ik rouwen wat kleiner: Nu zelf met je kinderen die 120 kilometer auto rijden om ergens naar toe te gaan i.p.v. dat André altijd reed.

Verdriet, soms angst, eenzaamheid, onveiligheid en veel, heel veel prikkels die soms nu niet meer te reduceren zijn.

Mijn leven is er alles behalve makkelijker en simpeler op geworden.

En toch.....

Toch is rouwen misschien wel simpeler dan ik het net omschrijf. Dat leerde ik vandaag van Merel. Zij maakte een kaartje waarop ze een wens mocht schrijven en in een wensboom mocht hangen. Zij schreef: "Ik wens dat ik papa nog een keer kon zien".

Toen ik er over nadacht leek mij dat wel, als je alle "neven effecten" van rouwen weghaald, de essentie. Ik mis André en ik wil hem zien. Ik wil hem zien, vasthouden en knuffelen.

Al het andere is eigenlijk niet (echt) belangrijk.

Knokploeg Liefde is....

Alvast het plasticje van de afwasmasjientabletten afhalen en in je masjien stoppen, omdat je had gezegd dat je dat altijd zo'n pokke werk vindt.