geen puf?

Ik heb lang niet geblogt. Natuurlijk op vakantie geweest en veel gezellige dingen gedaan. Maar ik heb gewoon geen puf om te bloggen.

Maar ja, dat is ook niet zo gek als je leven ineens weer in het teken staat van:



(WOEPIE!!!!)

afscheid van de peutertijd

Gisteren was een dag van afschied. De laatste dag voor de vakantie. Fiene had vorige week al haar afscheid van de kleutertijd. Maar toch; de juf had nog een kadootje voor mij omdat ik 'zo vaak' help op school en het plakboek kwam mee naar huis. Een prachtig boek van Fiene haar kleutertijd, een aantal tekeningen, maar vooral veel foto's met teksten van de juf. Heel dierbaar boek is het.

Maar Merel nam gisteren afscheid van de peuterspeelzaal. Als we begin september weer naar school gaan, mag Merel al gaan wennen op school voordat ze 25 september 4 jaar wordt. Afscheid van de kinderen, Merel mocht trakteren. En ik had voor de juf een boekje gescrapt.

Nog geen vakantie

Maar het lijkt al wel bijna zo!

het leven

Als je naar onze lieve poes Babs kijkt ga je toch ernstig beseffen dat je iets helemaal verkeerd doet in het leven. Dát is pas genieten!

Maar ook het leven van een poes gaat niet over rozen. Want ineens is daar dat kleine opdondertje. Dat kleine vervelende, maar stiekum toch ook wel vertederende, poesje. Dat beest waardoor je nooit meer rustig kunt eten of het komt eraan gespurt en vliegt je om je nek. Ja, ja, je weet wel dat hij alleen maar wil spelen. Maar dat verwende nestje wil het wel de hele tijd. Lig je net eindelijk lekker op dat ene plekje op de grote warme luxe zachte stoel; ja hoor, weer dat pluizige monster! Loop je even rustig door de kamer op weg naar iets, zoef; daar is-ie weer. En dan zitten op een avond je baasjes te barbequen. Met vlees en vis. En ze geven dat kleine kreng een restje zalm. Dan geven ze jou ook wel wat, maar dan denk je toch zeker niet dat ik dat op ga eten he?! En dan valt het natuurlijk te verwachten. Dan komt dat pluizebolletje eraan en begint ook jou deel op te eten. Ja, je wilde dan wel niet. Maar dat betekend natuurlijk niet dat zij dat dan maar moet. Demonstratief ga je er met je rug naar toe zitten........ . Maar weet je. Het is ook een poes, net als ik. Ze is ook nog wel erg klein en schattig. Nou heel even kijken dan hoe het kleine ding zit te smullen.

KLIK

Balen, hebben ze die net die ene keer dat ik een beetje vertederd zit te kijken op de foto gezet!!

afscheid van de kleutertijd

Bij Fiene op school wordt aan het einde van groep 2 door 'de moeders' een afscheidsfeestje van de kleuterperiode gevierd. Een high tea werd het dit jaar. Met alle kleuterjuffen en kinderen en moeders lunchen met taart, heel veel taart. Wat wil je nu nog meer. Uiteraard vergeten foto's te maken. Maar niet van de taart die ik had gemaakt voor de high tea. De drie juffen op een picknick kleedje!

Nog een weekje en dan vakantie. En daarna? Groep 3!

10 jaar geleden toen deed ik dit:

Merel

Merel wordt groot, Merel veranderd. Maar ik verander ook. Een tijd was ik intensief bezig met mezelf en dat is goed. Want al je zelf goed in je vel zit, dan kun je goed voor je kinderen zorgen.

En met Merel gaat het gewoon goed. Ik bedoel maar; als je je op de speelzaal net zo gaat gedragen als thuis.....

Maar Merel blijft ook Merel. Gevoelig voor stemmingen, omgeving, anderen, zichzelf. En dat is zo kostbaar. Ik hou daarvan, van dat gevoelige. Het raakt een snaar in mij die mij zoveel goed doet.

En soms zie je het weer heel duidelijk.

Zo had Merel woensdag van de speelzaal 'brandweer feest'. Al weken 'werkten' ze over de brandweer en als aflsluiting hadden de juffen een geweldig feest bedacht. Elk kindje mocht met zijn papa of mama komen ( en natuurlijk ging papa mee.... hoezo emancipatie?) Ze kregen zo'n echte spelletjes kaart voor om de nek. Je kon vuurtje blussen (met water ballen tegen een geverfd vuur gooien), je kon brandweerman Sam kijken op televisie, je kon cakejes versieren. Maar het hoogtepunt was toch wel de brandweerauto. Een echte brandweerauto kwam op het plein met een echte brandweerman erbij ('hij had geen helm op mama'). Via foto's kon je een speurtocht in en om de wagen doen.

Als je de foto's bekijkt dan lijkt het alsof Merel het allemaal maar matig vind. Maar dat is nu juist dat gevoelige wat weer de kop op komt steken. Ze is serieus, beschouwt het allemaal en stapt voor zelfbescherming even terug in haar eigen wereldje. Heerlijk vind ik het om te zien. Ik ben trots op haar, op haar ontwikkeling, haar groei en haar vermogen om met te veel prikkels om te gaan.