Getikt

Getikt! Dat ben ik! Door Adriana. Ik ken haar niet, zij leest bij mij mee. Maar doordat ze dan een berichtje achterlaat ga ik natuurlijk ook even op haar site kijken. En dat is leuk, andere blogs lezen.

En omdat ik vroeger op school tikkertje ook altijd al leuk vond. Ik geloof dat ik vooral 'kussentikkertje' leuk vond. Erg he?! Dan deden we geloof ik zelfs nog lippenstift op en dan moesten de meisjes de jongens tikken of andersom. O ja en weet je wat er toen ook een keer gebeurde??? Net toen ik mijn klasgenootje Erwin W een mega pakkert aan het geven was, kwam mijn moeder aanfietsen en ze sprak de volgende woorden: "zoooo Fleur". Tja, geen idee waarom ik dit nu met de mensheid deel, deze info. Anyway, getikt worden dus.

Wat is op dit moment je obsessie?
Mijn obsessie? Geen idee eigenlijk. Ben ik nu heel erg met iets bezig?
Hoewel ik geloof ik al wel de hele tijd denk wanneer ik een kopje thee kan gaan zetten zodat ik die lekkere bonbons die in de kast liggen kan gaan eten. Maar die heb ik eigenlijk voor het bezoek van vanavond gekocht (hoi Chantal, Nico en Linda!)......

Wat draag je nu?
Hihi, ik las bij Mirjam dat ze ook al schreef 'hoe relevant is dit?'. Maar ja, alsof het hele tag gebeuren relevant is?!
Ik draag nu mijn nieuwe groen/grijze zomer broek, zwart t-shirt (met korte mouw!!!!), mijn roze crocks (hoewel ik nog zo had bedacht dat ik die gauw uit zou doen voor ik dit ging typen zodat ik kon schrijven, mijn mooie elegante roze meisjes pumps.) en au de parfum van Armani Code.

Doe je vaak een dutje?
Af en toe. Als ik écht druilerig heb geslapen en Joris op bed lig. Maar daar kom ik altijd zo belabbert weer uit. Hoewel ik dan wel merk dat ik de dag langer volhou.

Wie heb je het laatst een knuffel gegeven?
Joris, net een kwartier geleden voor hij ging slapen.

Wat zou je willen veranderen?
Ik hou het maar even op de 'kleine simpele' dingen. Dan zou ik wel willen veranderen dat ik iets beter tegen het getetter en kinderlawaai zou kunnen.

Wat wordt het avondeten?
Nouhou, dat worden waarschijnlijk boterhammetjes. Omdat ik heb besloten vanmiddag even ergens 'iets' te gaan eten met de kids, wat waarschijnlijk neerkomt op patatjes voor hen.

Wat heb je voor het laatst gekocht?
Gisteren gewoon boodschappen. Even denken of er nog spectaculaire dingen bij zaten. De bewuste bonbons van een paar vragen terug en bloemen.

Waar luister je nu naar?
Naar de geluiden van Fiene, Merel en Janneke die op de wii fit aan het spelen zijn.

Welk weerstype is favoriet en waarom?
Lente! Omdat ik hou van de ontluikende natuur, de zon die warmte geeft maar nog zoveel frisheid in de buitenlucht. Het voor het eerst buiten eten, zonder jas, zonnenbrillen en in de kasten speuren naar de zomerkleren.

Hoe laat sta je gewoonlijk op?
De wekker staat op kwart voor 7, maar Joris maakt mij doorgaans eerder wakker. Dan probeer ik het opstaan nog wat te rekken als we met zijn allen in bed liggen, maar om 10 over 7 moet ik er echt wel uit, wil ik om 10 over 8 de deur uit kunnen.

Wat is je doel?
Pfffff jemig zeg, wat is mijn doel? Mijn doel is momenteel mijzelf en mijn gezin zo goed mogelijk door 'deze tijd' heenhalen. Door zoveel mogelijk het mooie in het leven te zien en te gaan voor Liefde.

Zeg iets over degene die jou getagged heeft?
Dat is lastig, want ik ken Adriana eigenlijk niet. Maar het buitenleven wat zij leidt met haar man en 5 kids is iets wat bij mij wel enige jaloerze gevoelens oproept.

Wat is je favoriete vakantieplek?
Overal waar ik met blote voeten in het groene gras kan zitten en overal waar ik met mijn blote voeten in de branding kan staan.

Welke films kun je keer op keer bekijken?
Bridget Jones deel 1 en 2. Love actually en de BBC serie van Jane Eyre.

Welk boek lees je op dit moment?
De doornvogels (alweer!) en 'Je mag mij altijd bellen' van Karin Kuipers (omdat ik daarover geinterviewd wordt..... voor het plaatselijke suffertje hoor, geen heftige dingen. Maar wel ter promotie van een lezing die zij hier gaat geven in mei).

Wat geeft je momenteel het meeste plezier waar je je ook schuldig over kunt voelen?
Internetten.

Hoe ziet het landschap van je gedachten eruit?
Als een doolhof. Ingewikkeld, met veel hobbels, bobbels en bochten. Maar ook veel uitzicht over de blauwe luchten en de zon.

Wat is de laatste quote die indruk op je heeft gemaakt?
Uhhhhhhhhhh

Welke vaardigheid zou je willen hebben?
Ik zou wel willen kunnen naaien en breien enzo. Heb echt wel pogingen ondernomen, maar ik kan het gewoon niet. Het is gewoon niet mijn ding. Wel de reultaten, dat is ook zo jammer van het geheel.

Waar wacht je op?
Op de zeer korte termijn dat Joris wakker wordt, gaan we schoenen kopen voor de meiden. Op de iets langere termijn dat ik Ron vanavond weer zie en op de langere langere termijn dat de glans weer op mijn leven is.


Meestal ben ik niet zo van het doortaggen. Maar ach..... Helma, Pien, Greetje, Jolanda en Esther.

Het leven leven.

Hoe komt het dat ik zo wiebelig wordt van kleine dingen?

Heb ik me net min of meer bij elkaar geraapt. Heb ik weer duidelijk dat er zoveel verschillende gevoelens en dingen bestaan. Hoef ik niet meer zonodig elke keer als iets 'voel' duidelijk te hebben waarom ik het voel. Zie ik bij een klein beetje zon buiten, heel veel zon buiten. Zuig en strijk ik weer vaker wel dan niet mijn eigen leven.

En dan wiebelt er iets kleins en begin ik weer van voor af aan. Want waarom voel ik dat nu zo?

Weet je waarom?

Omdat het leven niet te plannen valt. Het leven kun je niet precies zo leven als je zelf zou willen. Het leven doet wat-ie wil. En het enige wat je kunt doen is dat leven LEVEN.

Weer 'gewoon'. Gewoon leuk! Kijken tot het einde hoor.

Even gewoon

Held (op sokken)

Een held zijn, het zelf niet zo vinden. Waarschijnlijk omdat ik niet weet hoe ik me dan moet voelen als ik het zelf ook zo zou vinden. Ik denk dat ik dan te hoge verwachtingen van mezelf ga hebben. Want als ik dan een held ben, dan moet ik ook de dingen gaan doen.

Ik moet denken aan een stukje dat Brigitte Kaandorp vertelde tijdens haar show 1000 en 1 nacht. Ze had het over 'startangst'. Ze maakte er natuurlijk een enorme uitvergroting van, maar in de kern had ze best een goed punt. Namelijk dat als je alles maar even zo voorlopig en nog niet voor het 'echie' doet, dan is het niet zo erg als het niet goed gaat of nog niet goed is.

Nu had ik gisteren geen startangst. Ik moest wel iets gaan doen (namelijk voor de tweede keer in één week met mijn auto naar de garage), maar ik kon het gewoon niet. Ik was werkelijk in mijn hoofd niet in staat om fysiek die handeling te verrichten.

En, het grote probleem, ik wil geen hulp (meer) vragen. Ik wil niet wéér mensen moeten vragen om me te helpen. Of eigenlijk wil ik geen dingen meer regelen. Ik moet steeds zoveel dingen regelen. En ik wil niet meer regelen. En ik wil niet meer vragen.

En toen ging ik maar naar het graf van André, wat ik eigenlijk ook al weken niet wil. Want de steen is gekomen en ik zag er als een steen tegenop om dat te gaan bekijken. Veel te echt, veel te definitief. Maar ik deed een brief op de bus en ben gewoon maar doorgelopen. En het was mooi en het was veel te echt en veel te definitief.

En toen ging ik bedenken of ik de auto niet maar moet verkopen. Maar het is André zijn auto. Maar ik moet een auto die het doet.

En mijn huis staat ook al te koop

Met de dood van André zijn er zoveel dingen van afscheid gekomen.

En toen kreeg ik van Merel het vaderdagcadeautje van vorig jaar juni (een sleutelhanger voor de auto), omdat ze graag wilde dat ik 'm op de autosleutel zou doen.

En ik kon het allemaal niet meer. En ik wil eigenlijk gewoon naar buiten en naar de ontluikende natuur kijken en de knoppen en bloemen zien.

En als ik dan die foto's maak, voel ik me even 10 minuten zoals vorig jaar voorjaar. Onbevangen in de tuin met ontluikende natuur. En dan kijk ik om mij heen en zie de tuin. De tuin waarin ik met André altijd bezig was, de tuin die ik nu voor het laatst zie ontluiken en voel ik me ineens weer heel alleen daar staan.

Wat dit allemaal met elkaar te maken heeft? Alles, maar het valt gewoon niet uit te leggen. Het valt niet uit te leggen hoe diep rouwen zit.

En ik voel mijn geen held, omdat ik denk (of eigenlijk vind) dat ik doordat ik nieuwe liefde heb en die zo diep zit en zoveel goeds doet en doordat ik zulke lieve kinderen heb waar ik zo van kan genieten en doordat de zon weer schijnt dat ik daardoor me niet zo mag voelen.

Daarom voel ik mij een held op sokken.

(En eigenlijk wil ik nu de commentaren uit zetten op dit bericht, omdat ik me nog meer held op sokken zou voelen als iedereen nu zegt dat ik wel een held ben en dat het allemaal te begrijpen is enzo. Want dan voel ik me alsof ik dit allemaal zo expres opschrijf, zodat mensen lieve dingen tegen me zeggen.....)

Held (op sokken)

Zo gaat mijn nieuwe blogje heten.

Of: Hoe eenzaam rouwen soms kan zijn
Of: Hoe dingen soms écht niet lukken
Of ........
Maar ik weet nog niet wat de inhoud wordt.

Wordt vervolgt dus.....

De druppel

En toen kwam de druppel die de emmer deed overlopen.

Uiteraard om iets onbenulligs. Iets heel onbenulligs als het bellen met de tandarts om een afspraak.

En de tandarts vroeg of ik met het hele gezin kwam. En ik zei dat ik kwam met mijn kinderen. En hij vroeg of mijn man niet ook mee kwam. En toen moest ik zeggen dat hij was overleden. En toen ik had opgehangen en mijn zoontje van 1 jaar oppakte om hem een schone luier te geven en mezelf zo zag zitten op de grond met mijzelf en mijn kinderen.... Toen sloeg ineens die bom weer in. Mijn man is overleden.

En er is niemand in de hele wereld die daar iets aan kan doen.

http://fotoanna.web-log.nl/fotoanna/water_druppels/index.html