Brief

Lieve An

Weer een brief. Stom. Ik weet nog net zo goed als de vorige keer dat ik je er eentje schreef toen je dood was, dat je geen brieven van mij meer ontvangt en leest, laat staan dat je je nu nog ergens bewust van mij zou zijn.
Je bent morgen jarig. Merel is net weer jarig geweest en dan was jij een week later altijd jarig. Nou ja, altijd... Dat hebben we vier keer zo gehad. Nu hebben we al vijf keer Merel haar verjaardag gevierd zonder jou. Zal ik je eens wat vertellen? Het went nooit. Al lijkt het misschien zo. Alleen mijn zus heeft me een smsje gestuurd dat ze er aan denkt. Ik weet wel dat dat niet betekent dat  niemand dat weet, alleen liet verder niemand dat merken. Stond ik die dag ook nog oog in oog met een doodskist. Tja, leven en dood plan je niet. Maar het was wel zo.

Anyway, jij zou nu dus jarig zijn. 3 Oktober. Je zou nu zelfs 40 jaar zijn geworden. Gek hoor. Hoe zou je er nu uit hebben gezien? Iets meer rimpels? Nog ietsjes kaler? Ik denk vooral gelukkig. Al was het maar om onze kinderen. An, Fiene zit in groep 8! Niet bij Maartje, wat we allebei zo leuk hadden gevonden. Ze zitten daar niet meer op school. En Joris Andre, die zit ook op school! Ook niet bij juf Tineke. Daar kan ik nog vaak verdrietig om worden. Hadden we Tineke toch een soort van beloofd. Dat we onze derde geborene ook bij haar in de klas zouden doen. Ik had hem ook graag juf Tineke gegund. Hij zit uiteraard ook niet daar op school. Nu hebben ze beide ook top juffen, niks mis mee. Dat is nu juist zo raar. Jij bent geen onderdeel meer van ons leven. Jij weet niet eens hoe ons leven nu is. Dat ze nu ook op een topschool zitten, met leuke leraren en activiteiten. Jij had deze school ook leuk gevonden. Ik vraag me af wat je allemaal voor activiteiten daar had gedaan, zoals je ook deed op school toen. Ik mis je ook daarin.

Jarig dus. 40 jaar. Toen je 30 werd gaven we een feestje, in de tuin. Zouden we nu ook zoiets hebben gedaan? En wie zouden er dan zijn gekomen? Weet je dat er nog nauwelijks mensen in mijn leven zijn die toen ook op je 30 ste verjaardag waren? Nu is dat dan ook al 10 jaar geleden. Er zijn ook vrij weinig mensen meer in ons leven die er op jouw laatste verjaardag, je 35 ste, waren.
Ik had dat nooit gedacht. Het leven haalt rare fratsen uit soms.

Ik zou je zoveel willen zeggen. Maar ja, het blijft het weeweewee, daar gooi je niet met namen mee. Tenzij het iets heel goeds is. Er zijn dingen gebeurd André, waarvan ik zo graag zou willen weten wat jij er van vindt. Hoe jij zou vinden dat ik (had) moet reageren. Ik denk eigenlijk dat sommige dingen niet gebeurd zouden zijn als jij nog gewoon had geleefd. Sommige dingen ook wel. Fijn om te zien dat ik bij sommige dingen knopen heb doorgehakt waar we samen ook al mee bezig waren. Die bevallen tot nu toe goed ;-).

Weet je wat zo raar is van jou niet meer in mijn leven? Dat het wij, het ons, dat dat niet meer klopt. Het klopt alleen nog maar tot 13 augustus 2008. Daarna moest ik verder zonder jou. Daarna ontwikkelde ik mij verder zonder jou. Daarom ben ik nu geworden wie ik nu ben, zonder jou.  Het blijft zeer moeilijk te accepteren dat het ons, het wij, het gezin met zijn vijfen alleen nog maar in herinneringen bestaat. Ik weet niet of ik dat ooit helemaal zou kunnen. Het afschuwelijke 'een plek' geven is denk ik wel gebeurd. Dat wil zeggen, ik heb mezelf weer gevonden. Ik leef niet meer twee levens, die van voor jouw dood en na jouw dood. Ik leef weer één leven. Maar accepteren? Daarvoor mis ik je teveel. Daarvoor mis ik je lieve lach. Je onvoorwaardelijke liefde. Ik geloof nog steeds dat jij mij  hebt geleerd wat dat is. En oh mijn god, wat mis ik jouw onvoorwaardelijke liefde! Dat doet met vlagen nog steeds fysiek pijn. Ik mis je rust, je kennis, je schouder.

Een tijd terug zag ik op televisie een bekende cabaretier. Hij zei iets moois over hoe hij heeft ontdekt te kijken na het overlijden van zijn moeder. Dat wij in een soort vaag idee een parallel leven leiden. We hebben het idee dat we gelukkig opgroeien met een vader en een moeder, dat we dan liefde leren kennen, een mooi baan, kinderen en nog lang en gezond leven tot een jaar of 100 en dan gelukkig in onze slaap vredig sterven. Daarnaast bevindt zich het paralellen leven. Tenminste, het echte leven. Dat wat er daadwerkelijk gebeurd. Maar doordat we dat fantasieleven in ons hoofd hebben, hebben we het moeilijk met alles wat afwijkt van het echte leven. Want immers, zo zeggen wij dan, zo had het niet moeten zijn. Hoezo, zo had het niet moeten zijn? Zo is het. Er is niet ergens iets niet goed gegaan in dat ene leven en nu leven we een mislukt leven. Het is maar één leven en dat heb je te leiden (en soms een beetje lijden).

Zo is het An. Mijn leven kent heel veel krijgen en heel veel verliezen. Jou verliezen was wel heel heftig. Dat blijft vastkleven aan mij. Maar het hoort bij mij en dat is mijn leven.

Dank voor jou leven An. Hij was het meer dan waard om geleefd te worden. Daar zal ik aan proberen te denken morgen als het je geboortedag is. De slingers van Merels verjaardag hangen nog. En ik bak een appeltaart.

Dag.

Kusje!

Fleur

Vriendin

Ik heb een vriendin. Of ik had er één. Dat weet ik eigenlijk niet zo precies. Zij besloot maanden geleden dat ze ‘voorlopig’ geen contact mee wilde. Zomaar (tenminste voor mij dan, voor haar vast niet zomaar), zonder uitleg.

Voorlopig kan lang duren, want dat is nu ongeveer 9 maanden geleden. Daarin stuurde ik een enkele keer een kaartje en een keer een bloemetje. Maar het bleef stil.

Ik wilde er niet over schrijven. En nu doe ik het toch. Om met een plaatje en een klein tekstje te laten zien wie ik ben.

Gisteren was ik een dagje eerder dan Vaderdag bij het graf van André. Daar legde Merel wat neer voor haar vader.

Daar ligt ook iets wat mijn vriendin een paar jaar geleden heeft neergelegd.

Ik heb dat laten liggen.

Losse tranen

Ik weet niet wat het is.

Ik ben een emotionelerd. Dat weet ik wel. Tenminste, naar de buitenkant tot op zekere hoogte. Daarna is er een soort van muurtje, drempeltje, blokkadetje, een dat-houd-ik-heel-erg-voor-mezelf-ertje, een doe-niet-zo-raar-ertje. Zoiets.

Sinds een tijdje zitten de Doe-niet-zo-raar-Tranen een stuk losser. Om de ‘raarste’ dingen.

Om deez….

Of om deez (Even klikken en ik slik....)

Of deez

En 11 jaar later…..

Anyway……

Losse tranen. Voor mij een teken van emotionele groei!

Ken je dat?

Ken je dat, dat je op vakantie bent geweest (bijvoorbeeld met je zus naar Israël, omdat je daar familie hebt wonen en er een bliksembezoek hebt gebracht van 5 dagen, waarbij je eindeloos hebt gekletst en bijgepraat en geen enkele echte touristische plek hebt aangedaan, nou ja slechts ééntje, omdat dat toch vlakbij bij het huis van grote neef was en waarbij je witte benen voor het eerst weer een beetje zonlicht mochten aanschouwen en waarbij je in 5 dagen zo'n 25 uur hebt geslapen, maar waarbij je toch helemaal vol energie (niet letterlijk, maar het soort van innerlijke energie) van terug bent gekomen). Dat je dan helemaal dol raakt op het eten van dat land?

Dat je dan ook humus (spreek uit: goemoes ;-) ) wilt maken en met pitabrood wilt eten? Dat je dan ook altijd salades bij het eten wilt? Dat je dan ook zulke zachte smaakvolle avocado's wilt eten die je gewoon kunt uitsmeren over je boterham (tomaatje erop, beetje peper en zout!)? Dat je dan ook grote schalen eten wilt maken met hele stukken kip, aardappel, wortel, uien en alle groenten die je maar kunt vinden in een pan met couscous erbij? Dat je dan ook je thee wilt aanmaken met je versgeplukte kruiden uit de tuin?

Dat soort dingen.

Ken je dat?

Daarom ziet mijn 'fruitschaal' er sinds deze week zo uit:

(Klein detail; het door Joris geschilderde bloempotje met de pasgeplante bloembolletjes en het versje erbij wat hij al weken voor moederdag heel liefjes in mijn oor fluisterde...... zucht!)

Nieuw leven!

Nah ja, in dit blog dan.

Ik ga er weer nieuw leven in blazen! Goed?
Iemand interesse om het te lezen?

:-)

Vaya Con Dios

 

Het begon als een huis,-tuin en keukenblog. Wat foto’s, wat feitjes over ons leven. Vooral om de mooie momenten vast te houden, te genieten van het leven. Het ging om het delen met een aantal internetvriendinnen. Er las nauwelijks iemand mee, was ik ook niet mee bezig. En als er mensen ‘meelazen’ dan waren het geen mensen die ik irl ook kende.

Dat was deel 1 van dit blog.

En toen kwam deel 2. André, mijn man en de vader van mijn drie kinderen, ging dood.

Wat er toen gebeurde weet ik niet. Ik gebruikte mijn blog om mijn gevoel te delen. En eigenlijk nog steeds om de mooie momenten vast te houden. Omdat ik niet in staat was om dat op een andere manier vast te leggen.

Ik ontdekte dat veel mensen die ik ‘vaag’ irl kende mijn blog hadden gevonden en daardoor gaf ik mijn blogadres ook aan goede bekenden, vrienden en familie. En zo werd het ook een ‘hoe gaat het met mij’ blog. Zodat ik niet steeds alles nog een keer hoefde te vertellen.

Deel 2 van dit blog ging over mij  zonder André met de kids. De gevoelens waren wel intiem, maar toch een soort van universeel. Het was begrijpelijk. Daarna werden er wat gevoelens wat minder begrijpelijk, maar door mijn blog maakte ik ze voor mezelf begrijpelijk en ook voor mijn omgeving.

En toen kwam deel 3 van mijn blog. Maar deel 3 is behoorlijk leeg. Deel 3 is het deel dat ik niet wil en niet kan delen. Gevoelens die voor mezelf zo ingewikkeld en moeilijk en pijnlijk zijn dat ik ze vaak nauwelijks met mijn lief durf te delen of met mijn therapeut. Want ja, ik zie een therapeut. Al best lang. Maar daar blog ik niet over. Best begrijpelijk denk ik. Maar daardoor blog ik niet meer over mezelf. En over de gevoelens van mijn kinderen blog ik al helemaal niet.

Blijft er niet zoveel te bloggen meer over.

Of terug gaan naar het begin? De mooie momenten vast blijven houden? Dat zou kunnen. Maar ik kan het niet. Ik kan niet meer delen zoals ik de afgelopen 5 jaar heb gedeeld.

Dus ik stop.

Maar deze blog blijft bestaan. Voor mezelf vooral. Wellicht voor anderen, omdat ik soms hoor hoe het anderen ‘helpt’. En omdat jullie me dan nog altijd kunnen vinden. Want ik wil heus wel gevonden worden hoor. En leuke berichtjes lezen.

En wie weet, wellicht, ga ik ooit wel weer bloggen. Maar dan vast niet hier. Of misschien ook wel. Ja misschien juist wel! Of juist niet, en hou ik het ‘klein’.

Ik stop.

Vaya Con Dios

(Ga met God)

Voor André

Ik weet ook wel dat het niet kan, maar toch…..

You can reach me by railway, you can reach me by trailway
You can reach me on an airplane, you can reach me with your mind
You can reach me by caravan, cross the desert like an Arab man
I don't care how you get here, just - get here if you can

You can reach me by sail boat, climb a tree and swing rope to rope
Take a sled and slide down the slope, into these arms of mine
You can jump on a speedy colt, cross the border in a blaze of hope
I don't care how you get here, just - get here if you can

There are hills and mountains between us
Always something to get over
If I had my way, surely you would be closer
I need you closer

You can windsurf into my life, take me up on a carpet ride
You can make it in a big balloon, but you better make it soon
You can reach me by caravan, cross the desert like an Arab man
I don't care how you get here, just - get here if you can

I don't care how you get here, just -- get here if - you can.

(Want gisteren is ons huis definitief niet meer ons huis. En bestaat al het ‘ons’ in onze kinderen en mijn herinneringen. En dat is veels te weinig. En daarom raakte dit lied mij gisteren tot diep in mijn ziel en opende het sluizen die niet meer te stoppen zijn)