1 juni 2005 kochten André en ik samen met Bart en Miranda ons huis.
Na het ondertekenen van het koopcontract lunchten wij met zijn vieren. En ‘s avonds aten wij op de vloer bij Bart en Miranda chinees.
Daarna volgde 3 weken van flink klussen. Ieder in zijn eigen woning, maar we deelden voorlopig de keuken. We deelden een belangrijk deel van ons leven.
En we verhuisden.
En ik ben zeer slecht in verhuizen. Dus besloten we al snel om veel foto’s te maken. Om gauw te beginnen met nieuwe herinneringen maken.
En zo maakten we een heleboel herinneringen. Van ons gezinnetje met zijn vieren. Maar ook van ons gezinnetje samen met Bart en Miranda. Samen eten, samen barbecueën, samen wijntje drinken op zomeravonden, samen Boer zoekt vrouw kijken op zondagavond, samen 1 januari ‘vieren’ door nieuwjaar duik in zee.
En ik maakte zelf herinneringen. In de warme vensterbank zitten met thee en een boek, in de werkkamer achter de computer, samen met André in de tuin werken, de slaapkamer van de meisjes, als ik aan het koken ben Bart in zijn tuintje sigaretje zien roken.
En de 1 1/2 jaar na André zijn overlijden het zicht van de woensdag einde van de middag als ik Bart thuis zie komen van zijn werk, we zwaaien, Miranda staat te koken en ik en de kids schuiven aan om samen de maaltijd te genieten. Kindjes gaan na het eten thuis tv kijken en ik drink nog even koffie met Bart en Miranda en zo delen we tussen neus en lippen door de moeilijke en mooie dingen van het leven.
Inmiddels woon ik al 10 maanden niet meer daar. Maar toch, het huis was er nog. Nog steeds niet verkocht.
Vanaf volgende week is het niet meer mijn, niet meer ons huis. Dan is het officieel verkocht. Eindelijk.
Gisteren zat ik voor het laatst in mijn vensterbank. De warme vensterbank met een kopje thee (in de thermoskan meegenomen), ik keek nog tv toen ik Bart zag thuis komen. Ik zwaaide en hij zwaaide terug. En om 6 uur deed ik de verwarming uit, het licht uit en draaide de deur op slot. En at nog één keer met Bart en Miranda mee. En dronken we ipv een toetje, een kopje koffie. En we bespraken tussen neus en lippen door de moeilijke dingen van het leven.
En toen deed ik ook daar de deur dicht. Ik stapte in mijn auto en reed voor het laatst mijn oprit af, over het grind en draaide de straat in. Nog één keer reed ik door de straat, langs het water, de schepen, de boten. De blauwe brug over.
34 opmerkingen:
En ik huil met je mee. Om dat, wat je kwijt bent. En alles wat nooit meer terug komt. Je weet, als ik het kon, haalde ik alles weer terug voor je.
Hele dikke knuffel.
Je blog ontroerd me zo dat ik niks weet te zeggen.
XXX
Ah, een brok in m'n keel. :'(
En zo'n herinnering dan zó op kunnen schrijven.....daar word ik stil van.
Afscheid van een periode, afscheid van een huis, een herinnering voor altijd....liefs Fleur en sterkte, Roelien
Tranen in m'n ogen om wat niet meer is voor jou en jullie kinderen.
En terwijl je voor het laatst afscheid neemt en jullie huis achter je laat, groeit de vlinder in jou steeds meer uit tot een prachtig en krachtig schepsel die sterker is dan ze zelf weet...
Dikke kus!
Jeetje..... geen woorden voor.
Veel sterkte en veel goede, nieuwe herinneringen gewenst.
Shaula
Dag Fleur,
Wat een mooie foto's heb je van die tijd. Zelf heb ik in die laatste periode bitter weinig foto's getrokken.
Koester het.
En weer sluit je nu een periode af. Ik woon nu ook al twee jaar elders en geloof me: je denkt nog vaak terug!
Lieve groet, Sandra.
hier wordt ik even heel stil van..
verhuizen en emotie, die gaan altijd samen..
en dan al die herinneringen.
bewaar ze in je fotalbums, maar zeker in je hart..
lieve groet, cobi
Wat een ontroerend stukje. Weer een afscheid. Gelukkig niet van de herinneringen. Die zijn misschien juist weer levender dan ooit.
Van de week zag ik tijdens het hardlopen, op een rondje dat ik regelmatig loop opeens een knalblauwe vlinder op de buitenmuur van een huis. Moest aan je denken.
Een eerbetoon aan het leven lees ik. Een eerbetoon aan wat was en waarvan je afscheid moest nemen. Een stuk weemoed, maar ook kracht zit er in dit intens mooie stukje.
Lieve Fleur hoe mooi geschreven.
Gelukkig blijven de herinneringen altijd in je hart en nu ook op je rug ;) .
Ik weet even niets te zeggen behalve je bent een mooi bijzonder mens Fleur
Dikke knuffel xx
ja heel gek en raar en pijnlijk en ook vreemderig goed,
en life must go on enzo
maar toch.
afscheid
weer nog een afscheid
kus
Afscheid nemen bestaat niet.......lieve Fleur.......maar o wat is dit moeilijk voor je.......eens kom je je lieverd weer tegen toch......ik heb het steeds weer moeilijk als ik andree zo zie....vooral de verhuis auto foto....dat was Andree....o meis janken.......moeilijk......heel veel sterkte.......liefs heel veel liefs van ons...je bent een kanjer...!!!...xxx....
Volgens mij heb ik nog nooit gereageerd bij jou... dus ik ben een "lurker"... maar heb je altijd "gelezen" en heb na dat vreselijke bericht van jou toen, altijd gedacht: als mij dit maar nooit zal overkomen. Ja. Heel egoistisch. Maar zo ontzettend de waarheid. Lieve Fleur, je sluit weer een hoofdstuk af. En wat zal dat ontzettend moeilijk zijn voor je! Met tranen in mijn ogen,
Liefs,
Gerda
weer een deur sluiten
vreemd goed
maar natuurlijk doet het wel pijn
fijn dat het verkocht is trouwens!
Ieder afscheid is een nieuw begin. Maar wat moet dit moeilijk voor je zijn. Weer een hoofdstuk afgesloten. Wat blijft zijn de herinneringen...
(Maar wel fijn dat het huis verkocht is...ons huis heeft 2,5 jaar te koop gestaan en daar wordt je echt niet vrolijk van).
Ik wens je een heeeeeel gelukkig 2011!
Het was geen lang verhaal, maar ik moest het toch in tweeen lezen...Zoveel emoties, in zo weinig woorden....slik...
Dikke, warme knuffel,Margot
Oh Fleur, tranen in m'n ogen :(
Leuke foto van André bij de verhuiswagen!!
(woordverificatie: misse)
Pfoe...
Maar zo heb je er wel een voor altijd blijvende herinnering van gemaakt.
Knuffel, sterkte deze tijd en ik hoop dat je een nieuw thuis hebt/dat het dat wordt (nieuwe gebeurtenissen hebben tijd nodig om een zoete herinnering te worden)
Em ik was even bang toen ik je titel zag dat dit je laatste blog zou worden, dat was schrikken....
Angelique
Lieve sterke Fleur,
Ik bewonder je.
Liefs
Hermine
Ach, dat is een keus die je zelf maakt, zeggen ze dan...
Pffftt... yeah right... Moet er niet aan denken! Maar moet er ook niet aan denken om iemand anders hier in zijn huis te hebben... Weet ik veel... Het is ook nog niet aan de orde... Door je mooie blog voelde ik de ene optie wel een beetje. Gelukkig heb je wel een mooi en warm huis om naartoe te rijden!
Heel veel geluk in jullie huis!
Susanne
Ach... wat een bittersweet herinnering... Hou ze vast in je gedachten. Want gelukkig verdwijnen herinneringen nooit! Bitter or sweet... *knuffel*
Lieve Fleur,
Je raakt me recht in mijn hart,ik wens je zoveel geluk liefde en warmte toe... ik geloof dat jou André altijd bij je zal zijn!!
Sterkte en dikke knuffel
Esther.
Ook al ken ik jullie niet toch
moest ik een traantje wegpinken...
Wat heb je dit weer mooi geschreven Fleur!
heel veel liefs uit België en inderdaad zoals iemand voor mij
schreef gelukkig reed je naar een
paar liefdevolle armen om je op te
vangen na deze moeilijke dag...
Ik heb met ontroering gelezen.
Ach, meissie toch. Herinneringen blijven, hoor!!! Koester ze maar, en geniet tegelijkertijd van het nieuwe...
Weet je, zelfs ik heb goeie herrinneringen aan dat huis en mis het een beetje. Laat staan jij. Pijn in het hart...
Dikke zoen!
Vrouw, wat zal je gejankt hebben onderweg! Maar wat heb je mooi afscheid genomen; ik zie je zo zitten in de vensterbank.
Hele dikke knuf
fem
Ieder afscheid is een herinnering.
En herinneringen blijven.
Ik wens je een fijn en nieuw leven toe,in jullie nieuwe huis.
Maar vooral Gods zegen Marianne
En wat hebben we er lekkere en mooie taarten gebakken, ooit, in wat nu een vorig leven lijkt...
...slik slik slik...
Elke keer als ik naar jullie huis kwam, had ik dat plaatje in mijn hoofd.. Dat André heel trots de tekeningen aan José en mij liet zien van jullie nieuwe huis. :) zo fijn
Snif, wat een mooie log heb je van deze emotionele dag gemaakt.
Niets meer toe te voegen aan alle voorgaande woorden.an moest Mooi blog, mooi omschreven. Fijn dat er goede herinneringen zijn. Pijnlijk dat het herinnert aan iets en iemand waar je afscheid van moest nemen...
Een reactie posten