het zijn de kleine dingen

Weet je wat écht moeilijk is aan het feit dat je Liefde er niet meer is?

Niet de eerste keer de kinderen weer naar school brengen. Niet de eerste keer naar dat verjaardagsfeest. Niet de eerste keer naar de kerk. Niet het grote eet-bad-bed ritueel elke dag doen.

Nee dat is een verjaardagscadeau kopen voor je dochter en niet kunnen delen in de voorpret. Dat is de bekende weg in de auto rijden en bedenken dat je hier dus nooit neer samen zult rijden. Dat is je 's avonds afvragen hoe het komt dat Joris nu alweer huilend wakker wordt en het niet kunnen overleggen wat te doen. Dat is die ene veel te lege plek aan tafel. Dat is je kleine grote zoon die voor het eerst aan tafel zit en heel parmantig een stukje broccoli tracht weg te werken.

Dit soort dingen maken dat je je alleen voelt. Dat je alleen bént.

En hoewel de buuf met mij heeft meegenoten van het verjaardagscadeau voor Merel. Ik een vriendin heb gebeld wat ik nu met Joris zou doen en of zij babyneusspray in huis heeft. Mijn ouders regelmatig mee aan tafel zitten en Fiene en Merel het geweldig vonden dat Joris ook aan tafel zat. Dat is niet hetzelfde. Dat is niet hetzelfde als het delen met diegene waarmee je het eigenlijk delen wilt.
En dat heet dan geloof ik rouwen.

Kleine grote tegenhanger

Nou zeg... ik ga me bijna schuldig voelen na het lezen van reacties op mijn vorige post. Ik zeg bijna he!
Ik hoop dat iedereen wel heeft gezien dat het een citaat is uit het deze week verschenen boek van Karin Kuiper (zie ook http://www.jemagmijaltijdbellen.com/).

Hoe verdriet en pijn naast vreugde en blijdschap kan bestaan ervaar ik elke dag. Ik wist niet dat dát kon; zo'n intense pijn voelen de hele dag door en tegelijk blij kunnen zijn om dingen.

Mijn kleine grote man is daar zoals jullie zullen begrijpen een grote schakel in.

Vanmiddag met Joris op een kleedje gezeten in de tuin. Hij kijkend naar de bomen, spelend met een knuffelkonijntje en net als ik af en toe lezend in een boek. Ik lezend in de Kekmama. hé, ik mag dan sinds kort de flateuze naam van weduwe dragen moeten jullie daarbij eigenlijk ook denken aan oude omaatjes met grijze knotten, een rollatortje en één gebakje bestellend bij de bakker? maar ben nog behoorlijk KEK natuurlijk. Zonnetje op je huid en een vrolijke babbelend ventje naast je (voor wel een half uur lang!!).

Het was een behoorlijk goede tegenhanger van de 'hoe gaat het met je?' zin die ik vanmorgen voor de 1000ste keer naar mijn hoofd geslingerd kreeg en waar ik nu juist vanmorgen even helemaal genoeg van had (nou.... heb niet zo lekker geslapen, want Joris was wat onrustig, vanmorgen moesten we haasten want de meiden waren zo aan het treuzelen, op de fiets was het toch best een beetje frisjes en o ja MIJN MAN IS DOOD!!!).

Goed, dan kom je thuis, laat een paar tranen. Schrijft een stukje op je log over 'hoe je kan helpen', eet een boterham die je sinds tijden weer eens goed smaakt en zit in het zonnetje met je knulletje. Dan is het leven nog steeds k**, maar draagbaar.....net.

Wie mij wil helpen

Eigenlijk is het zo eenvoudig.
Wie mij wil helpen komt op een druilerige dag lekker een kop koffie drinken en gaat aan het begin van een lang weekend niet direct uit z'n werk naar huis, maar haalt eerst bij mij een glaasje wijn. Daarna duiken we samen de keuken in en maken we een echte maaltijd, die we met de kinderen opeten aan de gedekte tafel in de woonkamer.
Wie mij wil helpen, blijft na het eten om de kinderen een verhaal voor te lezen terwijl ik in de keuken opruim en de afwas in de machine zet, of zet de borden in de machine terwijl ik de kinderen naar bed toe breng. En dan drinken we daarna nog samen een kop koffie en voeren we een grotemensengesprek.
Wie mij wil helpen vertelt ook over de sores en het geluk in zijn eigen leven, omdat het 'gewone' leven mijn beloofde land is, het doel waar ik op af moet.
Wie mij wil helpen stuurt mijn kinderen een brief met een mooi verhaal over hun vader en hun moeder, of gewoon een kaartje om te laten weten dat ze hen niet vergeten zijn -ook niet nu tante Eef en ome Sjaak nooit meer langskomen omdat hun vriend, de vader van mijn kinderen, dood is.
Wie mij wil helpen gaat af en toe met ons naar het zwembad, zodat we samen kunnen zwemmn, die gaat met ons kamperen zodat we samen kunnen zingen, die gaat met ons naar de Efteling zodat we samen kunnen gillen, en die gaat mee naar de jaarlijkse uitvoering op school zodat we samen kunnen huilen om dat wat die afwezige papa allemaal moet missen.
Wie mij wil helpen, neemt mijn kinderen mee om verjaardagscadeautjes voor mij te kopen, geeft me twee keer per jaar een paar dagen 'kindervrij' zodat ik onbezord en onbelemmerd kan huilen, tieren en schreeuwen van verdriet. Die neemt de kinderen een middag zodat ik onbezorgd kan huilen bij het opruimen van zijn kledingkast en het lezen van zijn liefdesbrieven.
Wie mij wil helpen schuwt er niet voor samen met ons Sinterklaas en andere familiefeesten te vieren en helpt mij de kamer te versieren voor de kinderverjaardagen.
Wie mij wil helpen wordt tijelijk mijn geheugensteun en herinnert mij eraan dat het morgen verkleeddag is op school, dat de vuilnis aan de straat moet en dat de schoolreis nog niet betaald is.
Wie mij wil helpen denkt aan de verjaardag van wijlen mijn man, omddat hij nog steeds mijn ex niet is, en stuurt een kaartje voor onze trouwdag, die nu bitterzoet is.
Wie mij wil helpen geeft me een tegoedbon voor een massage of allerhande klussen in huis. Die bezorgt me een oppas voor een avondje uit, neemt de kinderen te logeren en gaat eens samen met hen het bos in.
Wie mij wil helpen slaat woordeloos een arm om me heen als ik moet huilen om Memories, die juicht mee als Oranje scoort tegen die Mannschaft, die zwijgt met mij mee als er wordt geschoten in Birma.
Wij mij wil helpen hoeft niet zo veel bijzonders te doen. Wie mij wil helpen, moet er vooral zijn...



(uit; je mag me altijd bellen van Karin Kuiper. www.jemagmijaltijdbellen.com)

Troostvol bezoek

afscheidswoorden (door mij gesproken op André zijn begrafenis 18 augustus 2008)

Woorden, veel woorden of weinig. ik zou verhalen kunnen vertellen over wie André was. Veel leuke verhalen, een enkele irritante misschien, want dat wie-ie soms ook best.
Maar al die woorden en verhalen kunnen niet beschrijven wat André voor mij heeft betekend en wat voor leegte hij bij mij achter laat.
Daarom heb ik een lied uitgekozen.
Niet een lied omdat André de muziek of artiest zo goed vond of omdat het 'ons liedje' zou zijn. De woorden van het lied geven iets weer van wat André voor mij was.
Het komt van zomaar een cd uit een mooie periode uit ons leven. Dat kun je soms zo hebben met een cd, dat die een periode markeert. Deze cd hadden wij veel opstaan toen ik zwanger was van Joris en de tijd daarna. Voor mij en ook wel voor Fiene en Merel en wellicht Joris is deze cd en dit lied ook een gevoel dat staat voor de veel te korte periode die we met zijn vijfen mochten hebben.

Dag lief

3 oktober 1972 -13 augustus 2008

Ik hou van je, ben trots op je en zal je voor altijd in mijn hart blijven dragen.

Ons afscheid zal niet voor eeuwig zijn. Want ik geloof je later bij onze Vader weer te zien.

Mijn liefste

Sinds vorige week donderdag ligt mijn allerliefste schat, mijn kamaraad, mijn bondgenoot, mijn rots, mijn alles in een coma. Hij kreeg zomaar plotsklaps, zonder enig voorteken een hartstilstand en is 40 minuten gereanimeerd. Als door een wonder ging zijn hart met de laatste poging nog kloppen. Maar hij is nog niet wakker. Een EEG liet zien dat hij door zuurstofgebrek door zijn hele brein beschadeging heeft, maar ook nog wel matige hersenactiviteit. Wat het inhoud.... geen idee. André moet het ons laten zien.
Het licht is voor mij uitgegaan.