Lief he?!Als ik naar hem kijk dan zie en voel ik heel veel dingen. De gewone dingen, die natuurlijk nooit gewoon zijn. Want hé, sinds wanneer zijn kinderen en de liefde voor je kinderen iets wat je onder de noemer 'gewoon' mag zetten?
Maar ik bedoel dat ik als ik naar Joris kijk, ik heel duidelijk een groot gemis zie en voel. Dit jongetje die heeft namelijk geen vader. Hij heeft geen vader, hij heeft geen herinnering aan zijn vader. Hij weet niet hoe hij voelde, hij weet niet hoe hij rook en hij heeft nooit in zijn ogen gezien de grote liefde die zijn vader voor hem voelde. Gelukkig hebben we in de 4 maanden dat Joris nog wel met zijn vader was(en voor de goede orde, dat is natuurlijk die man, mijn grote liefde, André waar ik nog altijd zielsveel van hou. Dat dat even duidelijk mag zijn...en dat is inderdaad een kleine irritatie van de anonieme reactie van drie blogs gelden) een aantal mooie foto's gemaakt. Daarop zie je duidelijk wat een blije, gelukkige en enorm trotse vader hij was.
Maar dat moet hij nu dus allemaal missen. En dat kan niet. Een kind, een baby die heeft een vader nodig. De invloed van een man is zoveel anders dan die van een vrouw.
En kijk 'm eens zitten. Hij zat daar heerlijk! Had die ochtend heerlijk in het grote bed gelegen, was geknuffeld, had eten gekregen. Een schone luier, lekker spelen, beetje gek stoeien om hem aan het lachen te krijgen. En op het moment van foto zat hij toch al zo'n kwartier heerlijk in die armen. En die armen hadden al die voorgaande handelingen ook met Joris verricht.
En die armen zijn niet van mij. Die zijn van mijn nieuwe liefde.
Knockploeg; had ik al verteld dat ik van jullie hou? (Of begin ik nu vervelend in de herhaling te vallen?)
