BBBBBBBBBBBBLLLLLLLLLLLLLLLLLGGGGGGGGGGHHHHHHHHHHH

Tot zover mijn blog van vandaag.

Dussss...

Oké dan heel snel, want ik moet de kinderen halen van school. Met de fiets. In de regen. Want de auto staat weer eens bij de garage. En het wordt duur. En morgen istie weer klaar. En Joris is ziekig en ik leef op paracetamol en ik heb een lange lange lange woensdagmiddag voor de boeg. Met zonder auto, met hangerig jongetje en hopelijk met vrolijke meisjes, maar dat weet je maar nooit.

Dussss

1 jaar!

Jaha, ik word altijd een beetje 'trip down to memory lane' van verjaardagen in het algemeen, de eerste verjaardag in het bijzonder en deze eerste verjaardag van Joris in het ultra bijzonder.

Daarom dus eerst een foto van Fiene toen ze 1 jaar werd:

En Mereltje toen ze 1 jaar werd:

En nu kan ik zomaar een derde 'eerste verjaardag' toevoegen: JORIS!

En natuurlijk was er taart (inderdaad die ene van 'de therapie')

Ik zeg: chocolade biscuit met een laagje extra pure chocolade ertussen met een laagje aardbeienbanketbakkersroomstuff daarmee ook afgewerkt en bekleed met een (probeer maar eens een zo dun mogelijk) laagje marsepein (want dat is het lekkerst, maar ook het moeilijkst).

De jarige heeft in de taart mogen grijpen, heeft het draakje eraf gepeuterd, heeft de groene marsepein gegeten

en bliefde toen liever een rijstwafel.......

En er werd gespeeld

En toen was de dag nog niet eens voorbij en ook niet de volgende dag waarop het 'grote mensen feest' wordt gevierd.

Eerste verjaardag van Joris. Hij is verwend!

(en ik ook, maar daarover een andere keer)

Morgen....

....is hij jarig!

En we gaan er gewoon een prachtig feest van maken!

Therapie?

Opgestaan vanmorgen na een onrustige nacht. Onrustig omdat Joris wat aan het spoken was en onrustig omdat het in mijn hoofd aan het spoken was.

Soms valt 'leven' gewoon niet mee.

Door een soort voorgevoel (ik geloof dat hij het telepathie noemde, ook goed. What's in a name?!) belde Lief mij vanmorgen op. Ik vond het moeilijk om uit mijn bozige opstandige bui te komen. 'Laten we het maar even rusten' waren zijn woorden. BLERGH, ik ben niet van het laten rusten. Ik ben van het 'ik voel me nu rot en ik zal kosten wat kost dat rotte gevoel NU kwijt raken'. Nou heb ik de afgelopen maanden wel wat geleerd. En één ding is ook dat ik dat rotte gevoel niet altijd op mijn manier op dat moment kwijt kan raken. Dat factor tijd een k**factor is, maar toch vaak ook wel wat goed doet.

En ik moest taarten gaan bakken. Dat is iets wat ik ook graag wil, maar wat best een gedoe is en IK WIL GEEN GEDOE (ik lijk 'de kleine prinses' wel). Zegt-ie ook nog (en 'ie' is dus nog steeds Lief he?!) zoiets als; 'maak er een goede dag van he en veel plezier met taarten bakken'. GRRRRRRRRRRRR.

Maar goed, ik ging taarten bakken. En eigenlijk is het therapie ofzo. Want er zit een rust in het mixen van het beslag

Het bezig zijn met eten maken

Het bezig zijn met iets wat resultaat oplevert

Het bezig zijn met iets wat WEL meteen, direct en NU resultaat oplevert

En dat je door even met dit soort dingen bezig te zijn, dat andere hebt kunnen laten rusten.

Gatsie, ik heb er een hekel aan als anderen (hij) in mijn boze bui een soort van gelijk hebben. Ik zeg een soort van he?! Want echt gelijk hebben mannen natuurlijk NOOIT!

Ik bedoel; ze zouden ervan naast hun schoenen kunnen lopen en voortaan elke keer denken dat ze in jouw boze opstandige bui dit soort verstandige dingen mogen zeggen.

Eigenlijk he...

is mijn Joris een soort van mega bofkont.

Je zou het niet zeggen, want welk jongetje die bijna zijn eerste verjaardag gaat vieren zonder zijn vader -want die was namelijk dood gegaan toen hij 4 1/2 maan oud was....- is nu een bofkont?

Ten eerste heeft Joris een moeder die ongelofelijk veel van hem houdt:

En heeft deze jongen zomaar een soort van 4 liefhebbende moeders erbij gekregen. Gewoon omdat ze hem vanaf dat hij 5 maanden oud is elke maandag zien, op hem passen, eten geven, knuffelen en elke ontwikkeling van hem (en zijn moeder) als één van de eerste hebben gezien:

Cnorrie, je snapt dat ik deze foto van jou expres hier heb neergezet he?!

Dan heeft Joris een vader die zo ontzettend trots op hem was, die van hem hield vanaf het moment dat hij hem mocht opvangen bij zijn geboorte, de lichtjes in zijn ogen zag toen hij werd gedoopt en van plan was hem de rest van zijn leven zo lief te hebben dat hij niet anders kon dan gelukkig opgroeien.

En heeftJoris een nieuwe papa. Niet door hemzelf uitgekozen, maar door zijn moeder. (met veel zorg en liefde ;-) ) En die nieuwe papa heeft de rol met liefde en verantwoordelijkheid op zich genomen.

En dan heb ik het nog niet over zijn zussen, zijn nieuwe grote broer, zijn opa's en oma's, zijn peetouders, zijn.......

Eigenlijk he, is die Joris best wel een beetje een bofkont(je).

Not ready to make nice

Gewoon een gaaf nummer en af en toe lekker omdat het een bepaalde boosheid in zich heeft. En ik ben ook (soms) boos, kan het alleen op niks en niemand richten. Daarom dus!

"Uitgerekende datum in zicht"

Wat doet dat met je; de eerste verjaardag van je zoon?

Dat is een te grote brij van gevoelens om onder woorden te brengen. Maar ten diepste betekent het denk ik; het steeds verder verwijderd raken van André.

Bijna 1 jaar. Nog 10 nachtjes slapen. Ik heb zo'n eerste verjaardag nog nooit tot in het diepste van mijn huid, hart en wezen zo gevoeld. Zoveel pijn en zoveel blijdschap.