Nóg meer van mij?!!
dinsdag 28 oktober 2008
maandag 27 oktober 2008
Kijk nou!
Hij zit in de wandelwagen!
En hij is vandaag precies (maar dan ook precies....) 7 maanden en 1 week oud. En de tijd gaat hard. Dat zie je maar weer aan dit geweldige kereltje!
7 Maanden, parmantig in de wagen, omdat hij te groot is geworden voor dat bakje. Het bakje waar zijn vader hem voor het eerst in gelegd heeft, hem voor het eerst mee uit wandelen heeft genomen en wat hij niet meer van de wagen af heeft gezien. Niet meer heeft gezien dat zijn kleine ventje groter aan het worden is en nu dus in de wandelwagen zit. Blij te wezen.
Maar gelukkig ben ik trots voor 2!
(en dank Helma (stomme doos!) voor het plaatsen van dit gevoel bij mijvandaag en nog wel met plaatjes en muziek. Muziek notabene! Daar waar je me direct recht in mijn hart mee raakt.....! Hou van je!)
vrijdag 24 oktober 2008
Blof- eilanden
Omdat je soms alleen nog maar in muziek kunt denken, voelen en praten.
Kom bij me langs
Laat me niet wachten tot morgen
Of ooit, een andere keer
Klop op m'n deur
Breng een fles wijn mee en drink
Op ons grote geluk
Dat steeds weer verdwijnt
Achter zware gordijnen
Van geld en succes en verdovend applaus
Ik weet niet waarom
Ik weet niet waarom het zo gaat
Eilanden in oceanen
Zijn lang niet zo eenzaam als wij
Eilanden komen weer samen
Als de zeebodem breekt en verschuift
De stilte moet stuk
Laat me niet morgen pas lachen
Maar vandaag
Tik op m'n raam
Sla op m'n schouder en zeg
Dat je mij hebt gemist
We zijn ouder dan eerst
En wijzer dan gister
Door geld en applaus en verblindend succes
Ik weet niet waarom het zo gaat
Eilanden in oceanen
Zijn lang niet zo eenzaam als wij
Eilanden komen weer samen
Als de zeebodem breekt en verschuift
Van de cd: Oktober
dinsdag 21 oktober 2008
zaterdag 18 oktober 2008
Over feeënstof en Petemoei
Zij had dus een petemoei. Zo'n echte, zo ééntje die prinsessen en feeën hebben. Waar haar petemoei vorig jaar met haar toverstafje zwaaide en een prachtige prinsessenpyjama tevoorschijn toverde, zwaaide zij dit jaar uit haar toverstaf een heus handboek. Een handboek met de grandioze titel: hoe wordt ik een echte fee.
Tja, je moet er wat voor over hebben als je een echte fee in huis wilt hebben!
Daarin wordt beschreven hoe een fee eruit ziet, wat zij doet, dat zij een petemoei heeft (ja duh!) en welke attributen een echte fee nodig heeft. Een beetje weldenkend mens begrijpt dat een echte fee vleugels, speciale vliegschoenen en de mooiste kleren nodig heeft. Maar wist u ook dat feeën feeënstof nodig hebben?
Ik wist het niet, naïef als ik ben. Maar nu weet ik het wel! En hoe!!! Feeën stof is niet meer weg te denken (lees; krijgen, vegen, stofzuigen!) uit dit huishouden.
Tja, je moet er wat voor over hebben als je een echte fee in huis wilt hebben!
maandag 13 oktober 2008
Brief
Lieve An,
Hoe zal ik deze brief eens beginnen? Het is natuurlijk een onzin brief. Alsof jij in de hemel post van mij zou ontvangen! Als ik mij probeer voor te stellen hoe jij daar nu bent, kom ik eigenlijk niet verder dan een soort permanente staat van TopGear kijkend-op de rode stoel zittend (benen omhoog)-wii mario kartend-biertje/wijntje/sigaretje-in goed gezeldschap verkerend-met de nieuwste hemelgadgets-glimmende pretoogjes- soort van zijn.
De laatste keer dat ik jou een brief schreef moet al wel heel lang geleden zijn (van de pré email en sms tijd zeg maar). Het zal het jaar voor ons trouwen zijn geweest, want onze hele verkeringstijd hebben wij elkaar immers bijna dagelijks bestookt met brieven; liefdesbrieven.
En nu dus een onzin brief, want jij ontvangt geen post meer. (Overigens is dat niet helemaal waar, want in de brievenbus ligt nog regelmatig post aan jou geadresseerd. Ja, je bent niet zomaar dood hoor!)
Waarom ik je schrijf? Om iets met je te delen. Dat wat twee geliefden, twee mensen die van elkaar houden, twee gehuwden met elkaar doen. En toch klopt dat niet. Wij zijn immers niet meer getrouwd. Waar je voor de kinderen altijd hun vader zal bijven, voor je ouders altijd hun zoon zal blijven, voor je broers en zussen altijd hun grote broer, voor je vrienden die geweldige vriend, voor collega's die trouwe collega, voor mij zul je, BEN je niet meer mijn echtgenoot.
Een week na jouw begrafenis zat ik met goede vrienden van ons (je weet wel L en M) te praten en we hadden het over hoe wij elkaar later in de hemel weer zullen zien. L zijn toen dat dát dan niet meer een weerzien is als man en vrouw..... Je kent me; er flitsten duizend gedachten door mijn hoofd. Hoe brei ik hier een verhaal aan dat ik toch zo speciaal voor jou blijf in de hemel en dat we elkaar wél als man en vrouw zullen terug zien? Ik was even stil (kun je het je voorstellen?!) en voelde toen een bijna ondragelijke pijn. Want wat L zei was gewoon helemaal waar! Wij zijn niet meer getrouwd. Toen ik mezelf vorige week kwelde en in een leeg huis onze trouwvideo aan het bekijken was, werd het wel twee keer gezegd. Eén keer door de ambtenaar van de burgelijke stand en één keer door de dominee; tot de dood u scheidt. En de dood is gekomen en heeft ons dus gescheiden van elkaar.
Het is raar, want hoe dat een paar weken terug nog als een fysieke pijn aanvoelde, heeft dit feit nu al een soort plek gekregen. Ik hoor het mezelf soms hardop zeggen; ik ben niet meer getrouwd, ik ben niet meer getrouwd..... Gek om te horen, ik was immers zo lang al wél getrouwd. Maar zo langzaam aan begint het ook een nieuw soort 'zijn' te worden. Ik ben dus niet meer getrouwd.....Biedt ook weer nieuwe perspectieven. Het perspectief om je leven zo in te richten als je zelf wilt, om mezelf verder en door te ontwikkelen, om dingen te doen zonder dat je gebonden bent. Om opnieuw (en volkomen legaal, want immers niet meer getrouwd!) verliefd te worden.
Lieve An, ons huis wordt langzaam aan mijn huis (en dat van de kinderen uiteraard!). Nog niet heel zichtbaar. De garage is nog steeds dezelfde klere bende als toen jij hem achter liet (het schaafsels van het vrezen van Joris zijn deur ligt nog op de werkbank), jouw kleren hangen nog in de kast, je jas nog aan de kapstok. Je schoenen niet meer op het schoenenrekje, maar in de kast. Foto's van jou in de kamer. Een aantal van jouw sms'jes zitten nog in mijn telefoon. Maar voor mij wordt jij steeds meer die fantastische man, van wie ik onvoorwaardelijk heb gehouden en zonder wie ik niet zou zijn wie ik nu ben, maar niet meer als onderdeel van mij.
En daarom heb ik gisteren mijn trouwring afgedaan. Ik heb de ring in het doosje gestopt bij jouw trouwring. En nu zitten ze samen in een doosje een geweldige fantastische om nooit meer te vergeten herinnering te zijn.
Wij zijn dan wel niet meer getrouwd, je bent wel niet meer mijn man, maar je bent wel mijn André. En daarom draag ik toch jouw ring. De ring die je me jaren geleden gaf. Ik weet niet eens meer precies wanneer (toen ik 17 werd ofzo?). Drie kleine gouden ringetjes in één. Wit goud, geel goud en rood goud.
Ik draag hem om dezelfde vinger als waar om ik jouw trouwring al die jaren met zoveel trots heb gedragen.
En zo blijven we verbonden, omdat mijn leven altijd aan dat van jouw veel te korte leven verbonden zal blijven.
Loveyou!
Fleur
Hoe zal ik deze brief eens beginnen? Het is natuurlijk een onzin brief. Alsof jij in de hemel post van mij zou ontvangen! Als ik mij probeer voor te stellen hoe jij daar nu bent, kom ik eigenlijk niet verder dan een soort permanente staat van TopGear kijkend-op de rode stoel zittend (benen omhoog)-wii mario kartend-biertje/wijntje/sigaretje-in goed gezeldschap verkerend-met de nieuwste hemelgadgets-glimmende pretoogjes- soort van zijn.
De laatste keer dat ik jou een brief schreef moet al wel heel lang geleden zijn (van de pré email en sms tijd zeg maar). Het zal het jaar voor ons trouwen zijn geweest, want onze hele verkeringstijd hebben wij elkaar immers bijna dagelijks bestookt met brieven; liefdesbrieven.
En nu dus een onzin brief, want jij ontvangt geen post meer. (Overigens is dat niet helemaal waar, want in de brievenbus ligt nog regelmatig post aan jou geadresseerd. Ja, je bent niet zomaar dood hoor!)
Waarom ik je schrijf? Om iets met je te delen. Dat wat twee geliefden, twee mensen die van elkaar houden, twee gehuwden met elkaar doen. En toch klopt dat niet. Wij zijn immers niet meer getrouwd. Waar je voor de kinderen altijd hun vader zal bijven, voor je ouders altijd hun zoon zal blijven, voor je broers en zussen altijd hun grote broer, voor je vrienden die geweldige vriend, voor collega's die trouwe collega, voor mij zul je, BEN je niet meer mijn echtgenoot.
Een week na jouw begrafenis zat ik met goede vrienden van ons (je weet wel L en M) te praten en we hadden het over hoe wij elkaar later in de hemel weer zullen zien. L zijn toen dat dát dan niet meer een weerzien is als man en vrouw..... Je kent me; er flitsten duizend gedachten door mijn hoofd. Hoe brei ik hier een verhaal aan dat ik toch zo speciaal voor jou blijf in de hemel en dat we elkaar wél als man en vrouw zullen terug zien? Ik was even stil (kun je het je voorstellen?!) en voelde toen een bijna ondragelijke pijn. Want wat L zei was gewoon helemaal waar! Wij zijn niet meer getrouwd. Toen ik mezelf vorige week kwelde en in een leeg huis onze trouwvideo aan het bekijken was, werd het wel twee keer gezegd. Eén keer door de ambtenaar van de burgelijke stand en één keer door de dominee; tot de dood u scheidt. En de dood is gekomen en heeft ons dus gescheiden van elkaar.
Het is raar, want hoe dat een paar weken terug nog als een fysieke pijn aanvoelde, heeft dit feit nu al een soort plek gekregen. Ik hoor het mezelf soms hardop zeggen; ik ben niet meer getrouwd, ik ben niet meer getrouwd..... Gek om te horen, ik was immers zo lang al wél getrouwd. Maar zo langzaam aan begint het ook een nieuw soort 'zijn' te worden. Ik ben dus niet meer getrouwd.....Biedt ook weer nieuwe perspectieven. Het perspectief om je leven zo in te richten als je zelf wilt, om mezelf verder en door te ontwikkelen, om dingen te doen zonder dat je gebonden bent. Om opnieuw (en volkomen legaal, want immers niet meer getrouwd!) verliefd te worden.
Lieve An, ons huis wordt langzaam aan mijn huis (en dat van de kinderen uiteraard!). Nog niet heel zichtbaar. De garage is nog steeds dezelfde klere bende als toen jij hem achter liet (het schaafsels van het vrezen van Joris zijn deur ligt nog op de werkbank), jouw kleren hangen nog in de kast, je jas nog aan de kapstok. Je schoenen niet meer op het schoenenrekje, maar in de kast. Foto's van jou in de kamer. Een aantal van jouw sms'jes zitten nog in mijn telefoon. Maar voor mij wordt jij steeds meer die fantastische man, van wie ik onvoorwaardelijk heb gehouden en zonder wie ik niet zou zijn wie ik nu ben, maar niet meer als onderdeel van mij.
En daarom heb ik gisteren mijn trouwring afgedaan. Ik heb de ring in het doosje gestopt bij jouw trouwring. En nu zitten ze samen in een doosje een geweldige fantastische om nooit meer te vergeten herinnering te zijn.
Wij zijn dan wel niet meer getrouwd, je bent wel niet meer mijn man, maar je bent wel mijn André. En daarom draag ik toch jouw ring. De ring die je me jaren geleden gaf. Ik weet niet eens meer precies wanneer (toen ik 17 werd ofzo?). Drie kleine gouden ringetjes in één. Wit goud, geel goud en rood goud.
Ik draag hem om dezelfde vinger als waar om ik jouw trouwring al die jaren met zoveel trots heb gedragen.
En zo blijven we verbonden, omdat mijn leven altijd aan dat van jouw veel te korte leven verbonden zal blijven.
Loveyou!
Fleur
dinsdag 7 oktober 2008
Cleaning ladies
Voor een aantal weken nu al komen afwisselend, maar het liefst alle 4 tegelijk, mijn cleaning ladies.
Cleaning ladies klinkt als vage kenissen waarvan het handig is dat ze je op die manier kunnen helpen. Dat laat je natuurlijk niet je vriendinnen doen. Die zijn er voor andere dingen....
NOT!
Alleen vriendinnen mogen in mijn huis rondstruinen en alle vieze vage plekjes zien. Alleen vriendinnen mogen mijn slaapkamer zien, mijn beha's van de grond en onder het bed vandaan vissen terwijl ze mijn lakens verschonen. Alleen vriendinnen mogen mijn prullenbak van de wc legen en mogen mijn ongecontroleerde huishouden zien en er zich in mengen.
Alleen met deze vriendinnen drink ik koffie, eet ik taart, vertel ik hoe ik mij voel en hoop ik op hun instemming met hoe ik 'het' allemaal doe. En dan hebben we gesprekken. Gesprekken die er toe doen. Gesprekken die het leven waardevol maken. En dan gaan we soppen. Of eigenlijk; dan gaan zij soppen en ik loop een beetje verdwaasd rond te kijken (of ik ga naar de volvo garage, omdat het brandende lampje in de auto helaas niet door deze techowoman kon worden opgelost, want er zit een heus lek ergens. Ik hoop ergens makkelijk, maar ik vrees ergens moeilijk en duur...).
Bij deze vriendinnen is mijn leven bekend. Niet alleen de buitenkant, maar juist de binnenkant. De binnenkant waar het allemaal niet zo schoon is, maar vies en stoffig en jan steen.
Bij deze vriendinnen laat ik zonder ook maar na te denken mijn Joris achter. Omdat ik weet dat ze met alle liefde van de wereld voor hem zorgen.
Ik ben jullie voor eeuwig dankbaar lieve Corrie, MJ, Esther en Helma!
Er is een hoop ellende. Maar je moet het willen om de mooie dingen te zien.
En IK WIL!
Abonneren op:
Posts (Atom)