Nóg meer van mij?!!

woensdag 25 februari 2009

Duh!

In de keuken heb ik tegenwoordig een whiteboard hangen. Nou ja, het is niet wit, maar doorzichtig. What's in a name? Het gaat erom dat ik 'm nodig heb, het is mijn geheugen. Het zijn mijn hersenen, want deze heb ik namelijk met het begraven van mijn man voor de helft mee begraven. Wist ik niet, maar 't is wel zo. Dus nu heb ik dat nodig.
In de keuken inderdaad, want veel dingen zijn zoiets suffigs dagelijks als melk en brood kopen. Ook schrijf ik er steeds op welke dingen er op maandag (=knokploegdag) moeten gebeuren of dat ik een afspraak bij de tandarts moet maken (wat er ongetwijfeld volgende week nog op staat. Want dat het er op staat wil namelijk nog niet zeggen dat het ook gebeurt).

Nu is het grappige van deze openbare hersens dat anderen daar een kijkje in kunnen nemen. In iedergeval de anderen die hier bij mij thuis komen. En dus kunnen ze ook wat aan mijn openbare hersens toevoegen.
De knokploeg doet dat regelmatig en dat is zoals altijd hilarisch! Geeft niks als ze er zoiets bijschrijven. Dat is geen extra belasting voor mijn hersens.

Soms (heel soms) worden er dingen vanuit iemands hart op mijn board geschreven. Bedoeld (waarschijnlijk) als leuk dingetje, maar ik denk dat het wel dieper zit.
Zo stond er gisteren ineens dit op:


Weet je: dat is niet iets wat ik nog moet doen, moet onthouden om te doen of ruimte voor moet maken om te doen. Dat is iets wat er gewoon is. Zoals mijn neef Leon zo mooi in één van zijn liedjes schreef en zong 'ik hou van jou omdat ik van je hou'.
Dus (een kip is geen mus) al ligt je hele leven in puin, doe je moeilijk van hier tot Tokio, ben je moe, ben je boos, kan je niet kiezen en wil je van alles en kan het allemaal niet:

Houden van jou is voor mij als adem halen.

vrijdag 20 februari 2009

Ik leef niet meer voor jou




En wie die 'jou' is, hou ik even voor mezelf (als u dat niet erg vindt. Alstublieft dankuwel!). Maar 't is wel zo!

ZO!

dinsdag 17 februari 2009

Soms is het leven....

Kijk Suus, dat doet het nu gewoon goed! Heerlijk! Die zet ik dus gewoon even lekker hier neer.

Nu moet ik wel toegeven dat ik mij door het ergste kutgevoel al had heen geworsteld. Voornamelijk omdat ik met mijn lief mijn leven deel. Klinkt eenvoudig, is het toch niet. En toch wel. Want hé, mijn lief is niet voor niks mijn lief. Kies niet zomaar elke janboerenpummel uit! Nee man! Hij is lief. Om heel veel verschillende redenen. Maar vooral omdat hij is wie hij is.

Lagen in gemoedstoestand

Het is weer eens zo ver. Ik voel me enorm kut. En waarom dan is de vraag....

Ik voel me zo kut dat ik alleen nog maar kan antwoorden: DAAROM!

En dat 'daarom' staat voor al die verschillende lagen die bestaan.

En krijg die verschillende lagen maar eens leuk in kaart.

Ikku krijg het even niet. Wat waarschijnlijk dan dus weer bijdraagt aan het me zo rot voelen.

Dus wat doen we dan? Uhmmmmmmm, me maar weer eens richten op leuke postitieve dingen?

Zelfs daar heb ik eigenlijk geen zin in.

Toch maar doen. Wie weet helpt het!

(en dat wordt dan een volgend blogje, want kids hebben vakantie en de poepluier roept, eh ...ruikt).

Zoooo, lekker leuke post. Lekker belangrijk ook. Lekker duidelijk ook. Lekker overzichtelijk en gestructureerd.

AAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRGGGGGGGGGGGGHHHHHHHHH!

maandag 9 februari 2009

Stichtelijk praatje..

...dus wellicht even een keertje overslaan als je het niet wilt horen ;-)

Ik was God niet kwijt. Absoluut niet! Maar de manier waarop ik altijd met mijn geloof bezig ben geweest, was zo gerelateerd aan André. Mijn thuis voelen, mijn rust vinden en mijn vertrouwen in God linkte aan hetzelfde gevoel als mijn leven met André. Verweven met elkaar zeg maar.

Dus als ik pogingen deed om met mijn geloof bezig te zijn zoals ik dat altijd deed, dan voelde ik een grote heimwee. Heimwee naar tijden die er niet meer zijn. Dus deed ik het niet. Want die heimwee doet pijn.

Maar ik vond ook geen rust.

En ineens zag ik het. Of voelde ik het eigenlijk. Die heimwee was geen heimwee. Die heimwee was de rust die ik zocht. Maar ik verwarde het met de heimwee naar de rust die ik had met André.

Het fijne gevoel, de warmte, de liefde, de (keyword!!) rust die ik dan ervaar is er nog steeds. Heeft 'niks' met André te maken. Dat heeft met mij en God te maken.

Wat een ontdekking!

En toen wilde ik hier een liedje plaatsen wat ik wel op de piecie heb staan, maar wat geen filmpje is en geen foto en niet op youtube. Dus toen wist ik niet meer hoe ik het hier op moest zetten. Maar er zit een koppeling aan een website bij dit blogje. Naar een liedje van Paul Kyle. Daar waarin ik dus weer rust vind.

Good mornin' dad
(words and music by Paul Kyle)
I open my eyes
I see your smiling face
Warming my heart
'Good mornin' Dad'
I open my ears
I hear your word of grace
Warming my heart
'Good morning' Dad'

And all my hopes and all my fears
All my joys and all my tears
Get swallowed up and swept away
And I can't wait until that day
When tis world we know has passed away
On that brand new dawn we'll say
'Good morning' Dad'



I open my eyes
Jesus your smiling face
Warming my heart
'Good morning' Dad'
I open my ears
Jesus your word of grace
Warming my heart
'Good morning' Dad'

Als je geïnteresseerd bent, echt even de link (klik op de titel van deze blog) volgen naar het nummer. Klik op 'our music' en dan scrollen naar de cd 'Goodmorning' Dad'. Staat een mp3tje van het bovenstaande nummer. Met de muziek en stem van Paul Kyle!


Hier Paul Kyle links in het groene shirt samen met mijn zwager en Fiene. Wij mochten Paul en zijn gezin ontmoeten in de zomer van 2005. Afgelopen zomer in de vakantieweek waarin André zijn hartstilstand kreeg waren zij er ook weer bij.

dinsdag 3 februari 2009

Een jaar geleden

Vandaag was een moeilijke dag. Geen idee waarom. 'Gewoon' een dagje zware rouw tussendoor ofzo? Na zo'n hele dag heb ik dan behoefte om wat te schrijven. Doorgaans aan woorden geen gebrek. Maar nu wel. Tenminste, wel aan woorden die ik met anderen wil delen.

Behalve met schone zus Pien. Op een of andere manier had zij vandaag een blogje geschreven die wel iets van de lading dekt.

En toen ging ik op zoek naar een plaatje. En ik vond er één. Een plaatje van mij precies een jaar geleden. Ik geloof dat het wel een beetje de pijn van dit moment laat zien.


dinsdag 27 januari 2009

Getagged

Dat gebeurt wel eens in blogland; taggen. Zoiets als; tikkie jij bent 'm. Gewoon spelen voor grote meisjes (en jongens? Bloggen die eigenlijk?).
Greetje van Sokssawat tikte mij.

Opdracht: Zoek in de vierde maand vanaf dat je gestart bent naar de vierde foto die je geplaatst hebt. Tag dan 4 andere bloggers.

Dat was mei 2006. Wat geweldig dat het juist deze foto is. Want deze meiden zijn mijn virtuele vriendinnen in het echt. Ja heus! Wij kennen elkaar omdat we allemaal in juni (goed, ik smokkelde want Fiene is van 31 mei) 2001 een kindje hebben gekregen. Inge kreeg haar tweede, de rest allemaal de eerste. En maar babbelen over flesjes, borstvoeding, luiers, boertjes, slaapjes. Hele grafieken werden er gemaakt over de groei en ontwikkeling van de kids. Na een jaar verdween het forum waarop we schreven en begonnen een privé msn groep. En zo hebben we al bijna 8 jaar dagelijks contact met elkaar. Wat begon met (oppervlakkig) kletsen over de kids, werd langzaam steeds meer over onszelf. Want zelfs wij vrouwen waren op een gegeven moment wel uitgepraat over de kinderen. Zeker toen ze ouder werden en niet elke poepluier meer groot nieuws was.
Zo stonden we elkaar bij tweede (en derde) zwangerschappen, pedagogische kwesties, verhuizingen, echtscheidingen, overlijden van geliefden, halve overspannenheden. Maar ook in de vele fijne momenten van het leven stonden we vooraan. Niet letterlijk, maar de eerste felicitaties voor verjaardagen kwamen toch meestal van één van deze meiden.
Door de jaren heen hebben we elkaar af en toe ontmoet. Niet zo heel vaak, hoewel we altijd roepen dat als we elkaar hebben gezien we dat eigenlijk vaker moeten doen.
Afgelopen zomer werd mij nog meer duidelijk dat deze virtuele vriendinnen echt niet gebakken lucht zijn. Zij stonden er met het condoleren na het overlijden van André en bij zijn begrafenis. Maakten lange reizen met bus en trein om een uur bij mij te zijn en een grote troostdoos te brengen, ik kreeg kaarten, smsjes en cadeautjes en ben met één van de meiden zelfs een weekendje in 'een huisje' geweest.
Met andere woorden; friends for life!

Deze foto is genomen op een mooie lente dag in mei in mijn achtertuin. Ik had een 'workshop' taarten decoreren gegeven en hier showen we de resultaten. Helaas was Sanne er niet bij.

En ik ben niet zo van het doortikken eigenlijk. Maar als je 'm ook graag wilt doen, laat even weten. Altijd leuk om bij iemand anders te zien!