Compleet

Vandaag is het gezin van mijn lieve vriendin na een half jaar weer compleet. Zo blij voor haar!

Ik mailde haar ook hoe blij ik ben dat haar gezin weer compleet is.

En toen dacht ik, maar mailde niet, dat ik weet wat het is om niet meer compleet te zijn. Maar dat mijn gezin ook nooit meer compleet zal worden.
En wat klinkt die zin hard. Wat komt die knalhard binnen keilen.
En wat doe ik vaak mijn best om deze emoties weg te duwen. Want wat heb je eraan?

Maar ook bij mij komt-ie hard aan.

En dan kan ik eigenlijk alleen maar huilen.

(En ook om het feit dat ik niet eens een foto heb van mijn niet meer complete gezin. Want als ik die had, had ik 'm nu hier neer gezet. Maar nu weet ik geen gepast plaatje erbij. Misschien wel zo illustratief. Geen foto, want die is er niet (meer).)

Nieuwe liedjes

Nieuwe liedjes in mijn playlist.
Liedjes die wij, in deze of andere versies, hebben gezongen op de begrafenis van André.

Ik wordt er een soort blij van. Gek. Of niet. Het was een warme, troostvolle tijd. Dus deze ook.
Het nummer van Taizé hebben we overigens niet gezongen. Dat waren twee anderen. Maar die kon ik niet goed vinden. En deze was één die André zeer dierbaar was. Daarom mocht die van mij er ook in staan.

Zaterdag een 2 jaar geleden dat zijn hart stopte met kloppen, zomaar ineens. Twee jaar terug was dat op een donderdag.

Nu is het twee jaar geleden. En 2 jaar geleden voelt anders dan vorig jaar. Niet minder pijnlijk. Het is nog steeds heel (veel te) pijnlijk. Maar het is wel anders. En dat is toch fijn.

....

Edit: Ja, nee, schiet lekker op zo. Bij mij wil het muziekje niet uploaden of wat dan ook. Je hoort 'm iig niet. Tuurlijk. Het was juist zo'n tranentrekker! Nou ja, ik stop dur mee. Hopelijk doet-ie 't vanzelf weer. Zal wel niet. Doen ze meestal nooit vanzelf. Dit soort computer dingen. Flipperdeflap zeg!

Kak man! Heb ik eindelijk een iphone ofzo, valt-ie van mijn blog af. Hij blijft gelukkig nog net staan.
Zal wel door het warme weer komen denk ik.

Muziekje is wel heel erg passend bij mijn stemming. Tenminste, een stukje daarvan dan.

Ja dames en heren.... het is weer juli, het is weer bijna vakantie, het is weer 'op vakantie tijd'.

Zal ik ooit, ooit, ooit (!) vakantie nog leuk vinden? Ik blijf het me afvragen. Om dat ik mezelf heel vaak moet knijpen. Heel vaak denk ik nog;" ik ging met zijn vijfen op vakantie en kwam met zijn vieren weer thuis." Geloof jij het? Geloof ik het! Ik vind het nog steeds bizar en gewoonweg raar.

Helaas wel waar.

't Is effe wennen

Zo'n nieuwe opmaak.
'k Weet allemaal nog niet. Gewoon even wennen denk ik.
Of anders veranderen we de boel gewoon weer!

En heb je gezien dat ik er een muziekje bij heb?!

Nou,
Lekker dan,
Deze post,
Niet zo nuttig,

Maar best wel leuk.
Voor mij dan...
Want ik was weer even van de straat!

Houdoe!

UGHH!

Deze geweldig zittende uggs meisjes/mevrouwen slippers heb ik momenteel aan mijn poezelige voeten.
Je moet jezelf af en toe verwennen niet? En daarom bestelde ik deze vrijdag en kwamen ze zojuist binnen met de post.
En ze zitten LEKKER!!! Echt! Alsof je een permanente liefdevolle voetmassage krijgt.
Dit is weer typisch zo'n 'kledingstuk' waarvan mijn moeder vroeger altijd zei dat ze me daarin kon uittekenen.
Ik vrees het ook. Deze gaan niet meer uit!
(Tenzij R. er op staat om mij vanavond een liefdevolle voetmassage te geven. Dan wil ik er nog wel even over nadenken)

Gedenken

Gedenken is de vorm die je geeft aan dierbare dingen die je bent verloren in het leven.

Maar volgens mij kun je pas gedenken als die verliezen ook een plek hebben gekregen. En niet als die verliezen nog zo'n deel uitmaken van je dagelijks leven. Dat je nog zoveel verdriet hebt over verlies dat je zweeft tussen heden en verleden.

Gedenken heeft met toekomst te maken.

Dus als ik nu ga beginnen met vormen te vinden. Misschien lukt het me dan om in het heden te gaan leven voor de toekomst.

Vanavond lijkt me een goed moment. Op de avond voor mijn 13 trouwdag, die nooit langer heeft geduurd dan 11 jaar.

Zeg-tie!

Ik zit zoals wel vaker wat verdiept in mijn dagelijks logvoer. Joris staat naast me en wil al de hele dag televisie kijken en het steeds verrassende antwoord van mij is dan 'nee'.

Dus zo staat Joris zo'n beetje naast me te emmeren over de televisie.

Ik hoor wel dat hij steeds dringender of zeg maar dwingender wat zegt, maar zoals gezegd; verdiept in blogland.

Zegt hij ineens, terwijl hij met zijn twee handjes mijn gezicht naar zich toetrekt:

"Hallo, contact!"