Weer proberen te genieten van het leven

Feestje(s)

Eerste feestje

Tweede feestje

Derde feestje

Heel dicht bij zijn papa

Ik vind het zo fijn dat hij zo'n warm welkom heeft gehad van André.

Voor zelfbehoud deze plaatjes

Om dat geluk ik kleine dingen zit

Zal ik het filmpje van Joris met mijn schoenen ook nog uploaden? Hihi, nu even niet. Maar is wel een goed idee voor volgende moeilijke momenten


Mereltje met haar voeten in het water om wel 2 uur lang kikkervisjes te vangen. (Eerst met haar jurk aan. Die was in notime nat en modderig. Die hing keurig te drogen, zodat ze later toch nog iets droogs aan had. ze was tot haar middel nat en bemoddert. HEERLIJK!


Joris en ik; zijn handje op mijn been terwijl ik voorlees uit Elmo en de oppas (en dat je dan weet dat hij dat boek op zijn eigen manier ook kan lezen. Door af en toe woorden en zinnetjes uit het boek te zeggen terwijl hij naar de bladzijden kijkt).


Spoor zoekende kinderen in het bos. Die voorste met dat jurkje hoort bij mij (Stoer kind met haar jurk en hoge gympen!) en die rechts op het bankje hoort ook bij mij.

Rouw geluk

Maandag wordt ze 9 jaar. Onze....mijn eerstgeborene. Het meiske dat mij moeder maakte. Het meisje dat ons ouders maakte. Het meisje dat ons tot een gezin maakte. Ach, gewoon zo simpel. Gewoon gezinsgeluk.


En al een paar dagen zit het niet zo lekker. Verjaardagsstress zal het wel zijn. Zoveel te doen. Oneindig veel boodschappen voor haar twee feestjes. Want mevrouw mag zaterdag haar oude vriendinnen ophalen voor een logeerpartij in haar nieuwe huis. Dus wordt er gegourmet, gechocoladefonteint, maskertjes en nageltjes gelakt, filmpje kijken, 'slapen', ontbijten. En maandag als ze écht jarig is, komen na school haar nieuwe vriendinnetjes mee naar huis. Filmpje kijken en patatjes eten ofzo. O ik hoop zo dat ik straks alle boodschappen in huis heb en dat ze het allemaal leuk vinden. Het zijn geen fancy feestjes in elkaar gedraait. Het is hopelijk een hele hoop gezelligheid en dat Fiene mag weten dat ik haar alle vriendinnen van de wereld gun.


En dan komt het moment dat je begrijpt waarom je zo'n verjaardagsstress hebt. Hoe het komt dat het in je hoofd simpelweg niet lukt deze festiviteiten op een rijtje te krijgen. Dat komt omdat het simpele gezinsgeluk waar het 9 jaar geleden mee begon er niet meer is. Niet meer bestaat. Weggenomen, weggerukt, gewoonweg weg.


Zal ik ooit nog eens weer gewoon kunnen functioneren?

Dit ben ik

Afgelopen zaterdag. En ik had het er ontzettend naar mijn zin. Ik was er een soort van thuis. En jaha, zo zie ik er dus uit als ik het naar mijn zin heb.

Nou ja, in dit geval dan. Want het is lastig om te genieten van kids, Lief, liefde, familie, vrienden, rust, rust, rust, en buiten als je intussen heel erg je emoties in een hoek aan het duwen bent. Omdat je daar thuis bent bij zijn zus, en dit precies was wat hij geweldig had gevonden en waar ik hem mij precies voor kon stellen, inclusief zijn handen (ja eh... ik heb dus iets met handen. En dan niet of ze mooi of lelijk zijn, maar ze zijn zo eigen. Zo helemaal hoe iemand is.).

Dus ik geniet me suf. Maar hoe je rouwt en geniet tegelijkertijd is een kunst die ik nog niet helemaal beheers.

Links voor staat ze!

Kijk An, ons meisje! Trots voor jou en mij samen.