Nóg meer van mij?!!

dinsdag 2 november 2010

Vrouwen hebben ‘zussen’ nodig!

 

OM BIJ STIL TE STAAN
Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken.
Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt. De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter: “Vergeet je zusters niet. Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt. Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de kinderen die je misschien zult krijgen zult houden, je zult altijd je zusters nodig hebben. Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en dingen met ze te doen. En onthoud dat “zusters" alle vrouwen betekent. Je vriendinnen, je dochters, je collega’s en al je vrouwelijke familieleden. Je hebt vrouwen nodig. Zo is het met vrouwen”.


Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw. Ik ben een pasgetrouwde vrouw. Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken. Toch luisterde ze naar haar moeder. Ze hield contact met haar zusters en maakte ieder jaar meer vriendinnen. Naarmate de tijd verstreek, kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist
waar ze het over had. Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een vrouw groeien zijn “zusters” de steunpilaren in haar leven.

 
De tijd verstrijkt
Het leven gebeurt
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat
Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen


Maar ….. zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit.


Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt. En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan, zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen, voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeide te komen en je aan het eind met open armen te ontvangen.
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je. Of komen ze om je eruit te tillen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters, schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven. De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen vrouwen. Toen we dit “avontuur”, genaamd vrouw-zijn begonnen, hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds
nodig hebben.

donderdag 21 oktober 2010

vrijdag 15 oktober 2010

Ik ben wolf toch???

Wat verlate foto’s van Merel haar kinderfeestje. Joris was er het laatste uurtje bij, maar voor hem was het schminken toch wel het hoogtepunt geweest. Joris is dol op schminken, sinds hij dit van de zomer heeft ontdekt. En hij wil altijd als wolf. Of het er nu uitziet als tijger, leeuw of poes; Joris is een wolf. (‘Ik ben Woepert toch? Ik ben Wolf!”)

En natuurlijk nog een kleine impressie van de jarige haar kinderfeestje!

donderdag 14 oktober 2010

Speciaal voor Jet

Als het manneke naar bed gaat en we hebben nog even een gesprekje, dan kan ik hem wel opvreten. Hij was dit aan het vertellen en ik zei dat ik het even zou opnemen. Dat vond hij goed, maar moet duidelijk even inkomen. Maar dan gaat hij los. Eigenlijk wil ik dan eindeloos bij hem blijven zitten. Maar dat doe ik niet, goede moeder die ik ben. Want zelfs kleine om op te vreten ventjes van 2 en een halluf, weten dondersgoed hoe ze mama in moeten pakken. En dus kijk ik vanavond eindeloos dit filmpje.

(Voordeel is dat ik dit filmpje stop kan zetten en aanzetten wanneer ik wil.)

Donderdagmorgen…

en nog geen zin om aan de berg strijk te beginnen. En ‘live writer’ is zo leuk. Dus beetje experimenteren is wel belangrijk natuurlijk.

Ndag!

woensdag 13 oktober 2010

Ik eh…..

Verveel me. Nee eigenlijk niet. Voel me gewoon niet zo ….prettig. Echt, ik heb in mijn leven wel vaker understatements gebruikt. Deze is het understatement van mijn leven.Dus….

Maar omdat ik leer dat ‘mijn hart naar binnen toe open gaat’ en ik dus moet proberen lief te zijn voor mezelf, heb ik vanmorgen een laptop ochtendje voor de peecee (hij is paars, wisten jullie dit al? Joeltje wist dat namelijk nog niet, melde ze mij net op twitter). Daarop twitter ik mij suf met deze en gene en nog een aantal anderen. Kijk ik life naar de reddingsactie in Chili van de mijnwerkers en surf wat heen en weer naar logjes en blogjes.

Intussen zijn de kindjes (jaha er is weer eens studiedag, dus 3 van de 4 kids zijn thuis) best leuk aan het spelen. En de televisie mag ook lekker aan. Mijn hulp poetst het huis en zelf heb ik toch ook nog een wasje opgehangen.

Straks komt de hulptroep met haar zoon en spelen zij hopelijk een gat in de middag.

Vanavond eten we simpel broodjes shoarma en als de kindjes op bed zijn doe ik alleen nog maar wat ik zelf wil:

Knuffelen met mijn lief en warme kopjes thee met melk drinken.

O ja, wat ik nog meer deed: klieren met mijn webcam: