David Andreas
3 oktober 1972 – 13 augustus 2008
Nóg meer van mij?!!
zondag 3 oktober 2010
zondag 26 september 2010
Grote mensenfeest
Ze had een afstreepkalender gemaakt, ruim een maand geleden. Ze had inmiddels een heuse schoolagenda gekregen, waar ze als één van de eerste dingen haar verjaardag in had geschreven.
En toen was het eindelijk zover. “Jullie komen mij ‘s morgens toch halen he?!”
Nou, ik kwam haar halen hoor. Die blik, die verwachtingsvolle ik-ben-eindelijk-jarig-blik, goud waard!
De lang op gewachte cadeautjes (met make-up koffer als groot succesnummer)
“Mama, mag ik ook zo’n taart met mijn foto erop?” vroeg ze toen we 3 weken terug op een andere verjaardag waren. Tuurlijk schat. Beetje teleurgesteld dat ze dat verkoos boven de door mama gemaakte taart. Aan de andere kant scheelde het ook wel weer een hele hoop werk. En dat is in deze tijden ook wel fijn.
Van opa Roeland en oma Els had Merel al gaatjes in haar oren gekregen en ze kreeg de gekoesterde ‘pandora’ armband. “Maar oma,” had ze gezegd “krijg ik dan niet meer zo’n echt groot cadeau?” Dus had lieve oma Els een grote doos prachtig beplakt en nog wat ‘kleinigheidjes’ ingedaan. Zodat ze van opa en oma nog wel een GROOT cadeau kreeg.
Samen met nichtje Verne wordt de professionele make-up koffer gebruikt. Die had ze natuurlijk die ochtend haal met haar enigszins jaloers kijkende grote zus uitgeprobeerd.
Later in de middag vonden we het grootste gedeelte van de kinderschare plots terug op Merel haar kamer. Waar zij de dvd schermpjes (die we gebruiken als we op vakantie gaan) aan haar bed gemonteerd kreeg van ons en waar een dvd van ‘kinderen voor kinderen’ in zit.
En tja, verder vergeet ik altijd op verjaardagen (in al mijn chaos en vermoeidheid en emoties in mijn hoofd) om foto’s te maken.
Maar gelukkig is er woensdag nog haar kinderfeestje. En dat wordt ongetwijfeld fantastisch. Dus van volgen er nog meer feest foto’s van mijn geweldige lieve Merel, die met haar 7 jaar toch ook al wel een hele grote meid aan het worden is.
En toen was het eindelijk zover. “Jullie komen mij ‘s morgens toch halen he?!”
Nou, ik kwam haar halen hoor. Die blik, die verwachtingsvolle ik-ben-eindelijk-jarig-blik, goud waard!
De lang op gewachte cadeautjes (met make-up koffer als groot succesnummer)
“Mama, mag ik ook zo’n taart met mijn foto erop?” vroeg ze toen we 3 weken terug op een andere verjaardag waren. Tuurlijk schat. Beetje teleurgesteld dat ze dat verkoos boven de door mama gemaakte taart. Aan de andere kant scheelde het ook wel weer een hele hoop werk. En dat is in deze tijden ook wel fijn.
Van opa Roeland en oma Els had Merel al gaatjes in haar oren gekregen en ze kreeg de gekoesterde ‘pandora’ armband. “Maar oma,” had ze gezegd “krijg ik dan niet meer zo’n echt groot cadeau?” Dus had lieve oma Els een grote doos prachtig beplakt en nog wat ‘kleinigheidjes’ ingedaan. Zodat ze van opa en oma nog wel een GROOT cadeau kreeg.
Samen met nichtje Verne wordt de professionele make-up koffer gebruikt. Die had ze natuurlijk die ochtend haal met haar enigszins jaloers kijkende grote zus uitgeprobeerd.
Later in de middag vonden we het grootste gedeelte van de kinderschare plots terug op Merel haar kamer. Waar zij de dvd schermpjes (die we gebruiken als we op vakantie gaan) aan haar bed gemonteerd kreeg van ons en waar een dvd van ‘kinderen voor kinderen’ in zit.
En tja, verder vergeet ik altijd op verjaardagen (in al mijn chaos en vermoeidheid en emoties in mijn hoofd) om foto’s te maken.
Maar gelukkig is er woensdag nog haar kinderfeestje. En dat wordt ongetwijfeld fantastisch. Dus van volgen er nog meer feest foto’s van mijn geweldige lieve Merel, die met haar 7 jaar toch ook al wel een hele grote meid aan het worden is.
zaterdag 25 september 2010
Merel jarig
7 Jaar alweer is deze schat. Zo lief, zo’n liefdevol groot hart, zo’n fladderig meisje.
Je zou haar moeder maar mogen zijn. Ben je een hele grote bofkont!
Wij vieren vandaag haar feest.
(Derde verjaardag zonder haar papa. Tja, zucht, ik blijf het noemen, omdat het toch een ding is, zeg maar.)
woensdag 22 september 2010
Even testen
Of ik met mijn enorme coole nieuwe PAARSE laptop (met roze muis….) met window 7, via live writer zo rechtstreeks kan publiceren op mijn blogger weblog.
Het zou toch wat zijn!
Beetje beetje
Kom o Heilige Geest
Ik wil U helemaal
Niet een beetje beetje, maar helemaal
Vul mijn hart totaal.
En ik wil niet half bakken zijn
Een beetje toekijken langs de kant
Ik wil zo graag dat U mij gebruikt
Dus neem mijn leven in Uw hand.
Kom o Heilige Geest
Ik wil U helemaal
Niet een beetje beetje, maar helemaal
Vul mijn hart totaal.
Herman Boon
donderdag 26 augustus 2010
Zal ik maar weer eens?
Zal ik maar weer eens wat bloggen.
Ik lijk wel een soort van dichtgeslagen. Neem nu wat dit blogje moet gaan worden. Na de titel en de eeste zin weet ik al dat het niet een écht blogje gaat worden.
Zal ik eens wat verklappen. Ik durf zelf eigenlijk nauwelijks meer op mijn blog te komen. Om dat er zoveel verdriet af spat. Ik zou zo graag iets van hoop lezen. Want ook dat zit er heus wel bij mij in.
Alleen niet in de maanden juli en augustus.
Maar die zijn nu bijna voorbij. En dan gaan we weer naar het gewone ("dat gewone wat nooit meer gewoon zal zijn maar daardoor nu toch een soort van gewoon" Is een soort van bijna citaat van mezelf wat ik deed de eerste verjaardag van Merel nadat André was overleden.).
Dan gaan de kinderen weer naar school. Joris op maandag een dagje spelen met de kindjes van de blauwe vlinder en ga ik de ene week mijn lieve vriendin Helma lastig vallen met mijn bezoeken (en anderen mensen uit mijn oude woonplaats. Dus mensen; heeft u zin in mij; meldt u aan, ik kom één keer in de twee weken, want dat is goed voor mij. Anders hang ik thuis en doe ik niks, want dan hoef ik even niks. Maar als ik ga hangen en niks doe, dan gebeurt er al helemaal niks) en de andere maandag ga ik bezig met mezelf. Want man man man, wat wil ik graag een beetje rust in mezelf.
En misschien rond ik dan deze twee jaar van rouwbloggen af en ga ik weer gewoon over op de leuke, lieve en grappige dagelijkse mooiigheidjes van mijn leven. Daar waar ik mijn blog mee begon. En dat betekent dan absoluut niet dat ik het rouwen maar zo'n beetje heb afgesloten.
Dan durf ik wellicht ook zelf weer op mijn eigen blog te komen.
En dat is wel zo fijn.
Ik lijk wel een soort van dichtgeslagen. Neem nu wat dit blogje moet gaan worden. Na de titel en de eeste zin weet ik al dat het niet een écht blogje gaat worden.
Zal ik eens wat verklappen. Ik durf zelf eigenlijk nauwelijks meer op mijn blog te komen. Om dat er zoveel verdriet af spat. Ik zou zo graag iets van hoop lezen. Want ook dat zit er heus wel bij mij in.
Alleen niet in de maanden juli en augustus.
Maar die zijn nu bijna voorbij. En dan gaan we weer naar het gewone ("dat gewone wat nooit meer gewoon zal zijn maar daardoor nu toch een soort van gewoon" Is een soort van bijna citaat van mezelf wat ik deed de eerste verjaardag van Merel nadat André was overleden.).
Dan gaan de kinderen weer naar school. Joris op maandag een dagje spelen met de kindjes van de blauwe vlinder en ga ik de ene week mijn lieve vriendin Helma lastig vallen met mijn bezoeken (en anderen mensen uit mijn oude woonplaats. Dus mensen; heeft u zin in mij; meldt u aan, ik kom één keer in de twee weken, want dat is goed voor mij. Anders hang ik thuis en doe ik niks, want dan hoef ik even niks. Maar als ik ga hangen en niks doe, dan gebeurt er al helemaal niks) en de andere maandag ga ik bezig met mezelf. Want man man man, wat wil ik graag een beetje rust in mezelf.
En misschien rond ik dan deze twee jaar van rouwbloggen af en ga ik weer gewoon over op de leuke, lieve en grappige dagelijkse mooiigheidjes van mijn leven. Daar waar ik mijn blog mee begon. En dat betekent dan absoluut niet dat ik het rouwen maar zo'n beetje heb afgesloten.
Dan durf ik wellicht ook zelf weer op mijn eigen blog te komen.
En dat is wel zo fijn.
woensdag 4 augustus 2010
Compleet
Vandaag is het gezin van mijn lieve vriendin na een half jaar weer compleet. Zo blij voor haar!
Ik mailde haar ook hoe blij ik ben dat haar gezin weer compleet is.
En toen dacht ik, maar mailde niet, dat ik weet wat het is om niet meer compleet te zijn. Maar dat mijn gezin ook nooit meer compleet zal worden.
En wat klinkt die zin hard. Wat komt die knalhard binnen keilen.
En wat doe ik vaak mijn best om deze emoties weg te duwen. Want wat heb je eraan?
Maar ook bij mij komt-ie hard aan.
En dan kan ik eigenlijk alleen maar huilen.
(En ook om het feit dat ik niet eens een foto heb van mijn niet meer complete gezin. Want als ik die had, had ik 'm nu hier neer gezet. Maar nu weet ik geen gepast plaatje erbij. Misschien wel zo illustratief. Geen foto, want die is er niet (meer).)
Ik mailde haar ook hoe blij ik ben dat haar gezin weer compleet is.
En toen dacht ik, maar mailde niet, dat ik weet wat het is om niet meer compleet te zijn. Maar dat mijn gezin ook nooit meer compleet zal worden.
En wat klinkt die zin hard. Wat komt die knalhard binnen keilen.
En wat doe ik vaak mijn best om deze emoties weg te duwen. Want wat heb je eraan?
Maar ook bij mij komt-ie hard aan.
En dan kan ik eigenlijk alleen maar huilen.
(En ook om het feit dat ik niet eens een foto heb van mijn niet meer complete gezin. Want als ik die had, had ik 'm nu hier neer gezet. Maar nu weet ik geen gepast plaatje erbij. Misschien wel zo illustratief. Geen foto, want die is er niet (meer).)
Abonneren op:
Posts (Atom)