Vandaag had ik een mailwisseling met mijn vriend M. Het was een moeilijke en pijnlijke mailwisseling. Zowel voor mij als voor hem. Maar met zoveel liefde en respect. Het maakt iets duidelijk over mijn leven wat ik tot nu toe nog niet goed onder woorden kon brengen. Met zijn toestemming 'publicieer' ik een stukje van onze mailwisseling.
Overigens kwamen er na deze drie mailtjes nog een aantal mailtjes heen en weer die minder zwaar waren en eindigde in dat ik blij was om geen eten te hoeven koken en dat hij op weg naar huis aan het karren was naar vrouw en kids. Om maar even aan te geven dat wij ook best in staat zijn tot slap ouwehoeren!
(O ja, ik heb heel discreet zijn naam weggelaten. Moeten jullie even niet gaan letten om mijn twitters goed? ;-) )
Hee Fleur!
Ik ben blij voor jou en je lief! Je leven is niet eenvoudig geweest de laatste 15 maanden en dat zal het voorlopig ook nog niet worden, denk ik. Hoe mooi is het dan om, in al het verdriet, je te warmen aan de liefde! En trouwen (jaja, noem ook mij maar ouderwetsch) zie ik als de bezegeling ervan. Een bekrachtiging, uitgesproken door twee mensen, voor het oog van hun beminden. Hoe mooi!
Misschien door meerderen wel gedacht en niet uitgesproken, maar ik zou het onecht vinden als ik het niet zou melden (je vraagt er immers expliciet om ?): ik vind het wel heel snel allemaal. Waarbij ik het natuurlijk onmogelijk vanuit jouw perspectief kan bezien, en nog minder uit die van Ron. Hooguit kan ik iets zeggen vanuit de mijne. Voor wat dat waard is.
En dan gaat het me niet om Andre, die zal alleen maar willen dat je tot in je botten gelukkig wordt, bent, blijft. Ik hoop alleen dat je, in de situatie waarin je je bevindt, in staat bent beslissingen als deze voldoende te overzien. Alsof het te overzien zou zijn... Eigenlijk is het een vurig hopen dat je niet nog meer door het leven geslagen zult worden dan dat je nu
geweest bent. Daarvoor ben je mij te dierbaar. Dus ik zou denk ik het 'rustiger aan' doen. Maar ik zit niet in jouw of Ron's positie, misschien zou ik dan ook anders doen/denken/handelen.
Nogmaals, ik overzie het niet, jij veel beter. Dit onrustgevoel is dan ook mijn 'probleem' en niet het jouwe. Je mag het dus blijmoedig naast je neerleggen.
Ik heb dit niet willen posten bij je blog, ik voel er niet zoveel voor om zo 'en plein public' de suggestie te wekken dat ik twijfel aan je stappen. of je maar ook IETS van geluk zou misgunnen!
En ik zit nou al een kwartier te dubben of ik nu op de verzendknop ga drukken of niet.
Ja dus.
Want: ik wens je alle liefs!
Dikke knuffel (als dat nog mag :-( )
M.
Lieve M. (ja hoor, nog steeds lief)
Ik vroeg er expliciet om. Ja wellicht wat 'onhandig' geformuleerd op mijn
blog. Ook ik probeer niet meer altijd al mijn woorden 100 keer te wegen en
weer op de delete knop te drukken. Ik bedoelde met het reageren dat ik zo
graag zou willen weten van alle mensen die ik irl ken en meelezen waarvan ik
dat niet weet eens zullen reageren.
Maar uiteraard is het logische gevolg dat er dan wordt gereageerd op de
inhoud van het bericht. Nou ja, whatever.
Ik waardeer je oprechtheid. Vind het ook moeilijk. Ook weer iets
persoonlijks, want ik begrijp uiteraard ook hoe je zulke dingen niet kunt
begrijpen. En je kunt idd niet in mijn hart kijken.
Ik heb in mijn leven een aantal 'levensbepalende' stappen gezet. Altijd met
vooral mijn hart. Beredeneerd met verstand zijn de meeste stappen wel van
verschillende kanten te bekijken en gelukkig is mijn intuïtie of mijn 'hart'
zodanig ontwikkeld dat ik daar op weet te vertrouwen. Toen ik tot geloof
kwam noemde ik het God.
En hoewel ik weet dat je niks meer zeker kunt weten in het leven, dus ook
niet of dit met Ron allemaal gaat slagen en werken, weet ik heel goed in
mijn hart dat dit goed is. Aan een relatie moet je blijven werken. Dat weet
iedereen. Dat doen alleen maar weinig ook echt. Die varen jaren lang door op
routine.
Ron en ik hebben geen routine. Wel hebben we elkaar op latere leeftijd en in
zeer extreme omstandigheden ontmoet. Waarin je gedwongen werd om alles met
elkaar te delen, je ziel bloot te leggen, soms tot het gaatje. Daarin heeft
hij mij nooit beschadigd. Doordat we (nog) geen routine samen hebben ben je
heel erg met elkaar bezig.
Weet je dat het eerste wat ik dacht toen Ron mij vroeg met hem te trouwen
was dat het dan betekende dat ik het hele pakketje zou krijgen?! Dus niet
alleen die leuke en lieve dingen van hem. Maar ook die dingen waar ik moeite
mee heb. Het duurde ook een seconde of 20 voor ik hem antwoord gaf (wat een
hel moet dat zijn geweest? 20 seconde is lang als je daar 'naakt' staat te
staan voor iemand). In die 20 seconde heb ik besloten en voelde ik van mijn
ja zowel de voor als de nadelen. En geloof me, ik heb echt ook de minder
leuke kanten van Ron meegemaakt. Vaak zelfs.
Maar ik ken hem. Goed genoeg om te weten dat hij beslissingen nooit zomaar
neemt. Dat als hij iets heeft besloten daarbij blijft. Dat hij vecht voor
dingen.
Zekerheden heb je nooit. Ik dacht het vroeger. Maar dat is niet zo.
En ergens ben ik blij dat mensen niet helemaal kunnen begrijpen waarom zo
snel. Dat betekent ook dat je je sommige dingen niet kunt voorstellen, omdat
je ze niet hebt meegemaakt. En dat is fijn.
Daarbij, elk mens is anders en doet dingen anders.
Ik wil ook niet nog meer pijn gedaan worden. Het leven overkomt je, je kunt
niet altijd kiezen in dingen. Maar terwijl het leven ons overkomt staan we
er niet als een lamgeslagen vogeltje bij. We hebben verstand, hart, lijf en
weet ik wat allemaal gekregen om te gebruiken en in dat leven te staan. En
dat is wat ik doe.
En M., wat is rustiger aan? Nog een jaar elk weekend op een neer rijden.
Je spullen en dat van de kinderen in koffers moeten doen. Nadenken over wat
mee en wat niet. Je spullen thuis weer opruimen. Je leven weer alleen doen.
Toch niet alleen want je kan bellen, maar dan toch alleen. Nog een jaar 100
ballen in je eentje omhoog houden, geen tijd voor vrienden, alles maar zo'n
beetje half doen, terwijl je met zijn tweeën veel meer voor elkaar kunt
opvangen, waarin dan weer ruimte komt voor al die dingen die je nu moet
laten gaan. Nog een jaar niet die armen om je heen als je het zo nodig hebt.
Nog een jaar alleen blijven?
Het beïnvloed je leven, het niet bij elkaar kunnen zijn. Het beïnvloed op
een negatieve manier. Het vraagt veel van onze emoties, onze energie.
Energie die we in zoveel andere dingen zouden willen steken. Het houdt me
zelfs soms tegen van het rouwen om André. Omdat ik te moe ben om het te
kunnen toelaten. En .....
Blijkbaar ga jij mij ook zo aan het hart dat ik wil dat je het begrijpt.
Blijkbaar ben ik toch zo volwassen geworden dat ik begrijp dat dat niet
hoeft. Hopelijk kijken we over 5 jaar terug naar nu en zien we gelukkige
mensen.
Zoen
Fleur
Hoi Fleur,
Ik ben stil. Wat duidelijk. Ik voel me dom dat ik het niet zag. Dit bedoel ik dan ook, hoe kan ik inschatten hoe jouw leven in elkaar steekt... pfff...
Dank voor je uitvoerige uitleg. Sjee, ik schaam me, het lijkt alsof je je moet verantwoorden... echt niet hoor!
Je maakt (wederom) duidelijk dat dilemma's geen eenvoudige uitweg kennen. En ik zie dat deze weg je het meeste perspectief biedt: op liefde, op rouw, op iets van een normaler leven. Fijn te lezen dat je (''natuurlijk ze is niet dom zeg!', zei hij tegen zichzelf') de risico's ervan ziet. Wat mooi dat de plussen dan zo groot kunnen zijn! En ja, je interne kompas is het enige dat je betrouwbaar richting geeft. Ik noem dat God, wat anderen het ook moge noemen. En dan nog zijn alle stormen niet te voorspellen. Maar met zijn tweeën zijn die beter aan te gaan dan in je eentje (hoeveel vrienden je ook om je heen hebt).
Mocht je er trouwens onrustig over zijn, ik merk nergens dat er negatief gepraat wordt hoor. Mijn verwoording van mijn onrust is dus echt die van mij. Maak je geen zorgen; die heb je al genoeg. En voor mij hoef je je nooit nimmer never niks te verantwoorden. Ik vind het razend knap hoe jij het red in de barre tijden. En met je blog steek je zoveel mensen een hart onder de riem... misschien zelf aan een boek werken? Ingrediënten genoeg :-).
Mijn gelukwens is dus heel, heel erg echt gemeend. In de diepste betekenis van het woord.
Ik wens je geluk!
Lieve groet,
M.
52 opmerkingen:
He Fleur,
je kent me niet, ben een stille elezer sinds een paar maanden,
en kvoel een diepe bewindering voor je .;succes meid! In alles wat je doet en wil bereiken,
en psst, je moet zijn naam er nog één keer uithalen.. in bovenstaand tektje, ik zie je hem nog staan haha, groetjes Anne
Hm en typen en tv kijken gaat niet samen ..haha sorry voor de fouten!
@Anne, hihi is veranderd thanX. (ook voor je lieve berichtje)
En opnieuw kan ik niet anders dan bewondering voelen. Dat je in zulke tumultueuze tijden alles zo raak kan aanvoelen en je zo duidelijk kan uitdrukken.
Ik zie nu al gelukkige mensen. Hoewel ze het op dit moment echt niet gemakkelijk kunnen hebben. Wat moet dat over 5 jaar wel niet zijn? ;-)
Dikke dikke dikke proficiat!
Birdie
Lieve Fleur,
Stil word ik van deze blogjes.
Natuurlijk allereerst en heeeeeel erg gemeend gefeliciteerd! Ik hoop dat jullie samen met de kinderen heeel gelukkig mogen zijn, en alle tijd krijgen het leven te leven.
Dikke kus
Nicolle
Niemand die niet in een soorgelijke situatie als jij heeft gezeten, weet hoe het is.
We kunnen proberen het ons voor te stellen, maar echt weten en voelen wat jij voelt kunnen wij niet.
Vandaar dat ik vind dat je vrij moet zijn in je keuzes en je niet druk moet maken om wat anderen daar van denken (kan ik ook niet zo goed hoor!)
Daarbij kunnen jullie samen veel meer aan en wordt het lijden gedragen op 2 paar schouders en kunnen jullie elkaar juist een steun en toeverlaat zijn!
Dus bij deze: alle geluk van de wereld voor jullie en de kinderen!
Groetjes,
Simone
Tja, wat ik vandaag dacht toen ik mijn blog de wereld in had gestuurd en jij als één van de eersten een reactie stuurde: tja, toen dacht ik zij is zo echt en zo puur en zo alive and kicking en niet alleen om wat je hebt meegemaakt. Ik geloof in wat je schrijft en ik geloof in de liefde die je nu meemaakt in je leven (en hebt meegemaakt) en ik heb bewondering voor hoe je het doet en ik denk dat je een bron van inspiratie bent voor je kinderen en je omgeving en misschien ook wel voor ons bloglezers. Ik vind het fijn je te leren kennen en ik gun je alle geluk van de wereld en niemand kan bedenken hoeveel tijd daarvoor staat of hoeveel tijd je daarvoor krijgt. Je hart maakt de keuzes en je verstand is er om je keuzes te begrijpen. Hartelijke groet Roelien
Bewondering. Voor jou en 'M'. Bewondering voor een vriendschap waarin je 'onbegrip', twijfel en zorg kunt en mag uitten. Waar dat soort zaken bespreekbaar zijn.Wat een veiligheid.....Ik moest gister al huilen van je bericht en nu weer. Want het leven gebeurt je maar jij vecht ervoor er dan het beste van te maken....
Wow Fleur, wat een openheid! En wat een mega-hoeveelheid aan reacties op je vorige logje ;))
Prachtig!
ik vind M. lief (en ik ken hem/haar niet eens)
Wat fijn zeg, dat er ook nog echte vrienden bestaan! :D
Groetjes,
Susanne
Volgens mij wordt het tijd dat je een boek gaat schrijven.
Ik kan me voorstellen dat M als hele goede vriend zich zorgen maakt...en ook uit naar jou toe! Dat getuigd van ware vriendschap.
En is het snel.....ik denk dat niemand dat kan en mag beoordelen of veroordelen. Over een jaar of over 2 jaar zouden jullie met dezelfde gevoelens het ja-woord zeggen. Op jullie trouwdag zal....in welk tijdsbestek dan ook, Andre en de vrouw van Ron de hele dag in jullie gedachten zijn....ik weet niet of ik het zo zeggen mag, maar ik denk dat jullie met zijn 4-en trouwen, want de grote liefde die jij voor Andre voelt zal nooit verdwijnen. En hetzelfde geldt voor de vrouw van Ron.
Voor rouwen is geen tijd afgesproken hoe lang dat moet duren. Voor de een is anderhalf jaar kort en voor de ander is 5 jaar kort.....maar jij en Ron kunnen samen rouwen, daar zal een huwelijk tussen jullie niets aan veranderen....want dat rouwen gaat gewoon door.....ook als je mevrouw Ron bent.
Liefs Jeanet
Nou Fleur, dit is niet leuk hoor! Het is kwart over 7 en ik zit hier alweer te huilen. Mijn make-up is verwoest en dat moet allemaal weer in orde voordat ik weg ga naar 't werk. ;-)
Maar, het is ook weer zo'n mooie blog! Wat een bijzondere vriend, die M, die onbedoeld misschien wel precies díe woorden heeft weten te vinden die ik voelde. En omdat ik een heel klein beetje (maar onvergelijkbaar!) weet hoe rouw in z'n werk gaat, snap ik jullie keuze ook zó goed! En je beschrijft het ook zo duidelijk pijnlijk mooi. (iedere week weer alleen 100 ballen omhoog houden) Ik wil jullie samen, met jullie kinderen, dan ook Gods Zegen toewensen voor jullie leven samen.
Kus!
Ten eerste : Die M wil ik ook als vriend.
M wil jij mijn vriendje worden??
Fleur dat is vriendschap elkaar dit soort dingen kunnen zeggen en zo mooi ook en ook ik moet weer huilen (en bedankt ik ga weer totaal geruïneerd met mascara op mijn knieën mijn dag tegenmoet) .
M verteld het zo mooi, jij antwoord zo mooi, respect voor elkaar je proeft het eruit en vriendschap. Bijzonder.
Dan wil ik nog zeggen dat ik natuurlijk mijn man niet ben verloren maar gescheiden maar ik toen ik G leerde kennen na 6 maanden verhuisde van Weert naar Harderwijk om bij hem te kunnen zijn en wonen. Iedereen vond dat natuurlijk belachelijk snel.
Wij niet, op en neer reizen kan een relatie ook verwoesten, wij wisten dat we gewoon bij elkaar wilden zijn, en nee zekerheid heb je nooit zelfs na 20 jaar niet... Dus waarom moeilijk doen? Je leeft nu . Ik denk ook als je ouder bent dat je bewustere keuzes maakt dan als je 18 bent.
Ik wens je dus alle geluk van de wereld en begrijp je keuze helemaal.
En stuur die M nu maar , o ja en zelf mag je ook mee hoor want jij bent ook zo'n lieverd.
Ongelofelijk Fleur. Ik ben zo blij voor je dat je ook van die echte vrienden hebt. Die heb je nodig, het geeft mij altijd een rijk gevoel. Wat heb je het mooi verwoord in je laatste mailtje aan M.
Pff, ik kan het niet uitleggen hoe het voelt, maar het voelde zo warm om jullie mailwisseling te lezen, het getuigd van echte vriendschap!
En nu hou ik op, want woorden schieten toch te kort ;-)
Mag ik M. leasen? Wat een bijzondere liefdevolle bezorgdheid spreekt er uit zijn woorden. En wat laat je je weer diep in je hart kijken waarom jullie 'nu al' willen trouwen.
~*zei ze met natte ogen en haar haren in de verf*~
kijk, das nou een vriend........
lieve mensen jullie
Wat een ontzettende lieve vriend is M. en wat kan hij blij zijn met zo'n lieve vriendin als jij...
Je verhaal (en dat van M.) is zó herkenbaar voor mij. Een aantal jaar geleden heb ik eenzelfde soort gesprek met mijn vader gevoerd, die, na het overlijden van mijn moeder, wilde trouwen met zijn nieuwe liefde. Moeilijk, maar van beide kanten heel verhelderend.
Je doet het goed, Fleur.
Liefs, Ellemieke
Wat mooi, wat onzettend mooi. Ik heb zo;n zelfde gesprek gevoerd met mijn allerliefste pleegpapa over zijn nieuwe liefde. Ik zie mij en J. nog zittend, jankend aan de bar van een skihut omdat hij vertelde dat hij "een nieuwe vriendin" had. Ik zag later pas dat het rouwen gewoon doorging en dat ze elkaar daarbij nodig hadden, dat mama er gewoon bij bleef.
Mooi, heel mooi.
Fleur.
Ik lees je blog, en terwijl ik dat doe gebeurt er iets met me. Het laat me zien hoe ik kan leven. Hoe ik met dingen om moet gaan. Lang niet zo heftig.zwaar. bijzodner, geweldig als de jouwe, maar Fleur.. Ik vind je geweldig! Als een wijze moeder ben je voor me, en dat alleen maar door je woorden die op het wereld wijde net staan.
Man, ik weet niet hoe ik het onder woorden moet brengen maar FLeur. Je betekent veel voor me. Heul veel.
Lydia
Dat boek Fleur.... dat boek.
Eerst nu bouwen, verhuizen, trouwen en dan......????
Een uitgever is vlgs mij zo gevonden.
XXXCnor
vriendschap-pur-sang
bezorgdheid is ook liefde
wees maar blij met zo'n vriend!
Jemig, wat is dit bijzonder. Wat mooi om te zien hoe hoog jullie elkaar hebben. Hoe hij zich zorgen om je maakt, maar ook je zoveel geluk gunt. En hoe prachtig verwoord jij het allemaal, geduldig, duidelijk, met verstand en met gevoel. Ik vind het speciaal dat jij ons daar deelgenoot van wil maken.
liefs
Tsja, moet je nou zo je leven etaleren?
@Anoniem: Nee, dat móet niet, dat mág. En waarom niet? Mensen móeten het ook niet lezen, maar ze mógen dat...
Zo hoorde ik pas van iemand, die ook snel ging trouwen en daar een negatieve reactie op kreeg:"Jouw jaar is gevlogen, maar voor mij waren het 365 lange dagen alleen!"
Dat heeft diepe indruk op me gemaakt.
@anoniem als je zo'n opmerking maakt , zet dan in ieder geval je naam eronder
met tranen in mijn ogen heb ik dit gelezen wat een warme vriendschap
koester elkaar ,maar dat doen jullie vast wel
heel veel geluk gewenst alle zes !
Cobi
Lieve Fleur, wat kun je toch goed alles verwoorden en op een rij zetten en mensen raken met je woorden. Een lieve vriend, die M. hoor,dat hij zijn gevoelens eerlijk met je deelt.
Lieve allemaal,veel geluk samen!
Knuffel, Angelique (volgens mij is mijn eten intussen aangebrand... :-) In elk geval zeker oververhit...
@ Anoniem: klinkt als een kwestie gewoon-niet-meer-op-deze-blog-komen-dan-hoef-je-je-ook-nergens-aan-te-storen geloof ik...
Ik vind het mooi wat je schrijft, Fleur, ik wilde dat ik het durfde! Ik zou soms zo graag willen dat mensen in mijn hoofd konden kijken en soms eens mee konden voelen zoals ik me soms voel op een zwaar moment. Gewoon om het niet uit te hoeven leggen, maar dat ze snappen dat er meer is dan gewoon een doordouwer en iemand die toch wel gaat en er ook nog gewoon bij kletst en lacht... En voor mezelf vind ik het fijn om je verhaal te lezen, juist omdat je ook zo super-positief bent. Daar krijg ik juist weer een beetje kracht door!
Dank je wel!
Groetjes!
Susanne
@ anoniem: Ik hou van etalages waar waar met veel liefde en aandacht aan is gewerkt zoals laten we zeggen de Bijenkorf etalage met kerst. Jij weet dat natuurlijk niet maar dat is wel met bloed, zweet en tranen. Draai jij nou maar gewoon je hoofd om als je voorbij loopt want daar doe je heel veel mensen een plezier mee. In ieder geval meer dan steeds negatieve berichten achter te laten.
Lieve Fleur, ze hebben gelijk en ik zie het al naast mijn bed liggen. Ja inderdaad,een boek, een mooi dik boek. Ik denk dat je er wel een triologie van kan maken.
Fijn weekend, Kaat.
In mijn hoofd heb ik al wel weer tien keer gereageerd, maar in het echt nog niet.
Wat ontzettend lief die mail van M.
En snel? Wat is snel. Het leven is om geleefd te worden. Dat is wat Andres dood mij in ieder geval extra duidelijk maakt. Het is zo kwetsbaar. Waarom dan wachten op zekerheden die er niet zijn? Beter is het ten volle te leven en dan misschien maar fouten te maken. Maar volgens mij maken jullie geen fout. Dit is liefde. En liefde is leven.
PS: beetje lang, maar deze is wel toepasselijk:
If I had my life to live over again, I'd try to
make more mistakes next time. I would relax. I would
limber up. I would be sillier than I have been this
trip. I know of very few things I would take
seriously. I would take more trips. I would climb
more mountains, swim more rivers and watch more
sunsets. I would do more walking and looking. I would
eat more ice-cream and less beans. I would have more
actual troubles and fewer imaginary ones. You see, I
am one of those people who lives prophylactically and
sensibly and sanely hour after hour, day after day.
Oh, I've had my moments; and if I had to do it over
again, I'd have more of them. In fact, I'd try to
have nothing else. Just moments, one after another
instead of living so many years ahead each day. I
have been one of those people who never go anywhere
without a thermometer, a hot water bottle, a gargle,
a raincoat, aspirin and a parachute. If I had it to
do over again, I would go places, do things and
travel lighter than I have.
If I had my life to live over, I would start
barefooted earlier in the spring and stay that way
later in the fall. I would play hookey more, I
wouldn't make much good grades except by accident. I
would ride on more merry-go-rounds. I'd pick more
daisies.
@Ilse: :-)
@anoniem: ik zie dat het Fleur goed doet haar verlies (deels) publiekelijk te verwerken. En dat veel bloglezers oprecht geraakt en geïnspireerd worden door haar openheid. Dus jij mag je twijfels hebben, ik niet. Dit is geen exhibitionisme maar een essentieel instrument in de wederopbouw van haar bestaan.
Ik twijfelde even toen Fleur mij vroeg onze mails te mogen gebruiken. Maar nu niet meer.
Ik ben blij met al jullie lieve woorden voor Fleur!
M. (ja, die)
@M. :-) en een zoen.
@M.: En wij (ja, ik mag denk wel voor 99% van de bloglezers "spreken") zijn blij dat Fleur vrienden heeft zoals jij!
(oke, met uitzondering van die ene anonieme dan, maar die weet waarschijnlijk niet wat vriendschap is)
Mooi, mooi, mooi! Dank je dat jullie beiden dit met ons hebben willen delen.
Dag lieve Fleur,
Alweer lang geleden dat ik je heb gezien, maar ik heb toch stukjes van je blog gelezen, de afgelopen periode. Heel heftig om te lezen allemaal. En ook al beschrijf je alles zo goed, het toch niet voor te stellen hoe je je voelt. Ik ben nooit zo goed in dit soort dingen, maar ik wil in ieder geval zeggen dat ik heel vaak aan je denk en dat ik je ontzettend dapper vind. En ik ben erg blij dat je een nieuwe liefde hebt gevonden! Ik zou hem graag eens willen ontmoeten. En dat je gaat trouwen...! Wow! Heel bijzonder moet dat zijn. Ik wens je alle alle geluk toe wat je maar op je pad tegenkomt en hopelijk zie ik je weer een keer.
Dag lieve, sterke Fleur.
Ik geef je een hele hele dikke knuffel, met alle warmte die ik in me heb en met tranen die over mijn wangen glijden.
kus
Ianthe
Prachtig, wat een diepe vriendschap!
ik HOU van M.!
[en van f. maar dawisje]
@M, Ik heb dus het gevoel dat het allemaal ramptoeristen zijn, als André nog geleefd had was haar blog maar wat saai, kijk naar de lezers uit die tijd.
En mijn naam is Eva Broekhuizen voor die ene lezer die daar geïnteresseerd in was.
eva broekhuizen tiz maar goed dat je niet voor me staat want ik had je een knal verkocht!
als jij je hier ergert, ga dan weg. dit is fleur haar plek, bevalt het je niet, opzouten dan.
AF van mijn schone zus!
@Pien, Gij zult niet slaan.
@Eva: dapper dat je je naam noemt. Ik zou het erg onterecht vinden als je nu hier afgebrand zou worden. Als ik twijfel mag uitspreken waarom jij dan niet?
Deels zal het wel waar kunnen zijn. Een blog is oneindig veel interessanter voor een brede doelgroep als het echt ergens over gaat. En dat deze blog ergens over gaat is wel duidelijk. En dus trekt dat veel lezers, waarbij ieder misschien een eigen motief heeft om te lezen.
Maar ik denk dat de meeste lezers, ook al kennen ze Fleur niet, meegenomen worden in een (gelukkig voor velen) onvoorstelbaar zwaar levensverhaal. De eerlijkheid die Fleur daarbij betoond is soms pijnlijk maar maakt het daardoor heel erg echt. Het gaat zo voorbij het oppervlakkige. Daardoor raken mensen geraakt en geïnspireerd. Ik wel in ieder geval.
Het contrast tussen deze blog voor en na de ramp (want dat mag je het wel noemen) maakt onderdeel uit van het levensverhaal dat zich hier aftekent. Als je de tijd neemt om terug te lezen, dan zie je in twee jaar tijd een levendig verslag van haar persoonlijke levenstocht. Waar de 'goede' periode van voor juli 2008 evenzeer een belangrijk deel van uitmaakt.
(Overigens was ik toen ook al een trouwe lezer).
Hopelijk snap je het een beetje. Maar misschien ook niet. Dan moet je je afvragen of deze blog voor jou geschikt is.
Nogmaals, dapper dat je terug reageert, ik hoop dat de medelezers dat ook respecteren.
Dat boek, Fleur... dat boek...
Ik denk dat ik een uitgever weet :-).
Dankjewel M voor je reactie, zoals jij het beschrijft voelt het nu beter voor me.
Jij zou een boek moeten schrijven, jij weet weet precies de juiste woorden te vinden.
Eva
mijn vorige reactie was niet zo netjes.
excuses.
sorry fleur, ben ik een beetje ruzie aant maken op nota bene JOUW blog, sorry.
tiz nooit goed om in boosheid te reageren.
zelfbeheersing.. pff
heb nog een hoop te leren.
Ik sluit me helemaal aan bij M. (ook bij dat ik altijd al hier las) en ik denk dat Fleurs blog (nou ja, eigenlijk Fleur) in de loop der tijd veel krachtiger en indringender en wijzer en 'raker' is geworden, en omdat mensen geraakt worden door die woorden, de gedachten, door Fleur en haar gezin blijven ze lezen, omdat ze willen weten hoe het afloopt, hoe het verder gaat (hopelijk met 'en ze leefden nog lang en gelukkig').
(@Pien, omdat je Andres zus bent vind ik zo'n reaktie (hoewel zoals je zelf al doorhad niet zo aardig) toch lief, omdat het bescherming en zorgzaamheid toont).
Gezellig weekend allemaal,
groetjes Angelique
@Eva Het blog was toen helmaal niet saai
Je kon genieten van de prachtige kinderen een leuk gezin en de mooie taartbaksels van Fleur
dus dat woord ramptoeristen vind ik heel erg ongepast eigenlijk...
En Pien haar reactie snap ik heel goed
Cobi
@Jojoco: jouw gedicht heeft me écht enorm geraakt. Werkelijk wonderschoon.
Verder houd ik m'n mond. Al vind ik dat M. een lintje verdiend vanwege zijn prachtige woorden en vind ik Eva toch ook wel dapper dat ze haar naam hier neerpent, en bijna neergeslagen door Pien notabene ;-)
En waarom moet ik bij de woordverificatie nu ineens SNEER invullen? Ik was toch heel lief, toch? ;-)
tja... ik had toch niet écht geslagen, want iedereen die mij een beetje kent weet dat ik dat heulemaal niet durf...
@Pien: roodhaar,strijdbaar.
Geweldig lief!
Corrie.
Een reactie posten