Nieuwe liedjes

Nieuwe liedjes in mijn playlist.
Liedjes die wij, in deze of andere versies, hebben gezongen op de begrafenis van André.

Ik wordt er een soort blij van. Gek. Of niet. Het was een warme, troostvolle tijd. Dus deze ook.
Het nummer van Taizé hebben we overigens niet gezongen. Dat waren twee anderen. Maar die kon ik niet goed vinden. En deze was één die André zeer dierbaar was. Daarom mocht die van mij er ook in staan.

Zaterdag een 2 jaar geleden dat zijn hart stopte met kloppen, zomaar ineens. Twee jaar terug was dat op een donderdag.

Nu is het twee jaar geleden. En 2 jaar geleden voelt anders dan vorig jaar. Niet minder pijnlijk. Het is nog steeds heel (veel te) pijnlijk. Maar het is wel anders. En dat is toch fijn.

....

Edit: Ja, nee, schiet lekker op zo. Bij mij wil het muziekje niet uploaden of wat dan ook. Je hoort 'm iig niet. Tuurlijk. Het was juist zo'n tranentrekker! Nou ja, ik stop dur mee. Hopelijk doet-ie 't vanzelf weer. Zal wel niet. Doen ze meestal nooit vanzelf. Dit soort computer dingen. Flipperdeflap zeg!

Kak man! Heb ik eindelijk een iphone ofzo, valt-ie van mijn blog af. Hij blijft gelukkig nog net staan.
Zal wel door het warme weer komen denk ik.

Muziekje is wel heel erg passend bij mijn stemming. Tenminste, een stukje daarvan dan.

Ja dames en heren.... het is weer juli, het is weer bijna vakantie, het is weer 'op vakantie tijd'.

Zal ik ooit, ooit, ooit (!) vakantie nog leuk vinden? Ik blijf het me afvragen. Om dat ik mezelf heel vaak moet knijpen. Heel vaak denk ik nog;" ik ging met zijn vijfen op vakantie en kwam met zijn vieren weer thuis." Geloof jij het? Geloof ik het! Ik vind het nog steeds bizar en gewoonweg raar.

Helaas wel waar.

't Is effe wennen

Zo'n nieuwe opmaak.
'k Weet allemaal nog niet. Gewoon even wennen denk ik.
Of anders veranderen we de boel gewoon weer!

En heb je gezien dat ik er een muziekje bij heb?!

Nou,
Lekker dan,
Deze post,
Niet zo nuttig,

Maar best wel leuk.
Voor mij dan...
Want ik was weer even van de straat!

Houdoe!

UGHH!

Deze geweldig zittende uggs meisjes/mevrouwen slippers heb ik momenteel aan mijn poezelige voeten.
Je moet jezelf af en toe verwennen niet? En daarom bestelde ik deze vrijdag en kwamen ze zojuist binnen met de post.
En ze zitten LEKKER!!! Echt! Alsof je een permanente liefdevolle voetmassage krijgt.
Dit is weer typisch zo'n 'kledingstuk' waarvan mijn moeder vroeger altijd zei dat ze me daarin kon uittekenen.
Ik vrees het ook. Deze gaan niet meer uit!
(Tenzij R. er op staat om mij vanavond een liefdevolle voetmassage te geven. Dan wil ik er nog wel even over nadenken)

Gedenken

Gedenken is de vorm die je geeft aan dierbare dingen die je bent verloren in het leven.

Maar volgens mij kun je pas gedenken als die verliezen ook een plek hebben gekregen. En niet als die verliezen nog zo'n deel uitmaken van je dagelijks leven. Dat je nog zoveel verdriet hebt over verlies dat je zweeft tussen heden en verleden.

Gedenken heeft met toekomst te maken.

Dus als ik nu ga beginnen met vormen te vinden. Misschien lukt het me dan om in het heden te gaan leven voor de toekomst.

Vanavond lijkt me een goed moment. Op de avond voor mijn 13 trouwdag, die nooit langer heeft geduurd dan 11 jaar.

Zeg-tie!

Ik zit zoals wel vaker wat verdiept in mijn dagelijks logvoer. Joris staat naast me en wil al de hele dag televisie kijken en het steeds verrassende antwoord van mij is dan 'nee'.

Dus zo staat Joris zo'n beetje naast me te emmeren over de televisie.

Ik hoor wel dat hij steeds dringender of zeg maar dwingender wat zegt, maar zoals gezegd; verdiept in blogland.

Zegt hij ineens, terwijl hij met zijn twee handjes mijn gezicht naar zich toetrekt:

"Hallo, contact!"

De laatste week van juli

Voor velen vanaf kind af aan, voor anderen op wat latere leeftijd was tot 2008 de laatste week van juli 'heilig'. Dan was er namelijk onze jaarlijkse interkerkelijke christelijke conferentie week. Ik ging mee vanaf het moment dat ik God en niet zo lang daarna André leerde kennen. 15 Jaar was ik. Toen nog in het Limburgse en vanaf 2003 in het Brabantse land.

2003

Sommigen hadden een kamer in 'het huis', anderen zaten op 'de camping'. In het geval van onze laatste locatie 'Emmaüs' was het een weiland waar we in die week ons kampement op mochten slaan. Het laantje daar naartoe is prachtig.

Soms was het zo warm dat er allerlei watergedoe was (of had het zo hard geregend zoals in 2008 dat er ook een hoop watergedoe was). En wie kon dat beter doen dan onze campingbaas en brandweerman (en redder van Andrés leven in eerste instantie) (en geliefde oom) Wout.


Wij kampeerden dus altijd.

2004

Sommige mensen zag je het hele jaar door. Omdat ze in dezelfde regio wonen en ze dus wekelijks kon tegenkomen bij de bijeenkomsten. Anderen zag je één keer per jaar tijdens deze week. En daardoor was er een hele hoop bij te kletsen. Zag je elkaar opgroeien, van puper naar getrouwd stel, naar gezin met kinderen.

Naast kletsen werd er ook gezongen,

gedanst en veel, heel veel vreugde met elkaar gedeeld.

Eten deden we gezamelijk. In het huis aan lange tafels en met buffet. Of buiten in de grote eettent, omdat er binnen niet genoeg capaciteit was.

Elk jaar met andere mensen aan tafel. Daar werden vriendschappen voor het volgende jaar gesmeed (op inschrijfformulieren kwam dan te staan; 'mag ik weer aan die tafel met dát gezin?' André verzorgde die inschrijfformulieren. En elk jaar weer een hele klus om het iedereen naar de zin te maken).

Voor elke maaltijd werd een stukje uit te bijbel gelezen en gebeden. Na het eten kwamen de mededelingen. Naar mate de week vorderde werden dat vaak kleine cabaret stukjes van de medelers. Daarna sloten we af met een lied. Eén jaar heeft André ook de mededelingen verzorgt.

2004


Met mooi weer waren deze weken het fijnst. Dan zat of lag iedereen lekker bij zijn tent. Of vooral bij iemand anders zijn tent, want socialiseren was toch wel een erg belangrijk ding in die weken.

Als het minder mooi weer was, dan maakten we er gewoon wat van.

Maar ik kan me geen week herinneren met alleen maar regen. Het klaarde altijd weer op.

Zonder dat dát nu het thema was, was het thema van de week voor mij toch altijd; vriendschap, liefde, gemeenschap zijn.

En buiten de dagelijks terugkerende 'verplichtingen' (in de ochtend verschillende workshops voor de jeugd en volwassenen, kinderclubs voor de kinderen en het avondprogramma) was er genoeg tijd voor eigen dingen.

Diaboloën en jongleren stond voor André deze week altijd centraal. Genoeg mensen om mee te doen en jezelf aan te meten.

En ondanks de drukte van het vele aantal mensen, meer dan genoeg tijd om stil te zijn. Om na te denken, te genieten en je op te laden en alle tijd te nemen om je relatie met God te verfissen.

En om een diepere laag in vriendschappen te smeden

Maar ook gewoon het simpel samen zijn als gezin.
2005
En gezin kan heel breed zijn he?! Want als christenen zijn we allen broeders en zusters van elkaar. En wat doe je met je broeders en zusters?


Juist; zuipen en roken (en 's avonds nog stiekum een kippetje op de bbq leggen terwijl het eigenlijk de bedoeling was dat je bij de avond bijeenkomst zou zijn.....)!

De volgende ochtend was het dan wel eens moeilijk om om 8 uur bij het ontbijt te versschijnen. (maar het was dan ook best druk bij de toiletten en wasgelegenheid!)


En best een herrie zo 's morgens in de eetzaal. Zeker naarmate de week vorderde en de vermoeidheid iet wat ging meespelen.

2006

Het jezelf mogen en kunnen zijn stond voor mij de laatste jaren wel centraal. Dat leerde ik vooral van de kinderen.
En van alle mensen er omheen.

Precies, dat bedoel ik!

En was dat niet één van de fijnste dingen van de Emmausweek? Zitten voor je tent. Er schuift eens iemand bij. Wordt koffie gezet. En schuift nog iemand bij. Iemand anders gaat weer weg, want was eigenlijk gewoon op weg naar de wc. Uurtje later kom je terug (want je was na de wc weer allemaal mensen tegengekomen) en kun je gewoon weer aanschuiven bij het groepje bij de tent. Kinderen komen af en toe vragen om wat drinken of geld voor de 'snoepjestent' of ze vragen om een slokje van mama (heel veel dingen geleerd tijdens deze weken over het moedeschap en over hoe ik het invulling wil geven).

2007

En omdat André en ik in de organisatie zaten, kwamen we met een aantal man/vrouw altijd een dagje eerder. Om het één en ander voor te bereiden, maar stiekum om deze week met elkaar en de traditionele bbq te beginnen.

En om op je gemak de hangmat op te kunnen hangen.

Naast heel veel luieren stond de 'sport en spel' ook altijd centraal. Zo waren het volleybal toernooi, de voetbalcompetitie en het tafeltennissen sporten waar fanatiek doch vriendschappelijk werd gedueleerd.

Het laatste jaar kwam ook het vrouwenvoetbal in opmars.

2008

En toen werd het 2008 en stierf André nog net niet daar op de grond van de Emmausweek. Met zijn dood zijn helaas ook deze weken gestopt. Het één heeft overigens niks te maken met het ander.

Maar de laatste week van juli zit 'ons' in het bloed. We missen elkaar. Ik mis het om te zien hoe groot de kinderen zijn gegroeit. Dat je de kinderen die pubers werden nu niet meer getrouwd ziet. Of zwanger.

Ik mis deze weken. Hoewel ze voor mij ook altijd ingewikkeld waren. Ik heb in deze weken geleerd wat het is om deel te zijn van een gemeenschap.

André ging op de Emmaüsweek dood. Maar ik had nergens anders willen zijn.

(Lieve mede emmausgangers, ik heb veel foto's gebruikt uit mijn privé album. Er staan echter veel mensen op de foto. Herken je jezelf nu en wil je liever niet op dit weeweewee verschijnen, zeg het dan even. Dan haal ik de foto meteen weg. En ik zou het leuk vinden als jullie een berichtje achter laten met hoe jullie dit nu beleven. X!)