Avond

Ik geloof wél. Hij gelooft niet.

Maar hij gelooft wel hoor!

Romantisch Rome

Sorry schat voor die laatste foto. Ik weet dat je 'm niet mooi/leuk/technisch bagger/compositionair slecht en/of lelijk vindt. Maar ik vinnum zo lief!

Rome we komen!!!!

En dus even zonder kinderen he!!!!

Gewoon hartstikke heel erg in Rome!!!

Rome van in Italië.

Rome van gewoon helemaal weg van 'alles'.

Dus dat je zegt van; we laten alle ellende even achter en wij zitten in Rome.

Jaha wij van Ron en ik.

In ROHOHOMU!!!

En u mag gewoon jaloers zijn hoor. Vind ik hé-lu-maaaaaaal niet erg. Zou ik ook zijn als ik jullie was.

Maar ik ben jullie niet, want ik zit straks in

ROME

Woei

Vandaag woei ik eventjes uit.

In het uiterste zuidelijke puntje van Friesland, liep ik een half uurtje in de zon en de wind. Eerst had ik niet zo'n zin. Maar al gauw kwamen deze dames op mijn pad.

Ik moest eerlijk gezegd wel een beetje om ze lachen.

De ene lag daar zo'n beetje te niksen en werd duidelijk ruw verstoord in haar geniks door mij. En hoewel ik op zeer gepaste afstand bleef van hare koninklijke koeiïgheid, keek ze me echt de wei uit.

Haar vriendin durfde het nog sterker neer te zetten en vond me gewoon een zeikerd daar aan de kant van HAAR wei.

Ik dacht nog, zou het aan mij liggen of aan het diersoort? Dat koeien het in hun algemeenheid een beetje hoog in de uiers hebben zitten. Of dat ík wellicht zo'n rare verschijning in het algemeen en in het dierenrijk in het bijzonder ben dat elk dier accuut de kop omdraait en me gewoon wegkijkt.

Gelukkig lag het niet aan mij. Kijk maar: deze dames gaan gewoon door met hun drukke middagprogramma.

Hoewel.....

Hmmmmm.

En hoewel ik mij bij tijd en wijle echt wel snel afgewezen kan voelen kreeg dit stelletje koninklijke theetantes mij er vandaag niet onder.

Want ik liep gewoon hier

Een beetje uit te woeien!

En toen ik dichterbij kwam zag ik dit:

En zo liep ik al fantaserend verder over dit prachtige weggetje door dit prachtige landschap.

Wat ik blijkbaar in omgekeerde volgorde had gelopen, want toen ik bij het eind (of begin zo u wilt)punt kwam, las ik dit:

Ja, dat vond ik nu dus juist net niet!

Ik liep en liep en liep. Koud van voren, warm door de zon van achteren en woei op mijn lijf en in mijn hoofd.

Overigens weet ik heel goed dat 'woei' niet goed is hoor. Voordat ik hier allerlei neerlandici over mijn warme rug heen krijg over dat woei geen goed nederlands woord is enzo.

Tuurlijk weet ik dat woei niks is. Het is windde.....

Wat ze zeiden en deden dit weekend

Merel gaf me een knuffel en zei: "Mama, ik ben zo blij voor jou dat jij nu Ron kusjes kan geven. Eerst gaf je kusjes aan papa en nu aan Ron. Daar ben ik heel blij mee." Ik knuffelde haar terug en keek naar Ron. Ik fluisterde naar hem: "Welk kind bedenkt zo iets? En welk kind zegt het dan ook nog?" Ron zei: "Merel".
Vanmorgen zat ze zoals altijd naast me aan tafel. Ze keek naar mij en naar mijn kleren. "Mama, heb jij dat shirtje nieuw?" "Een beetje nieuw schat. Ik heb het al een paar keer aan gehad." Merel: "Het lijkt wel een beetje op dat shirt dat papa ook had. Dat hij naar de begrafenis ook aan had en dat nu in de kist zit." En ik stond perplex. Want ik had het blousje al een paar keer aan gehad en net gisteren bedacht ik precies hetzelfde als Merel. Hoe het motiefje dezelfde is als het lievelings overhemd van André waarin hij begraven is. Mijn kleur is donker blauw, André zijn kleur was bruin. En ik dacht: "Welk kind ziét zoiets?" Merel dus.



En hij dan. Joris. Als je gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik weet het zeker. Dit kleine knulletje ziet bijzonder mooie dingen. Dingen die wij niet (meer) (kunnen) zien. Als ik huil dan komt hij op mijn schoot. Dan wijst hij naar mijn traan en wijst hij naar de lucht. Dan zegt hij: "Díe!" Ik weet het zeker. Hij ziet daar bijzonder mooie dingen. En ik dank God dat Hij mij dat door mijn kleine Joris laat zien.



En zij dan. Fiene! Liep van het weekend de minimarathon in Eindhoven. Samen met Ron en Lucas. 3 km hardlopen. Een (echte!) medaille waard!

En dan hij. Lucas. Heeft niet alleen de minimarathon gelopen (3km dames en heren!), maar had ook weer golfles. Ja heus! Net als zijn papa (die ook wel weer een paar lesjes kan gebruiken. Sorry schat....grapje he?!) En niet overdreven om te zeggen dat hij het écht heel erg goed deed. Mooier nog om te zien dat hij het ook echt leuk vindt om te doen. Een stralend gezichtje: da's meer dan mooi om te zien.

Dat was zo'n beetje mijn weekend.

En hoe was die van jullie?

Voor jou

Geef de moed niet op

al stijgt het water snel en onverwacht

al lijkt de nacht zo lang

geef niet op

geef de moed niet op.

De storm gaat ooit eens liggen

Dit is wat je maakt tot wie je bent.

Linksom of rechtsom of zo om als je niet had gedacht.

Ik lief jou.

Geboortedag

Liefje,

We maken appeltaart morgen van de appelboom in de tuin bij B&M.
En 's avonds komt de knokploeg met mannen. Gewoon om gezellig bij elkaar te zijn.

En ik mis je. Want op je verjaardag hoor je thuis te zijn. Hoor ik al weken te denken wat ik voor je zal kopen. Hoor ik nu het cadeautje in te pakken. Te overleggen of we slingers zullen ophangen. Wat we natuurlijk doen, omdat het ook leuk is voor de kinderen (en voor mij, want ik hou van dat soort kinderdingen. Ben zelf wat dat betreft nooit volwassen geworden).
Nu brand mijn kaarsje bij jouw foto.
En het kaarsje in het houdertje met de 5 mensfiguurtjes.

Maar eigenlijk heb ik je vorige week het meest gemist. Want al jaren vieren Fiene en ik onze verjaardag samen in mei. En jij en Merel je verjaardag samen in september. Maar nu vierde ze dat alleen. Zonder jou. Want jij verjaart niet meer.

Maar het blijft je geboortedag.


En ik kreeg mooi bloemen vanavond. Voor jouw geboortedag.

Love you!