Konijntje in da house

Edit: weten jullie dat ik nu al twee keer ben benaderd door 'vriendje-lief' die mij zo heerlijk met mijn (konijnen)neus op de feiten drukt dat het 'in da house' moet zijn en niet 'in the' of in 'tha'. Ik zeg: boeien! Maar heb het toch maar veranderd. Wil uiteraard niet door het leven gaan als mevrouw spelfout. Maar ja, heb wel pabo gedaan, dus dan weet je het wel....

Ooit zat Merel vastgeplakt aan het konijnenhok. Magie tussen kind en dier was duidelijk aanwezig. Maar zoals met zoveel 'jeugdliefdes'; een mooie herinnering. Of toch niet? Van de week vroeg Merel al eens of Lotje (konijn) weer eens naar binnen mocht. Het kwam toen niet zo goed uit. Weet niet zo goed meer waarom. Zal wel te maken hebben met een soort van daar-heb-ik-dus-nu-echt-zo-ontzettend-geen-zin-in-om-dat-te-regelen ding. Maar vandaag kwam wel even goed uit.

Lotje dus uit het hok gevist en op Merel haar schoot gezet. Blaadjes sla in een bakje om Lotje te voeren en een nieuwsgierig broertje naast haar op de bank. Dat broertje vindt de sla voor het konijntje ook heel lekker.




Maar ja, hij kan immers ook al heel erg goed een konijntje na doen.



Merel is weer echt zo Merel. Geniet enorm van dat bolletje op haar schoot. Droomt er helemaal bij weg. Het is zo'n romantisch denkertje dat kleine meisje van mij!



Maar romantische overpijnzingen worden ruw verstoort door dat broertje naast haar op de bank. Die wil namelijk na het nadoen van een konijntje en het eten van de bijbehorende sla ook wel eens een aaitje geven aan dat konijntje.

Broertjes van bijna 1 jaar snappen nog niet zo heel goed de romantiek van het konijntje op schoot en willen dan ook gewoon over konijntje kruipen en helemaal op hem hangen. ("MAM!")


En dus wordt broertje Joris verbannen naar de grond. Maar wel met een blaadje sla.



En sla maakt dorstig..... dat weet iedereen!



Ja, wij hadden vandaag 'konijntje in da house'.

Duh!

In de keuken heb ik tegenwoordig een whiteboard hangen. Nou ja, het is niet wit, maar doorzichtig. What's in a name? Het gaat erom dat ik 'm nodig heb, het is mijn geheugen. Het zijn mijn hersenen, want deze heb ik namelijk met het begraven van mijn man voor de helft mee begraven. Wist ik niet, maar 't is wel zo. Dus nu heb ik dat nodig.
In de keuken inderdaad, want veel dingen zijn zoiets suffigs dagelijks als melk en brood kopen. Ook schrijf ik er steeds op welke dingen er op maandag (=knokploegdag) moeten gebeuren of dat ik een afspraak bij de tandarts moet maken (wat er ongetwijfeld volgende week nog op staat. Want dat het er op staat wil namelijk nog niet zeggen dat het ook gebeurt).

Nu is het grappige van deze openbare hersens dat anderen daar een kijkje in kunnen nemen. In iedergeval de anderen die hier bij mij thuis komen. En dus kunnen ze ook wat aan mijn openbare hersens toevoegen.
De knokploeg doet dat regelmatig en dat is zoals altijd hilarisch! Geeft niks als ze er zoiets bijschrijven. Dat is geen extra belasting voor mijn hersens.

Soms (heel soms) worden er dingen vanuit iemands hart op mijn board geschreven. Bedoeld (waarschijnlijk) als leuk dingetje, maar ik denk dat het wel dieper zit.
Zo stond er gisteren ineens dit op:


Weet je: dat is niet iets wat ik nog moet doen, moet onthouden om te doen of ruimte voor moet maken om te doen. Dat is iets wat er gewoon is. Zoals mijn neef Leon zo mooi in één van zijn liedjes schreef en zong 'ik hou van jou omdat ik van je hou'.
Dus (een kip is geen mus) al ligt je hele leven in puin, doe je moeilijk van hier tot Tokio, ben je moe, ben je boos, kan je niet kiezen en wil je van alles en kan het allemaal niet:

Houden van jou is voor mij als adem halen.

Ik leef niet meer voor jou

En wie die 'jou' is, hou ik even voor mezelf (als u dat niet erg vindt. Alstublieft dankuwel!). Maar 't is wel zo!

ZO!

Soms is het leven....

Kijk Suus, dat doet het nu gewoon goed! Heerlijk! Die zet ik dus gewoon even lekker hier neer.

Nu moet ik wel toegeven dat ik mij door het ergste kutgevoel al had heen geworsteld. Voornamelijk omdat ik met mijn lief mijn leven deel. Klinkt eenvoudig, is het toch niet. En toch wel. Want hé, mijn lief is niet voor niks mijn lief. Kies niet zomaar elke janboerenpummel uit! Nee man! Hij is lief. Om heel veel verschillende redenen. Maar vooral omdat hij is wie hij is.

Lagen in gemoedstoestand

Het is weer eens zo ver. Ik voel me enorm kut. En waarom dan is de vraag....

Ik voel me zo kut dat ik alleen nog maar kan antwoorden: DAAROM!

En dat 'daarom' staat voor al die verschillende lagen die bestaan.

En krijg die verschillende lagen maar eens leuk in kaart.

Ikku krijg het even niet. Wat waarschijnlijk dan dus weer bijdraagt aan het me zo rot voelen.

Dus wat doen we dan? Uhmmmmmmm, me maar weer eens richten op leuke postitieve dingen?

Zelfs daar heb ik eigenlijk geen zin in.

Toch maar doen. Wie weet helpt het!

(en dat wordt dan een volgend blogje, want kids hebben vakantie en de poepluier roept, eh ...ruikt).

Zoooo, lekker leuke post. Lekker belangrijk ook. Lekker duidelijk ook. Lekker overzichtelijk en gestructureerd.

AAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRGGGGGGGGGGGGHHHHHHHHH!

Stichtelijk praatje..

...dus wellicht even een keertje overslaan als je het niet wilt horen ;-)

Ik was God niet kwijt. Absoluut niet! Maar de manier waarop ik altijd met mijn geloof bezig ben geweest, was zo gerelateerd aan André. Mijn thuis voelen, mijn rust vinden en mijn vertrouwen in God linkte aan hetzelfde gevoel als mijn leven met André. Verweven met elkaar zeg maar.

Dus als ik pogingen deed om met mijn geloof bezig te zijn zoals ik dat altijd deed, dan voelde ik een grote heimwee. Heimwee naar tijden die er niet meer zijn. Dus deed ik het niet. Want die heimwee doet pijn.

Maar ik vond ook geen rust.

En ineens zag ik het. Of voelde ik het eigenlijk. Die heimwee was geen heimwee. Die heimwee was de rust die ik zocht. Maar ik verwarde het met de heimwee naar de rust die ik had met André.

Het fijne gevoel, de warmte, de liefde, de (keyword!!) rust die ik dan ervaar is er nog steeds. Heeft 'niks' met André te maken. Dat heeft met mij en God te maken.

Wat een ontdekking!

En toen wilde ik hier een liedje plaatsen wat ik wel op de piecie heb staan, maar wat geen filmpje is en geen foto en niet op youtube. Dus toen wist ik niet meer hoe ik het hier op moest zetten. Maar er zit een koppeling aan een website bij dit blogje. Naar een liedje van Paul Kyle. Daar waarin ik dus weer rust vind.

Good mornin' dad
(words and music by Paul Kyle)
I open my eyes
I see your smiling face
Warming my heart
'Good mornin' Dad'
I open my ears
I hear your word of grace
Warming my heart
'Good morning' Dad'

And all my hopes and all my fears
All my joys and all my tears
Get swallowed up and swept away
And I can't wait until that day
When tis world we know has passed away
On that brand new dawn we'll say
'Good morning' Dad'



I open my eyes
Jesus your smiling face
Warming my heart
'Good morning' Dad'
I open my ears
Jesus your word of grace
Warming my heart
'Good morning' Dad'

Als je geïnteresseerd bent, echt even de link (klik op de titel van deze blog) volgen naar het nummer. Klik op 'our music' en dan scrollen naar de cd 'Goodmorning' Dad'. Staat een mp3tje van het bovenstaande nummer. Met de muziek en stem van Paul Kyle!


Hier Paul Kyle links in het groene shirt samen met mijn zwager en Fiene. Wij mochten Paul en zijn gezin ontmoeten in de zomer van 2005. Afgelopen zomer in de vakantieweek waarin André zijn hartstilstand kreeg waren zij er ook weer bij.

Een jaar geleden

Vandaag was een moeilijke dag. Geen idee waarom. 'Gewoon' een dagje zware rouw tussendoor ofzo? Na zo'n hele dag heb ik dan behoefte om wat te schrijven. Doorgaans aan woorden geen gebrek. Maar nu wel. Tenminste, wel aan woorden die ik met anderen wil delen.

Behalve met schone zus Pien. Op een of andere manier had zij vandaag een blogje geschreven die wel iets van de lading dekt.

En toen ging ik op zoek naar een plaatje. En ik vond er één. Een plaatje van mij precies een jaar geleden. Ik geloof dat het wel een beetje de pijn van dit moment laat zien.