Over feeënstof en Petemoei

Zij had dus een petemoei. Zo'n echte, zo ééntje die prinsessen en feeën hebben. Waar haar petemoei vorig jaar met haar toverstafje zwaaide en een prachtige prinsessenpyjama tevoorschijn toverde, zwaaide zij dit jaar uit haar toverstaf een heus handboek. Een handboek met de grandioze titel: hoe wordt ik een echte fee.

Daarin wordt beschreven hoe een fee eruit ziet, wat zij doet, dat zij een petemoei heeft (ja duh!) en welke attributen een echte fee nodig heeft. Een beetje weldenkend mens begrijpt dat een echte fee vleugels, speciale vliegschoenen en de mooiste kleren nodig heeft. Maar wist u ook dat feeën feeënstof nodig hebben?

Ik wist het niet, naïef als ik ben. Maar nu weet ik het wel! En hoe!!! Feeën stof is niet meer weg te denken (lees; krijgen, vegen, stofzuigen!) uit dit huishouden.

Tja, je moet er wat voor over hebben als je een echte fee in huis wilt hebben!

Brief

Lieve An,

Hoe zal ik deze brief eens beginnen? Het is natuurlijk een onzin brief. Alsof jij in de hemel post van mij zou ontvangen! Als ik mij probeer voor te stellen hoe jij daar nu bent, kom ik eigenlijk niet verder dan een soort permanente staat van TopGear kijkend-op de rode stoel zittend (benen omhoog)-wii mario kartend-biertje/wijntje/sigaretje-in goed gezeldschap verkerend-met de nieuwste hemelgadgets-glimmende pretoogjes- soort van zijn.


De laatste keer dat ik jou een brief schreef moet al wel heel lang geleden zijn (van de pré email en sms tijd zeg maar). Het zal het jaar voor ons trouwen zijn geweest, want onze hele verkeringstijd hebben wij elkaar immers bijna dagelijks bestookt met brieven; liefdesbrieven.
En nu dus een onzin brief, want jij ontvangt geen post meer. (Overigens is dat niet helemaal waar, want in de brievenbus ligt nog regelmatig post aan jou geadresseerd. Ja, je bent niet zomaar dood hoor!)

Waarom ik je schrijf? Om iets met je te delen. Dat wat twee geliefden, twee mensen die van elkaar houden, twee gehuwden met elkaar doen. En toch klopt dat niet. Wij zijn immers niet meer getrouwd. Waar je voor de kinderen altijd hun vader zal bijven, voor je ouders altijd hun zoon zal blijven, voor je broers en zussen altijd hun grote broer, voor je vrienden die geweldige vriend, voor collega's die trouwe collega, voor mij zul je, BEN je niet meer mijn echtgenoot.
Een week na jouw begrafenis zat ik met goede vrienden van ons (je weet wel L en M) te praten en we hadden het over hoe wij elkaar later in de hemel weer zullen zien. L zijn toen dat dát dan niet meer een weerzien is als man en vrouw..... Je kent me; er flitsten duizend gedachten door mijn hoofd. Hoe brei ik hier een verhaal aan dat ik toch zo speciaal voor jou blijf in de hemel en dat we elkaar wél als man en vrouw zullen terug zien? Ik was even stil (kun je het je voorstellen?!) en voelde toen een bijna ondragelijke pijn. Want wat L zei was gewoon helemaal waar! Wij zijn niet meer getrouwd. Toen ik mezelf vorige week kwelde en in een leeg huis onze trouwvideo aan het bekijken was, werd het wel twee keer gezegd. Eén keer door de ambtenaar van de burgelijke stand en één keer door de dominee; tot de dood u scheidt. En de dood is gekomen en heeft ons dus gescheiden van elkaar.

Het is raar, want hoe dat een paar weken terug nog als een fysieke pijn aanvoelde, heeft dit feit nu al een soort plek gekregen. Ik hoor het mezelf soms hardop zeggen; ik ben niet meer getrouwd, ik ben niet meer getrouwd..... Gek om te horen, ik was immers zo lang al wél getrouwd. Maar zo langzaam aan begint het ook een nieuw soort 'zijn' te worden. Ik ben dus niet meer getrouwd.....Biedt ook weer nieuwe perspectieven. Het perspectief om je leven zo in te richten als je zelf wilt, om mezelf verder en door te ontwikkelen, om dingen te doen zonder dat je gebonden bent. Om opnieuw (en volkomen legaal, want immers niet meer getrouwd!) verliefd te worden.

Lieve An, ons huis wordt langzaam aan mijn huis (en dat van de kinderen uiteraard!). Nog niet heel zichtbaar. De garage is nog steeds dezelfde klere bende als toen jij hem achter liet (het schaafsels van het vrezen van Joris zijn deur ligt nog op de werkbank), jouw kleren hangen nog in de kast, je jas nog aan de kapstok. Je schoenen niet meer op het schoenenrekje, maar in de kast. Foto's van jou in de kamer. Een aantal van jouw sms'jes zitten nog in mijn telefoon. Maar voor mij wordt jij steeds meer die fantastische man, van wie ik onvoorwaardelijk heb gehouden en zonder wie ik niet zou zijn wie ik nu ben, maar niet meer als onderdeel van mij.
En daarom heb ik gisteren mijn trouwring afgedaan. Ik heb de ring in het doosje gestopt bij jouw trouwring. En nu zitten ze samen in een doosje een geweldige fantastische om nooit meer te vergeten herinnering te zijn.


Wij zijn dan wel niet meer getrouwd, je bent wel niet meer mijn man, maar je bent wel mijn André. En daarom draag ik toch jouw ring. De ring die je me jaren geleden gaf. Ik weet niet eens meer precies wanneer (toen ik 17 werd ofzo?). Drie kleine gouden ringetjes in één. Wit goud, geel goud en rood goud.


Ik draag hem om dezelfde vinger als waar om ik jouw trouwring al die jaren met zoveel trots heb gedragen.

En zo blijven we verbonden, omdat mijn leven altijd aan dat van jouw veel te korte leven verbonden zal blijven.

Loveyou!
Fleur

Cleaning ladies

Voor een aantal weken nu al komen afwisselend, maar het liefst alle 4 tegelijk, mijn cleaning ladies.

Cleaning ladies klinkt als vage kenissen waarvan het handig is dat ze je op die manier kunnen helpen. Dat laat je natuurlijk niet je vriendinnen doen. Die zijn er voor andere dingen....

NOT!

Alleen vriendinnen mogen in mijn huis rondstruinen en alle vieze vage plekjes zien. Alleen vriendinnen mogen mijn slaapkamer zien, mijn beha's van de grond en onder het bed vandaan vissen terwijl ze mijn lakens verschonen. Alleen vriendinnen mogen mijn prullenbak van de wc legen en mogen mijn ongecontroleerde huishouden zien en er zich in mengen.

Alleen met deze vriendinnen drink ik koffie, eet ik taart, vertel ik hoe ik mij voel en hoop ik op hun instemming met hoe ik 'het' allemaal doe. En dan hebben we gesprekken. Gesprekken die er toe doen. Gesprekken die het leven waardevol maken. En dan gaan we soppen. Of eigenlijk; dan gaan zij soppen en ik loop een beetje verdwaasd rond te kijken (of ik ga naar de volvo garage, omdat het brandende lampje in de auto helaas niet door deze techowoman kon worden opgelost, want er zit een heus lek ergens. Ik hoop ergens makkelijk, maar ik vrees ergens moeilijk en duur...).

Bij deze vriendinnen is mijn leven bekend. Niet alleen de buitenkant, maar juist de binnenkant. De binnenkant waar het allemaal niet zo schoon is, maar vies en stoffig en jan steen.

Bij deze vriendinnen laat ik zonder ook maar na te denken mijn Joris achter. Omdat ik weet dat ze met alle liefde van de wereld voor hem zorgen.

Ik ben jullie voor eeuwig dankbaar lieve Corrie, MJ, Esther en Helma!

Er is een hoop ellende. Maar je moet het willen om de mooie dingen te zien.

En IK WIL!

Mag je concluderen....

...dat als je 's morgens een tikkeltje aan de late kant met je kinderen in de auto zit terwijl de regen met bakken uit de hemel komt en jij de auto start en ziet dat er een rood lampje gaat branden en dat je dan niet denkt Gadverde*****K***%#$GRR***, maar koelbloedig het boekje erbij pakt, ziet dat het het lampje van de koelvloeistof is, al rijdend de temperatuur van de motor in de gaten houdend toch naar school gaat (hoezo struisvogel politiek), op school een vriendin vertellen die zegt dat ik dan even langs de garage moet en ik dan denk dat dát toch echt mijn eer te na is en dus in de stromende regen weer naar huis rijdend, ziet dat de temperatuur van de motor angstvallig richting rode gevaren zone komt, thuis gekomen het boekje er nog eens bij pakt, denkend dat het zo moeilijk toch niet kan zijn, in de garage op zoek gaat naar een fles koelvloeistof, het ook nog vinden (dank je André; ik wist wel dat je er altijd voor me zou zijn!), een paar uurtjes wacht tot de motor is afgekoeld, dan de motorkap opendoet, daar dus ook de juiste hendel voor gevonden hebt (in één keer dames!), de juiste dop eraf geschroeft hebt, koelvloeistof erbij hebt gedaan, er ook nog bij bedenkt dat je hier dan een foto van gaat maken voor je blog, dan de auto start om te kijken of het rode lampje nog brandt en tot je vreugde ontdekken dat die dus niet meer brandt, waarbij ik toch voorzichtig optimistisch mag spreken van een geslaagde actie.

Mag je dan concluderen dat het eigenlijk best wel een beetje g....g.....g (ik durf het nauwelijks uit te spreken, want iedereen (lees: mensen die niet in de weduweschoenen staan) denkt toch dat het minstens een jaar duurt voordat je weer met je hoofd onder je dekbed vandaan kunt komen en dan nog een jaar voordat je de deur weer eens uitkomt en dan nog een jaar voordat je weer voor je huis-tuin en keuken kunt zorgen en dat je dan als bij toverslag, dus na de magische drie jaar, je leven maar weer eens moet oppakken en dat het dán toch wel weer goed moet gaan), mag je dan dus voorzichtig concluderen dat het best goed gaat met me?

Eerste keer een 'feestdag'

Het is feest. Natuurlijk is het automatisch een feest als je kleine grote dochter 5 jaar wordt. Voor mij was het even afwachten of het ook feest was. En het was feest. Weet je waarom? Om familie, vriendschap, liefde en geluksmomenten. Dat is het leven. En ik wíl leven!

Doe wat je altijd doet

Niet gewoon

En toen kwam er na een aantal weken gewoon, een dag die niet zo gewoon is; vandaag is Merel jarig. Vandaag is Merel 5 jaar. En meisjes die 5 jaar zijn en jarig zijn, die stralen! Ook al huilt dat meisje veel van binnen en heeft ze een groot verdriet, zij heeft het vermogen om daarnaast ook intens blij te zijn.

En dus hebben wij voor deze grote stralende meid vandaag met heel veel liefde een ongewone dag.

De gewone dagen snap ik nu een beetje. Die zijn namelijk nooit meer gewoon, maar nu dus anders en dat anders wordt dan straks hopelijk weer een soort van gewoon (snaptu?). Op deze gewone dagen voel je de pijn en het gemis en brengen kleine vrolijkheden kleur in de dag. Dat kan ik zien (wat ben ik blij dat ik dat kan zien!) en dat maakt dat er tussen de wolken stukjes blauw zijn.

En dan nu die ongewone dag. Hoe zou dat dan zijn? Is dat een grote verdrietige dag en waarbij je voor je dochter een vreselijke nep, maar oprecht bedoelde glimlach voor op je gezicht zet? Is het moeilijk alleen slingers ophangen, cadeautjes in pakken, taart maken, versieren, de dag kleuren?

Nou, het is anders. Maar dat wisten we al. Ik wist al dat alles nooit meer gewoon zou zijn. Dus ook de ongewone dagen zullen nooit meer de gewone ongewone dagen zijn. En dus heb ik net als bij de gewone dagen gezorgd voor de support die ík nodig heb. Met een vriend slingers ophangen (en daar ook lol bij hebben. Ander soort lol, maar óók lol), smsjes gekregen en verstuurd, bezoek laten komen, eters uitgenodigd, kinderfeestjessupport geregeld, lekkere snoepdingen gekocht en een muziekje geluisterd waar ik vrolijk van wordt.

Mijn Merel is jarig; en dat is een feest!

(maar alleen je jarige toezingen, het 'hoofdcadeau' geven, denken aan toen-5-jaar-geleden en dat nu dus helemaal alleen moeten herbeleven, zonder hem met wie ik zelfs na deze bevalling, nóg een bevalling aandurfde..... Dat is koud en eenzaam.)