Cleaning ladies

Voor een aantal weken nu al komen afwisselend, maar het liefst alle 4 tegelijk, mijn cleaning ladies.

Cleaning ladies klinkt als vage kenissen waarvan het handig is dat ze je op die manier kunnen helpen. Dat laat je natuurlijk niet je vriendinnen doen. Die zijn er voor andere dingen....

NOT!

Alleen vriendinnen mogen in mijn huis rondstruinen en alle vieze vage plekjes zien. Alleen vriendinnen mogen mijn slaapkamer zien, mijn beha's van de grond en onder het bed vandaan vissen terwijl ze mijn lakens verschonen. Alleen vriendinnen mogen mijn prullenbak van de wc legen en mogen mijn ongecontroleerde huishouden zien en er zich in mengen.

Alleen met deze vriendinnen drink ik koffie, eet ik taart, vertel ik hoe ik mij voel en hoop ik op hun instemming met hoe ik 'het' allemaal doe. En dan hebben we gesprekken. Gesprekken die er toe doen. Gesprekken die het leven waardevol maken. En dan gaan we soppen. Of eigenlijk; dan gaan zij soppen en ik loop een beetje verdwaasd rond te kijken (of ik ga naar de volvo garage, omdat het brandende lampje in de auto helaas niet door deze techowoman kon worden opgelost, want er zit een heus lek ergens. Ik hoop ergens makkelijk, maar ik vrees ergens moeilijk en duur...).

Bij deze vriendinnen is mijn leven bekend. Niet alleen de buitenkant, maar juist de binnenkant. De binnenkant waar het allemaal niet zo schoon is, maar vies en stoffig en jan steen.

Bij deze vriendinnen laat ik zonder ook maar na te denken mijn Joris achter. Omdat ik weet dat ze met alle liefde van de wereld voor hem zorgen.

Ik ben jullie voor eeuwig dankbaar lieve Corrie, MJ, Esther en Helma!

Er is een hoop ellende. Maar je moet het willen om de mooie dingen te zien.

En IK WIL!

Mag je concluderen....

...dat als je 's morgens een tikkeltje aan de late kant met je kinderen in de auto zit terwijl de regen met bakken uit de hemel komt en jij de auto start en ziet dat er een rood lampje gaat branden en dat je dan niet denkt Gadverde*****K***%#$GRR***, maar koelbloedig het boekje erbij pakt, ziet dat het het lampje van de koelvloeistof is, al rijdend de temperatuur van de motor in de gaten houdend toch naar school gaat (hoezo struisvogel politiek), op school een vriendin vertellen die zegt dat ik dan even langs de garage moet en ik dan denk dat dát toch echt mijn eer te na is en dus in de stromende regen weer naar huis rijdend, ziet dat de temperatuur van de motor angstvallig richting rode gevaren zone komt, thuis gekomen het boekje er nog eens bij pakt, denkend dat het zo moeilijk toch niet kan zijn, in de garage op zoek gaat naar een fles koelvloeistof, het ook nog vinden (dank je André; ik wist wel dat je er altijd voor me zou zijn!), een paar uurtjes wacht tot de motor is afgekoeld, dan de motorkap opendoet, daar dus ook de juiste hendel voor gevonden hebt (in één keer dames!), de juiste dop eraf geschroeft hebt, koelvloeistof erbij hebt gedaan, er ook nog bij bedenkt dat je hier dan een foto van gaat maken voor je blog, dan de auto start om te kijken of het rode lampje nog brandt en tot je vreugde ontdekken dat die dus niet meer brandt, waarbij ik toch voorzichtig optimistisch mag spreken van een geslaagde actie.

Mag je dan concluderen dat het eigenlijk best wel een beetje g....g.....g (ik durf het nauwelijks uit te spreken, want iedereen (lees: mensen die niet in de weduweschoenen staan) denkt toch dat het minstens een jaar duurt voordat je weer met je hoofd onder je dekbed vandaan kunt komen en dan nog een jaar voordat je de deur weer eens uitkomt en dan nog een jaar voordat je weer voor je huis-tuin en keuken kunt zorgen en dat je dan als bij toverslag, dus na de magische drie jaar, je leven maar weer eens moet oppakken en dat het dán toch wel weer goed moet gaan), mag je dan dus voorzichtig concluderen dat het best goed gaat met me?

Eerste keer een 'feestdag'

Het is feest. Natuurlijk is het automatisch een feest als je kleine grote dochter 5 jaar wordt. Voor mij was het even afwachten of het ook feest was. En het was feest. Weet je waarom? Om familie, vriendschap, liefde en geluksmomenten. Dat is het leven. En ik wíl leven!

Doe wat je altijd doet

Niet gewoon

En toen kwam er na een aantal weken gewoon, een dag die niet zo gewoon is; vandaag is Merel jarig. Vandaag is Merel 5 jaar. En meisjes die 5 jaar zijn en jarig zijn, die stralen! Ook al huilt dat meisje veel van binnen en heeft ze een groot verdriet, zij heeft het vermogen om daarnaast ook intens blij te zijn.

En dus hebben wij voor deze grote stralende meid vandaag met heel veel liefde een ongewone dag.

De gewone dagen snap ik nu een beetje. Die zijn namelijk nooit meer gewoon, maar nu dus anders en dat anders wordt dan straks hopelijk weer een soort van gewoon (snaptu?). Op deze gewone dagen voel je de pijn en het gemis en brengen kleine vrolijkheden kleur in de dag. Dat kan ik zien (wat ben ik blij dat ik dat kan zien!) en dat maakt dat er tussen de wolken stukjes blauw zijn.

En dan nu die ongewone dag. Hoe zou dat dan zijn? Is dat een grote verdrietige dag en waarbij je voor je dochter een vreselijke nep, maar oprecht bedoelde glimlach voor op je gezicht zet? Is het moeilijk alleen slingers ophangen, cadeautjes in pakken, taart maken, versieren, de dag kleuren?

Nou, het is anders. Maar dat wisten we al. Ik wist al dat alles nooit meer gewoon zou zijn. Dus ook de ongewone dagen zullen nooit meer de gewone ongewone dagen zijn. En dus heb ik net als bij de gewone dagen gezorgd voor de support die ík nodig heb. Met een vriend slingers ophangen (en daar ook lol bij hebben. Ander soort lol, maar óók lol), smsjes gekregen en verstuurd, bezoek laten komen, eters uitgenodigd, kinderfeestjessupport geregeld, lekkere snoepdingen gekocht en een muziekje geluisterd waar ik vrolijk van wordt.

Mijn Merel is jarig; en dat is een feest!

(maar alleen je jarige toezingen, het 'hoofdcadeau' geven, denken aan toen-5-jaar-geleden en dat nu dus helemaal alleen moeten herbeleven, zonder hem met wie ik zelfs na deze bevalling, nóg een bevalling aandurfde..... Dat is koud en eenzaam.)

foto's

Gisteren dan toch de foto's die André nog had gemaakt met het fototoestel op de computer gezet. Ik had ze al wel bekeken en het is allemaal niet zo schokkend, maar gewoon. Het idee ofzo. Dat André dat nog heeft bekeken/gezien de week, de dag voor zijn hartstilstand.

En uiteraard heb ik daarna nog wel foto's gemaakt (al was het maar omdat Joris anders later een stuk van zijn babytijd heeft moeten missen qua foto), maar ik gebruikte gewoon dat ene simpele (hoewel?) sony dingetje.

Nee die van André dat was natuurlijk hét toestel. André hield erg veel van 'gadgets' en had ze ook nog wel eens zonder dat hij ze (in mijn ogen dan) nodig had. Maar fotograferen was toch wel echt zijn ding.

Ik weet nog dat ik er erg aan moest wennen toen we net verkering hadden. Stond hij constant met dat toestel op mijn neus. En dat hij me er nou steeds prachtig op vond staan, ik dacht er nog wel eens anders over. Na zo'n 1 1/2 jaar samen besloot ik dan maar om standaard te gaan lachen als hij wéér met dat toestel stond. En ik moet toegeven; dan wordt het wel leuker.

Uiteraard speelde dit zich allemaal nog af in de pre digitale tijdperk en het was zelfs zo dat André en ik samen in mijn ouderlijk huis een doka hebben gefabriekt en met de oude spullen van mijn vader veel foto's hebben ontwikkeld (en lang op zolder bleven hangen moet ik zeggen...'nee je kunt nu écht niet boven komen, de oranje lamp brandt! Dat betekend dat als er nu licht bij komt aaaaaalles is mislukt.... LOL).
Gelukkig vonden veel anderen dat hij ook goed en mooie foto's kon maken en zo heeft hij toch zeker 4 bruidsreportages mogen maken van vrienden en eigenlijk een soort van 5. Want op onze eigen bruiloft was het maar moelijk voor hem om de dingen uit handen te geven. (Overigens best goed gelukt hoor. En hij had nu eenmaal oog voor detail en omgeving, dus de foto's zijn mooi).

Ik heb me er nooit zo heel erg in verdiept. Vond het wel fijn om een goed toestel in huis te hebben en kreeg dankzij André ook wel oog voor wat mooi was, beetje compositie en iets van sluitertijd. Dat laatste heb ik overigens weer verdrongen.

Ons, oké eigenlijk gewoon zijn eerste digitale camera was dan ook degene die we nog steeds hebben. Hoewel André lang heeft gedroomd van een digitale spiegelreflex (totdat Bart er één kocht..... GRRRRRR en bleek dat het verschil eigenlijk wel meeviel) was hij toch nog wel tevreden met zijn Minolta Dimage A1 5.0 mega pixels en een optische zoom van 7x.

En daarmee heeft hij dus zijn laatste dag op aarde foto's meegemaakt. Die ik gisteren op de computer heb gezet. En op één of andere manier kijk je nu toch anders naar die foto's. Hij was ontspannen en tevrede, dat zag je aan wat hij heeft gefotografeerd. Hij was ook bezig met iets technisch uit te proberen (gezien het aantal van 10 foto's van hetzelfde onderwerp, steeds net iets anders in compositie en weet ik wat) en hij keek naar mij. Hij keek naar mij, hij keek naar onze kinderen. En ik denk (ik weet) dat hij gelukkig was. Met zijn fotocamera en met ons.

Gefotografeerd door André: woensdag 30 juli 2008 om 11.17 uur.

Anoniem

O ja en dan nog even dit:

Willen alle anonieme lezers die ik in het dagelijks leven ken, maar mij niet hebben verwittigd over de ontdekking van deze blog dan nu opstaan?!

(Hoi Peter!)

;-)