Weet je hoe het voelt om met zijn vijfen op vakantie te gaan....
en dan met zijn vieren weer thuis te komen?
Nóg meer van mij?!!
zaterdag 18 juli 2009
Op vakantie gaan
Het is niet bedoeld om het zoveelste verhaal te vertellen over hoe ellendig mijn leven wel niet is. Het is 'gewoon' dat er zoveel pijn zit die er dus gewoon zit. En waarom ik hier op mijn eigen blog me zit te verantwoorden voor wat ik schrijf is me zelf ook een raadsel.
Weet je hoe het voelt om met zijn vijfen op vakantie te gaan....
en dan met zijn vieren weer thuis te komen?
Weet je hoe het voelt om met zijn vijfen op vakantie te gaan....
en dan met zijn vieren weer thuis te komen?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
18 opmerkingen:
Oh Fleur, ik voel je pijn in die ene regel zo goed.
(Ik begrijp dat het tijdens jullie vakantie is gebeurd vorig jaar?)
En in die ene regel vertel je eigenlijk het hele verhaal.
Mooi, maar ook fijn dat je het doet, want ga jezelf niet zitten verontschuldigen hoor op je éigen blog!
Nee dat kan ik niet begrijpen, maar wel een beetje meevoelen.Dit verdriet gaat immers mijn begrip te boven.
Ook door het mee(be)leven op afstand is het iets wat nu toch wel weer extra door mijn hoofd speelt.
Ik wens je echt alle sterkte toe die je nodig hebt.
Liefs van jacqueline
Ik vraag me ook af waarom je je probeert te verantwoorden! Dit is gewoon jouw blog waar jij schrijft wat jij denkt/voelt. En dat is àltijd juist/goed want dat komt van wie jij bent op jouw blog.
En dat moet gewoon intens... ROT voelen.
AFSCHUWELIJK!!!
Wat zijn het toch pijnlijke en verdrietige tijden vol rouw voor je.
En idd op jouw blog schrijf je wat jij wil. Hoef je je niet over te verantwoorden.
Dikke zoen, Esther
Dat gevoel moet meer dan verschrikkelijk zijn. Ik kan je pijn niet wegnemen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik blijf je maar sterkte wense en je zeggen hoe dapper ik je vind.
En ik heb ook vaker het gevoel me te moeten verantwoorden op m'n log terwijl ik ook denk: als mensen m'n ellende niet willen lezen, dan komen ze vooral maar niet meer terug. Ik moet het kwijt en daar heb ik dat log ook voor. Net als jij.
Liefs
Nee dat kan ik niet voelen maar ik kan het me wel voorstellen, hier zijn geen woorden voor echt.
Ik wou echt dat ik je man terug kon halen voor jou , voor de kinderen...ik vind het zo ontzettend onterecht allemaal en zo totaal onbegrijpelijk en zo boos kan ik er om worden ook, dat dit moet gebeuren in zo'n gezin met zulke kleine kinderen die nog zoveel hadden moeten doen/zien/beleven met zijn allen...
Enne je hoeft helemaal geen verantwoording af te leggen , helemaal niet jij voelt wat je voelt !!
Hartverscheurend. Lieverd, ik denk iedere dag aan jullie.
kus
Nee, geen idee. Ik hoop het ook niet mee te maken.
We gaan morgen op pad en het besef van '1 jaar geleden...' is ook hier groot... veel sterkte meisje, de komende weken. We denken aan je.
Kus,
Martin
Lieve Fleur,
't is jouw blog en niet meer dan logisch dat je gedachten nu zo vol zitten met 'vorig jaar', ik moet er ook zo vaak aan denken, dus bij jou moet dat miljoenen keren erger zijn, gewoon zoveel mogelijk foto's en herinneringen plaatsen waar je behoefte aan hebt. 't is ook zo ongelooflijk pijnlijk en dat het nu precies een jaar geleden is en dat het weer vakantie is maakt natuurlijk dat er megaveel herinneringen zijn, hopelijk ook fijne foto's en filmpjes van de eerste dagen (ik herinner me een mooie foto die Andre maakte van jou met Joris in de buikdrager).
Veel liefs en sterkte en geloof in jezelf dat je het goed hebt gedaan, het afgelopen jaar, Angelique
((hugs))
ik prijs mezelf gelukkig dat ik niet weet hoe dat voelt.
Dus alleen een welgemeend arm op je schouders....
Nee, dat weet ik niet. En het is ook niet eerlijk dat jij dat wel weet.
Tis potdorie al helemaal niet eerlijk dat je jezelf verontschuldigt voor je eigen gevoelens en gedachten op je bloedeigen blog !
Nooitniemeer doen...
Dit is wat door jouw hoofd gaat en that's it !
Vind je een kanjer, een dapper mens. Haalt je verdriet niet weg, brengt je gemis niet terug. Ondanks alles toch een fijne vakantie. Er zullen ongetwijfeld toch ook deze vakantie herinneringen worden gemaakt die jullie koesteren.
Nee Fleur, ik weet niet hoe het voelt. Ik weet alleen hoe het voelt om 'niet meer naar mn ouders te gaan, alleen nog naar m'n moeder'.
Ik kwam dit gedichtje van de week weer tegen, wat me vorig jaar zo aansprak:
'Afscheid nemen is
met dankbare handen meedragen
al wat de herinnering waard is.'
Ik denk aan je en het zou toch van de zotte zijn als je jezelf moet verontschuldigen voor wat je op je blog schrijft. Niet doen hoor, schrijven helpt verdriet een plekje te geven!
Geen enkele voorstelling kan ik me ervan maken, alleen in mijn ergste nachtmerries....
En die is voor jou zomaar waarheid geworden.
Kusknuffel
Lieve Fleur,
Ik krijg weer koude rillingen als ik dit lees. Heel veel sterkte, vooral ook in deze vakantie. Met al die moeilijke dagen.
Bijna iedere dag lees ik een stukje en bijna iedere dag kom ik dan ook weer een kaartje tegen (6 okt '97) ook dan denk ik aan je.
Liefs van Lydia
... wat is thuiskomen dan voor áltijd anders. Ik hoop dat je in de toekomst weer 'thuis'kunt komen....Deze dagen ben je nog meer in onze gedachten dan anders, vakantie.....
Lieve Fleur,
ik lees al een tijdje mee op je blog. En ik wil al zo lang iets bemoedigens zeggen. Maar wat zeg je nou tegen iemand die dit allemaal moet meemaken? Misschien helpt het al je weet dat er mensen aan je denken en meeleven, ook als je dat niet van de mensen verwacht.
Ik heb bewondering voor je kracht (ookal vind je misschien zelf niet dat je die hebt).
liefs
Fleur, ook al schrijf je dit duizend keer op, miljoen keer, als jij dit nodig hebt, moet je het gewoon doen.
Dit verdriet blijft een lange tijd hangen, sommige dagen is het meer dragelijk dan anderen. Soms moet je huilen, schreeuwen, en ben je boos. Andere dagen maken de herinneringen je aan het lachen.
En niemand die daar ook maar iets over mag zeggen, we mogen alleen met je meehuilen of lachen.
Liefs,
Tanja
Een reactie posten