Brief

Lieve An

Weer een brief. Stom. Ik weet nog net zo goed als de vorige keer dat ik je er eentje schreef toen je dood was, dat je geen brieven van mij meer ontvangt en leest, laat staan dat je je nu nog ergens bewust van mij zou zijn.
Je bent morgen jarig. Merel is net weer jarig geweest en dan was jij een week later altijd jarig. Nou ja, altijd... Dat hebben we vier keer zo gehad. Nu hebben we al vijf keer Merel haar verjaardag gevierd zonder jou. Zal ik je eens wat vertellen? Het went nooit. Al lijkt het misschien zo. Alleen mijn zus heeft me een smsje gestuurd dat ze er aan denkt. Ik weet wel dat dat niet betekent dat  niemand dat weet, alleen liet verder niemand dat merken. Stond ik die dag ook nog oog in oog met een doodskist. Tja, leven en dood plan je niet. Maar het was wel zo.

Anyway, jij zou nu dus jarig zijn. 3 Oktober. Je zou nu zelfs 40 jaar zijn geworden. Gek hoor. Hoe zou je er nu uit hebben gezien? Iets meer rimpels? Nog ietsjes kaler? Ik denk vooral gelukkig. Al was het maar om onze kinderen. An, Fiene zit in groep 8! Niet bij Maartje, wat we allebei zo leuk hadden gevonden. Ze zitten daar niet meer op school. En Joris Andre, die zit ook op school! Ook niet bij juf Tineke. Daar kan ik nog vaak verdrietig om worden. Hadden we Tineke toch een soort van beloofd. Dat we onze derde geborene ook bij haar in de klas zouden doen. Ik had hem ook graag juf Tineke gegund. Hij zit uiteraard ook niet daar op school. Nu hebben ze beide ook top juffen, niks mis mee. Dat is nu juist zo raar. Jij bent geen onderdeel meer van ons leven. Jij weet niet eens hoe ons leven nu is. Dat ze nu ook op een topschool zitten, met leuke leraren en activiteiten. Jij had deze school ook leuk gevonden. Ik vraag me af wat je allemaal voor activiteiten daar had gedaan, zoals je ook deed op school toen. Ik mis je ook daarin.

Jarig dus. 40 jaar. Toen je 30 werd gaven we een feestje, in de tuin. Zouden we nu ook zoiets hebben gedaan? En wie zouden er dan zijn gekomen? Weet je dat er nog nauwelijks mensen in mijn leven zijn die toen ook op je 30 ste verjaardag waren? Nu is dat dan ook al 10 jaar geleden. Er zijn ook vrij weinig mensen meer in ons leven die er op jouw laatste verjaardag, je 35 ste, waren.
Ik had dat nooit gedacht. Het leven haalt rare fratsen uit soms.

Ik zou je zoveel willen zeggen. Maar ja, het blijft het weeweewee, daar gooi je niet met namen mee. Tenzij het iets heel goeds is. Er zijn dingen gebeurd André, waarvan ik zo graag zou willen weten wat jij er van vindt. Hoe jij zou vinden dat ik (had) moet reageren. Ik denk eigenlijk dat sommige dingen niet gebeurd zouden zijn als jij nog gewoon had geleefd. Sommige dingen ook wel. Fijn om te zien dat ik bij sommige dingen knopen heb doorgehakt waar we samen ook al mee bezig waren. Die bevallen tot nu toe goed ;-).

Weet je wat zo raar is van jou niet meer in mijn leven? Dat het wij, het ons, dat dat niet meer klopt. Het klopt alleen nog maar tot 13 augustus 2008. Daarna moest ik verder zonder jou. Daarna ontwikkelde ik mij verder zonder jou. Daarom ben ik nu geworden wie ik nu ben, zonder jou.  Het blijft zeer moeilijk te accepteren dat het ons, het wij, het gezin met zijn vijfen alleen nog maar in herinneringen bestaat. Ik weet niet of ik dat ooit helemaal zou kunnen. Het afschuwelijke 'een plek' geven is denk ik wel gebeurd. Dat wil zeggen, ik heb mezelf weer gevonden. Ik leef niet meer twee levens, die van voor jouw dood en na jouw dood. Ik leef weer één leven. Maar accepteren? Daarvoor mis ik je teveel. Daarvoor mis ik je lieve lach. Je onvoorwaardelijke liefde. Ik geloof nog steeds dat jij mij  hebt geleerd wat dat is. En oh mijn god, wat mis ik jouw onvoorwaardelijke liefde! Dat doet met vlagen nog steeds fysiek pijn. Ik mis je rust, je kennis, je schouder.

Een tijd terug zag ik op televisie een bekende cabaretier. Hij zei iets moois over hoe hij heeft ontdekt te kijken na het overlijden van zijn moeder. Dat wij in een soort vaag idee een parallel leven leiden. We hebben het idee dat we gelukkig opgroeien met een vader en een moeder, dat we dan liefde leren kennen, een mooi baan, kinderen en nog lang en gezond leven tot een jaar of 100 en dan gelukkig in onze slaap vredig sterven. Daarnaast bevindt zich het paralellen leven. Tenminste, het echte leven. Dat wat er daadwerkelijk gebeurd. Maar doordat we dat fantasieleven in ons hoofd hebben, hebben we het moeilijk met alles wat afwijkt van het echte leven. Want immers, zo zeggen wij dan, zo had het niet moeten zijn. Hoezo, zo had het niet moeten zijn? Zo is het. Er is niet ergens iets niet goed gegaan in dat ene leven en nu leven we een mislukt leven. Het is maar één leven en dat heb je te leiden (en soms een beetje lijden).

Zo is het An. Mijn leven kent heel veel krijgen en heel veel verliezen. Jou verliezen was wel heel heftig. Dat blijft vastkleven aan mij. Maar het hoort bij mij en dat is mijn leven.

Dank voor jou leven An. Hij was het meer dan waard om geleefd te worden. Daar zal ik aan proberen te denken morgen als het je geboortedag is. De slingers van Merels verjaardag hangen nog. En ik bak een appeltaart.

Dag.

Kusje!

Fleur