Hij zit in de wandelwagen!
En hij is vandaag precies (maar dan ook precies....) 7 maanden en 1 week oud. En de tijd gaat hard. Dat zie je maar weer aan dit geweldige kereltje!
7 Maanden, parmantig in de wagen, omdat hij te groot is geworden voor dat bakje. Het bakje waar zijn vader hem voor het eerst in gelegd heeft, hem voor het eerst mee uit wandelen heeft genomen en wat hij niet meer van de wagen af heeft gezien. Niet meer heeft gezien dat zijn kleine ventje groter aan het worden is en nu dus in de wandelwagen zit. Blij te wezen.
Maar gelukkig ben ik trots voor 2!
(en dank Helma (stomme doos!) voor het plaatsen van dit gevoel bij mijvandaag en nog wel met plaatjes en muziek. Muziek notabene! Daar waar je me direct recht in mijn hart mee raakt.....! Hou van je!)
7 opmerkingen:
Sorry! ;-)
Raakte mij ook hoor behoorlijk vanmiddag. En nu ook weer als die kleine Joris zo zie zitten. Wat is het toch een lekker ding en wat was André ook gek met hem.
Hou ook van je!
Wat eeb bink hee! Wedden dat Floor morgen volslagen flabbergasted is! Lijkt me een pittige klus; trots zijn voor twee. Gelukkig volop mensen om je heen die met je mee trots zijn en heel goed weten hoe trots Andre op zijn kindjes was!
Whow, je hele blog is roze geworden! Vind het wel mooi hoor, maar moet wel een beetje wennen.
En dan die mooie blauwe ogen van Joris, die opeens nog weer zoveel meer gegroeid is. Zo'n mooi ventje, en dan het harde besef dat Andre dit niet kan zien. Niet in levende lijve in ieder geval.
En toen had ik nog niet eens bij Helma gekeken. Naar het prachtige filmpje wat ze heeft gemaakt. Slik.
Er is veel moois in het leven, maar soms is de harde realiteit wel heel erg hard.
dikke kus!
En ook hier even mijn reactie op jouw reactie op mijn log. Hier lees je 't vast eerder.
Lieve Fleur,
toevallig was ik net tegelijkertijd een reactie op jouw blog aan het typen.
Ik voel al pijn in mijn hart op dit soort gelukkige momenten, omdat ik het niet vergeten kan, die harde realiteit van jou. Dus ik kan het me zo goed voorstellen dat het bij jou ook wat oproept.
Het voelt soms ook wel een beetje oneerlijk, niet alleen voor wat betreft jou, maar soms heb ik het gevoel dat geluk in de wereld oneerlijk verdeeld krijg.
Ik heb er zoveel van, maar omarm het destemeer.
Gááf! Die kopfoto, echt super!
En wat heeft Joris lang in 'het bakkie' gelegen. Die van mij gingen er met 4/5 maand uit. Wilden ze toch weleens wat anders zien dan de wolkjes en de vogeltjes (dacht ik dan he, haha!). Maar hij ligt er heerlijk warmpjes bij zo, met een big smile!
Wat een prachtig kereltje is het toch en wat is het leven mooi (als je je foto's ziet) en ongelooflijk hard tegelijk...
Lieve Fleur, terechte trots!
wauw, prachtig hem zo te zien in de wandelwagen! Weer een stap verder... en ja, dat gevoel zal je bij heel veel dingen wel hebben; en vooral bij Joris die maar zo kort zijn papa heeft kunnen meemaken.
liefs greetje
Een reactie posten