Ik weet niet wat het is.
Ik ben een emotionelerd. Dat weet ik wel. Tenminste, naar de buitenkant tot op zekere hoogte. Daarna is er een soort van muurtje, drempeltje, blokkadetje, een dat-houd-ik-heel-erg-voor-mezelf-ertje, een doe-niet-zo-raar-ertje. Zoiets.
Sinds een tijdje zitten de Doe-niet-zo-raar-Tranen een stuk losser. Om de ‘raarste’ dingen.
Om deez….
Of om deez (Even klikken en ik slik....)
Of deez
En 11 jaar later…..
Anyway……
Losse tranen. Voor mij een teken van emotionele groei!
Het begon als een huis,-tuin en keukenblog. Wat foto’s, wat feitjes over ons leven. Vooral om de mooie momenten vast te houden, te genieten van het leven. Het ging om het delen met een aantal internetvriendinnen. Er las nauwelijks iemand mee, was ik ook niet mee bezig. En als er mensen ‘meelazen’ dan waren het geen mensen die ik irl ook kende.
Dat was deel 1 van dit blog.
En toen kwam deel 2. André, mijn man en de vader van mijn drie kinderen, ging dood.
Wat er toen gebeurde weet ik niet. Ik gebruikte mijn blog om mijn gevoel te delen. En eigenlijk nog steeds om de mooie momenten vast te houden. Omdat ik niet in staat was om dat op een andere manier vast te leggen.
Ik ontdekte dat veel mensen die ik ‘vaag’ irl kende mijn blog hadden gevonden en daardoor gaf ik mijn blogadres ook aan goede bekenden, vrienden en familie. En zo werd het ook een ‘hoe gaat het met mij’ blog. Zodat ik niet steeds alles nog een keer hoefde te vertellen.
Deel 2 van dit blog ging over mij zonder André met de kids. De gevoelens waren wel intiem, maar toch een soort van universeel. Het was begrijpelijk. Daarna werden er wat gevoelens wat minder begrijpelijk, maar door mijn blog maakte ik ze voor mezelf begrijpelijk en ook voor mijn omgeving.
En toen kwam deel 3 van mijn blog. Maar deel 3 is behoorlijk leeg. Deel 3 is het deel dat ik niet wil en niet kan delen. Gevoelens die voor mezelf zo ingewikkeld en moeilijk en pijnlijk zijn dat ik ze vaak nauwelijks met mijn lief durf te delen of met mijn therapeut. Want ja, ik zie een therapeut. Al best lang. Maar daar blog ik niet over. Best begrijpelijk denk ik. Maar daardoor blog ik niet meer over mezelf. En over de gevoelens van mijn kinderen blog ik al helemaal niet.
Blijft er niet zoveel te bloggen meer over.
Of terug gaan naar het begin? De mooie momenten vast blijven houden? Dat zou kunnen. Maar ik kan het niet. Ik kan niet meer delen zoals ik de afgelopen 5 jaar heb gedeeld.
Dus ik stop.
Maar deze blog blijft bestaan. Voor mezelf vooral. Wellicht voor anderen, omdat ik soms hoor hoe het anderen ‘helpt’. En omdat jullie me dan nog altijd kunnen vinden. Want ik wil heus wel gevonden worden hoor. En leuke berichtjes lezen.
En wie weet, wellicht, ga ik ooit wel weer bloggen. Maar dan vast niet hier. Of misschien ook wel. Ja misschien juist wel! Of juist niet, en hou ik het ‘klein’.
Ik stop.
Vaya Con Dios
(Ga met God)
You can reach me by railway, you can reach me by trailway
You can reach me on an airplane, you can reach me with your mind
You can reach me by caravan, cross the desert like an Arab man
I don't care how you get here, just - get here if you can
You can reach me by sail boat, climb a tree and swing rope to rope
Take a sled and slide down the slope, into these arms of mine
You can jump on a speedy colt, cross the border in a blaze of hope
I don't care how you get here, just - get here if you can
There are hills and mountains between us
Always something to get over
If I had my way, surely you would be closer
I need you closer
You can windsurf into my life, take me up on a carpet ride
You can make it in a big balloon, but you better make it soon
You can reach me by caravan, cross the desert like an Arab man
I don't care how you get here, just - get here if you can
I don't care how you get here, just -- get here if - you can.
1 juni 2005 kochten André en ik samen met Bart en Miranda ons huis.
Na het ondertekenen van het koopcontract lunchten wij met zijn vieren. En ‘s avonds aten wij op de vloer bij Bart en Miranda chinees.
Daarna volgde 3 weken van flink klussen. Ieder in zijn eigen woning, maar we deelden voorlopig de keuken. We deelden een belangrijk deel van ons leven.
En we verhuisden.
En ik ben zeer slecht in verhuizen. Dus besloten we al snel om veel foto’s te maken. Om gauw te beginnen met nieuwe herinneringen maken.
En zo maakten we een heleboel herinneringen. Van ons gezinnetje met zijn vieren. Maar ook van ons gezinnetje samen met Bart en Miranda. Samen eten, samen barbecueën, samen wijntje drinken op zomeravonden, samen Boer zoekt vrouw kijken op zondagavond, samen 1 januari ‘vieren’ door nieuwjaar duik in zee.
En ik maakte zelf herinneringen. In de warme vensterbank zitten met thee en een boek, in de werkkamer achter de computer, samen met André in de tuin werken, de slaapkamer van de meisjes, als ik aan het koken ben Bart in zijn tuintje sigaretje zien roken.
En de 1 1/2 jaar na André zijn overlijden het zicht van de woensdag einde van de middag als ik Bart thuis zie komen van zijn werk, we zwaaien, Miranda staat te koken en ik en de kids schuiven aan om samen de maaltijd te genieten. Kindjes gaan na het eten thuis tv kijken en ik drink nog even koffie met Bart en Miranda en zo delen we tussen neus en lippen door de moeilijke en mooie dingen van het leven.
Inmiddels woon ik al 10 maanden niet meer daar. Maar toch, het huis was er nog. Nog steeds niet verkocht.
Vanaf volgende week is het niet meer mijn, niet meer ons huis. Dan is het officieel verkocht. Eindelijk.
Gisteren zat ik voor het laatst in mijn vensterbank. De warme vensterbank met een kopje thee (in de thermoskan meegenomen), ik keek nog tv toen ik Bart zag thuis komen. Ik zwaaide en hij zwaaide terug. En om 6 uur deed ik de verwarming uit, het licht uit en draaide de deur op slot. En at nog één keer met Bart en Miranda mee. En dronken we ipv een toetje, een kopje koffie. En we bespraken tussen neus en lippen door de moeilijke dingen van het leven.
En toen deed ik ook daar de deur dicht. Ik stapte in mijn auto en reed voor het laatst mijn oprit af, over het grind en draaide de straat in. Nog één keer reed ik door de straat, langs het water, de schepen, de boten. De blauwe brug over.
Ik citeer graag vrijelijk een stukje uit een boek wat ik van lieve lieve Zara kreeg dat heet: “God doet nachtdienst” geschreven door de Amerikaan Ron Mehl (en zij die mijn Lief kennen: het is geen grapje! Zo heet die schrijver echt!).
“Ik heb een verhaal gehoord over een groep wetenschappers die studie maakte van honderd rupsen die op het punt stonden zich aan hun pop te ontworstelen. In plaats van hen te laten zwoegen, sneden de onderzoekers hen voorzichtig los en bevrijdden hen. Daarna zetten ze de insecten op een tafel en probeerden ze aan het vliegen te krijgen. Maar geen enkele was er toe in staat. Niet één.
Dit onderzoekje liet zien dat het wringen en worstelen uit de knellende cocon de vleugels van de vlinder juist kracht geeft om het luchtruim te kiezen. Die worsteling van het insect –al het persen en duwen om zich te bevrijden uit zijn gevangenis- maakt het nieuwe leven mogelijk. Zonder strijd geen levenskracht. Velen van ons kennen deze donkere perioden van strijd wel uit ervaring.
We worden geconfronteerd met uitputting, frustratie en beperkingen. We worden moe van alle strijd en inspanning en vragen ons af wat Gods bedoeling met ons leven is. Het is meestal op zo’n moment –als we in pijnlijke verwarring verkeren of een schokkende teleurstelling moeten verwerken- dat een goedbedoelde medechristen naast ons komt lopen en ons een bepaalde Bijbeltekst in het oor fluistert.
Kun je raden welke tekst in bedoel? Ze fluisteren dan meestal Romeinen 8:28, mijn minst geliefde vers in de Bijbel. “En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede.” Eerlijk gezegd, wil ik dat vers helemaal niet horen, als ik pijn heb. Ik wil dat vers niet horen, als ik verdriet heb. Ik wil dat vers niet horen als, door de omstandigheden, de grond onder mijn voeten wegzakt en ik verbijsterd en gedesoriënteerd op mijn rug lig.
De waarheid is dat Romeinen 8:28 maar een halve gedachte is. Deze tekst geeft niet veel hulp of bemoediging, tenzij je hem verbindt met de andere helft van de gedachte: Romeinen 8:29. Vers 29 is nou juist de grond onder vers 28. Ja, alle dingen werken inderdaad mee, als je tenminste weet wat het doel van de werk is. Ja, wij zijn geroepen “volgens zijn voornemen”, maar wat is dat voornemen? Vers 29 maakt dat duidelijk: “Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon…” Waar werkt God dus aan in mijn leven? Waar is God op uit in jouw leven? Hij wil maar één ding en dat is dan ook het enige. Hij is bezig jou en mij meer op zijn Zoon te laten lijken. Punt.”
(best wel beetje au!)
