Vriendin

Ik heb een vriendin. Of ik had er één. Dat weet ik eigenlijk niet zo precies. Zij besloot maanden geleden dat ze ‘voorlopig’ geen contact mee wilde. Zomaar (tenminste voor mij dan, voor haar vast niet zomaar), zonder uitleg.

Voorlopig kan lang duren, want dat is nu ongeveer 9 maanden geleden. Daarin stuurde ik een enkele keer een kaartje en een keer een bloemetje. Maar het bleef stil.

Ik wilde er niet over schrijven. En nu doe ik het toch. Om met een plaatje en een klein tekstje te laten zien wie ik ben.

Gisteren was ik een dagje eerder dan Vaderdag bij het graf van André. Daar legde Merel wat neer voor haar vader.

Daar ligt ook iets wat mijn vriendin een paar jaar geleden heeft neergelegd.

Ik heb dat laten liggen.

Losse tranen

Ik weet niet wat het is.

Ik ben een emotionelerd. Dat weet ik wel. Tenminste, naar de buitenkant tot op zekere hoogte. Daarna is er een soort van muurtje, drempeltje, blokkadetje, een dat-houd-ik-heel-erg-voor-mezelf-ertje, een doe-niet-zo-raar-ertje. Zoiets.

Sinds een tijdje zitten de Doe-niet-zo-raar-Tranen een stuk losser. Om de ‘raarste’ dingen.

Om deez….

Of om deez (Even klikken en ik slik....)

Of deez

En 11 jaar later…..

Anyway……

Losse tranen. Voor mij een teken van emotionele groei!

Ken je dat?

Ken je dat, dat je op vakantie bent geweest (bijvoorbeeld met je zus naar Israël, omdat je daar familie hebt wonen en er een bliksembezoek hebt gebracht van 5 dagen, waarbij je eindeloos hebt gekletst en bijgepraat en geen enkele echte touristische plek hebt aangedaan, nou ja slechts ééntje, omdat dat toch vlakbij bij het huis van grote neef was en waarbij je witte benen voor het eerst weer een beetje zonlicht mochten aanschouwen en waarbij je in 5 dagen zo'n 25 uur hebt geslapen, maar waarbij je toch helemaal vol energie (niet letterlijk, maar het soort van innerlijke energie) van terug bent gekomen). Dat je dan helemaal dol raakt op het eten van dat land?

Dat je dan ook humus (spreek uit: goemoes ;-) ) wilt maken en met pitabrood wilt eten? Dat je dan ook altijd salades bij het eten wilt? Dat je dan ook zulke zachte smaakvolle avocado's wilt eten die je gewoon kunt uitsmeren over je boterham (tomaatje erop, beetje peper en zout!)? Dat je dan ook grote schalen eten wilt maken met hele stukken kip, aardappel, wortel, uien en alle groenten die je maar kunt vinden in een pan met couscous erbij? Dat je dan ook je thee wilt aanmaken met je versgeplukte kruiden uit de tuin?

Dat soort dingen.

Ken je dat?

Daarom ziet mijn 'fruitschaal' er sinds deze week zo uit:

(Klein detail; het door Joris geschilderde bloempotje met de pasgeplante bloembolletjes en het versje erbij wat hij al weken voor moederdag heel liefjes in mijn oor fluisterde...... zucht!)

Nieuw leven!

Nah ja, in dit blog dan.

Ik ga er weer nieuw leven in blazen! Goed?
Iemand interesse om het te lezen?

:-)

Vaya Con Dios

 

Het begon als een huis,-tuin en keukenblog. Wat foto’s, wat feitjes over ons leven. Vooral om de mooie momenten vast te houden, te genieten van het leven. Het ging om het delen met een aantal internetvriendinnen. Er las nauwelijks iemand mee, was ik ook niet mee bezig. En als er mensen ‘meelazen’ dan waren het geen mensen die ik irl ook kende.

Dat was deel 1 van dit blog.

En toen kwam deel 2. André, mijn man en de vader van mijn drie kinderen, ging dood.

Wat er toen gebeurde weet ik niet. Ik gebruikte mijn blog om mijn gevoel te delen. En eigenlijk nog steeds om de mooie momenten vast te houden. Omdat ik niet in staat was om dat op een andere manier vast te leggen.

Ik ontdekte dat veel mensen die ik ‘vaag’ irl kende mijn blog hadden gevonden en daardoor gaf ik mijn blogadres ook aan goede bekenden, vrienden en familie. En zo werd het ook een ‘hoe gaat het met mij’ blog. Zodat ik niet steeds alles nog een keer hoefde te vertellen.

Deel 2 van dit blog ging over mij  zonder André met de kids. De gevoelens waren wel intiem, maar toch een soort van universeel. Het was begrijpelijk. Daarna werden er wat gevoelens wat minder begrijpelijk, maar door mijn blog maakte ik ze voor mezelf begrijpelijk en ook voor mijn omgeving.

En toen kwam deel 3 van mijn blog. Maar deel 3 is behoorlijk leeg. Deel 3 is het deel dat ik niet wil en niet kan delen. Gevoelens die voor mezelf zo ingewikkeld en moeilijk en pijnlijk zijn dat ik ze vaak nauwelijks met mijn lief durf te delen of met mijn therapeut. Want ja, ik zie een therapeut. Al best lang. Maar daar blog ik niet over. Best begrijpelijk denk ik. Maar daardoor blog ik niet meer over mezelf. En over de gevoelens van mijn kinderen blog ik al helemaal niet.

Blijft er niet zoveel te bloggen meer over.

Of terug gaan naar het begin? De mooie momenten vast blijven houden? Dat zou kunnen. Maar ik kan het niet. Ik kan niet meer delen zoals ik de afgelopen 5 jaar heb gedeeld.

Dus ik stop.

Maar deze blog blijft bestaan. Voor mezelf vooral. Wellicht voor anderen, omdat ik soms hoor hoe het anderen ‘helpt’. En omdat jullie me dan nog altijd kunnen vinden. Want ik wil heus wel gevonden worden hoor. En leuke berichtjes lezen.

En wie weet, wellicht, ga ik ooit wel weer bloggen. Maar dan vast niet hier. Of misschien ook wel. Ja misschien juist wel! Of juist niet, en hou ik het ‘klein’.

Ik stop.

Vaya Con Dios

(Ga met God)

Voor André

Ik weet ook wel dat het niet kan, maar toch…..

You can reach me by railway, you can reach me by trailway
You can reach me on an airplane, you can reach me with your mind
You can reach me by caravan, cross the desert like an Arab man
I don't care how you get here, just - get here if you can

You can reach me by sail boat, climb a tree and swing rope to rope
Take a sled and slide down the slope, into these arms of mine
You can jump on a speedy colt, cross the border in a blaze of hope
I don't care how you get here, just - get here if you can

There are hills and mountains between us
Always something to get over
If I had my way, surely you would be closer
I need you closer

You can windsurf into my life, take me up on a carpet ride
You can make it in a big balloon, but you better make it soon
You can reach me by caravan, cross the desert like an Arab man
I don't care how you get here, just - get here if you can

I don't care how you get here, just -- get here if - you can.

(Want gisteren is ons huis definitief niet meer ons huis. En bestaat al het ‘ons’ in onze kinderen en mijn herinneringen. En dat is veels te weinig. En daarom raakte dit lied mij gisteren tot diep in mijn ziel en opende het sluizen die niet meer te stoppen zijn)

Laatste keer

1 juni 2005 kochten André en ik samen met Bart en Miranda ons huis.

Na het ondertekenen van het koopcontract lunchten wij met zijn vieren. En ‘s avonds aten wij op de vloer bij Bart en Miranda chinees.

Daarna volgde 3 weken van flink klussen. Ieder in zijn eigen woning, maar we deelden voorlopig de keuken. We deelden een belangrijk deel van ons leven.

En we verhuisden.

En ik ben zeer slecht in verhuizen. Dus besloten we al snel om veel foto’s te maken. Om gauw te beginnen met nieuwe herinneringen maken.

En zo maakten we een heleboel herinneringen. Van ons gezinnetje met zijn vieren. Maar ook van ons gezinnetje samen met Bart en Miranda. Samen eten, samen barbecueën, samen wijntje drinken op zomeravonden, samen Boer zoekt vrouw kijken op zondagavond, samen 1 januari ‘vieren’ door nieuwjaar duik in zee.

En ik maakte zelf herinneringen. In de warme vensterbank zitten met thee en een boek, in de werkkamer achter de computer, samen met André in de tuin werken, de slaapkamer van de meisjes, als ik aan het koken ben Bart in zijn tuintje sigaretje zien roken.

En de 1 1/2 jaar na André zijn overlijden het zicht van de woensdag einde van de middag als ik Bart thuis zie komen van zijn werk, we zwaaien, Miranda staat te koken en ik en de kids schuiven aan om samen de maaltijd te genieten. Kindjes gaan na het eten thuis tv kijken en ik drink nog even koffie met Bart en Miranda en zo delen we tussen neus en lippen door de moeilijke en mooie dingen van het leven.

Inmiddels woon ik al 10 maanden niet meer daar. Maar toch, het huis was er nog. Nog steeds niet verkocht.

Vanaf volgende week is het niet meer mijn, niet meer ons huis. Dan is het officieel verkocht. Eindelijk.

Gisteren zat ik voor het laatst in mijn vensterbank. De warme vensterbank met een kopje thee (in de thermoskan meegenomen), ik keek nog tv toen ik Bart zag thuis komen. Ik zwaaide en hij zwaaide terug. En om 6 uur deed ik de verwarming uit, het licht uit en draaide de deur op slot. En at nog één keer met Bart en Miranda mee. En dronken we ipv een toetje, een kopje koffie. En we bespraken tussen neus en lippen door de moeilijke dingen van het leven.

En toen deed ik ook daar de deur dicht. Ik stapte in mijn auto en reed voor het laatst mijn oprit af, over het grind en draaide de straat in. Nog één keer reed ik door de straat, langs het water, de schepen, de boten. De blauwe brug over.