Brief

Lieve An,

Hoe zal ik deze brief eens beginnen? Het is natuurlijk een onzin brief. Alsof jij in de hemel post van mij zou ontvangen! Als ik mij probeer voor te stellen hoe jij daar nu bent, kom ik eigenlijk niet verder dan een soort permanente staat van TopGear kijkend-op de rode stoel zittend (benen omhoog)-wii mario kartend-biertje/wijntje/sigaretje-in goed gezeldschap verkerend-met de nieuwste hemelgadgets-glimmende pretoogjes- soort van zijn.


De laatste keer dat ik jou een brief schreef moet al wel heel lang geleden zijn (van de pré email en sms tijd zeg maar). Het zal het jaar voor ons trouwen zijn geweest, want onze hele verkeringstijd hebben wij elkaar immers bijna dagelijks bestookt met brieven; liefdesbrieven.
En nu dus een onzin brief, want jij ontvangt geen post meer. (Overigens is dat niet helemaal waar, want in de brievenbus ligt nog regelmatig post aan jou geadresseerd. Ja, je bent niet zomaar dood hoor!)

Waarom ik je schrijf? Om iets met je te delen. Dat wat twee geliefden, twee mensen die van elkaar houden, twee gehuwden met elkaar doen. En toch klopt dat niet. Wij zijn immers niet meer getrouwd. Waar je voor de kinderen altijd hun vader zal bijven, voor je ouders altijd hun zoon zal blijven, voor je broers en zussen altijd hun grote broer, voor je vrienden die geweldige vriend, voor collega's die trouwe collega, voor mij zul je, BEN je niet meer mijn echtgenoot.
Een week na jouw begrafenis zat ik met goede vrienden van ons (je weet wel L en M) te praten en we hadden het over hoe wij elkaar later in de hemel weer zullen zien. L zijn toen dat dát dan niet meer een weerzien is als man en vrouw..... Je kent me; er flitsten duizend gedachten door mijn hoofd. Hoe brei ik hier een verhaal aan dat ik toch zo speciaal voor jou blijf in de hemel en dat we elkaar wél als man en vrouw zullen terug zien? Ik was even stil (kun je het je voorstellen?!) en voelde toen een bijna ondragelijke pijn. Want wat L zei was gewoon helemaal waar! Wij zijn niet meer getrouwd. Toen ik mezelf vorige week kwelde en in een leeg huis onze trouwvideo aan het bekijken was, werd het wel twee keer gezegd. Eén keer door de ambtenaar van de burgelijke stand en één keer door de dominee; tot de dood u scheidt. En de dood is gekomen en heeft ons dus gescheiden van elkaar.

Het is raar, want hoe dat een paar weken terug nog als een fysieke pijn aanvoelde, heeft dit feit nu al een soort plek gekregen. Ik hoor het mezelf soms hardop zeggen; ik ben niet meer getrouwd, ik ben niet meer getrouwd..... Gek om te horen, ik was immers zo lang al wél getrouwd. Maar zo langzaam aan begint het ook een nieuw soort 'zijn' te worden. Ik ben dus niet meer getrouwd.....Biedt ook weer nieuwe perspectieven. Het perspectief om je leven zo in te richten als je zelf wilt, om mezelf verder en door te ontwikkelen, om dingen te doen zonder dat je gebonden bent. Om opnieuw (en volkomen legaal, want immers niet meer getrouwd!) verliefd te worden.

Lieve An, ons huis wordt langzaam aan mijn huis (en dat van de kinderen uiteraard!). Nog niet heel zichtbaar. De garage is nog steeds dezelfde klere bende als toen jij hem achter liet (het schaafsels van het vrezen van Joris zijn deur ligt nog op de werkbank), jouw kleren hangen nog in de kast, je jas nog aan de kapstok. Je schoenen niet meer op het schoenenrekje, maar in de kast. Foto's van jou in de kamer. Een aantal van jouw sms'jes zitten nog in mijn telefoon. Maar voor mij wordt jij steeds meer die fantastische man, van wie ik onvoorwaardelijk heb gehouden en zonder wie ik niet zou zijn wie ik nu ben, maar niet meer als onderdeel van mij.
En daarom heb ik gisteren mijn trouwring afgedaan. Ik heb de ring in het doosje gestopt bij jouw trouwring. En nu zitten ze samen in een doosje een geweldige fantastische om nooit meer te vergeten herinnering te zijn.


Wij zijn dan wel niet meer getrouwd, je bent wel niet meer mijn man, maar je bent wel mijn André. En daarom draag ik toch jouw ring. De ring die je me jaren geleden gaf. Ik weet niet eens meer precies wanneer (toen ik 17 werd ofzo?). Drie kleine gouden ringetjes in één. Wit goud, geel goud en rood goud.


Ik draag hem om dezelfde vinger als waar om ik jouw trouwring al die jaren met zoveel trots heb gedragen.

En zo blijven we verbonden, omdat mijn leven altijd aan dat van jouw veel te korte leven verbonden zal blijven.

Loveyou!
Fleur