Dierenleed

 

Sinds de zomervakantie hebben wij nog een poesje in huis. Of eigenlijk een katertje, maar dat wisten we toen nog niet. Heerlijk, zo’n klein dotje in huis. Schattig, speels, knuffelig. We zijn allemaal dol op het beestje. Tot nu toe laat hij het zich gezellig aanleunen het geaai en het optillen door de kinderen (nou vooruit en ook door mij….). Toch laat hij niet over zich heen lopen. Hij valt ons vaak genoeg aan als we rustig op de bank zitten of aan het eten zijn of wat dan ook. Vaak verzuchten we dan ‘Dobby-y!’ (zo heet-ie ) en plukken we ‘m aan zijn nekvel uit ons bord of met zijn nagels uit ons bovenbeen.

Toch is Dobby (nog) niet een onverdeeld succes bij alle gezinsleden. Want wij hebben ook nog Ollie (de volwassen poezendame in het gezelschap). Ollie is om het zo maar even te zeggen ‘not amused’ met de komst van het van het kleine mormel.

Zo wil dit monstertje constant met hem spelen, gunt je geen rustig ontbijt en lunch en diner en dan hebben we het voor het gemak nog maar even niet over het indringen in je territorium. Daarom mocht Dobby tot vorige week slechts in de woonkamer en keuken verblijven, zodat de tuin (en de rest van de omgeving) en de bovenverdieping territorium en rust voor Ollie bleven.
Maar ja, ook kleine babykatjes worden groter en werd het tijd dat ook deze zijn eerste schreden buiten de deur zou doen.
Nu is het altijd een beetje spannend om nieuwe poezen voor het eerst buiten te laten, helemaal als ze nog niet gechipt zijn en dus bij ontsnapping en het niet meer terugvinden van je ouderlijk huis niet thuisgebracht kunnen worden door deze of genen. En daarom kreeg kleine Dobby een tuigje om zijn lijf met een touwtje eraan, zodat hij langzaam de tuin kon verkennen en nog niet direct over de schutting zou verdwijnen.
Na een tijdje besloot ik om Dobby met touwtje en al los te laten in de tuin. Kon hij wat vrijer bewegen en als hij over de schutting zou gaan, kon ik ‘m nog bij zijn touwtje grijpen.

Er was echter iemand die zijn kans schoon zag en uit was op wraak.