Dit is Merel haar lievelingsvlieg. Die ging altijd als zij aan het schommelen was op haar hand zitten. Hij was ook een beetje roze op zijn rug. Het was haar allerliefste vliegje. En ineens was hij dood. Hij lag zomaar voor haar ogen op de grond. Toen heeft Merel de vlieg begraven in de grond. Ze heeft er steentjes bijgelegd en bloemetjes. En daarna heeft ze er vaak bij gezeten en was ze verdrietig om haar vliegje.
Toen ging Merel weer schommelen en kwam er weer een vliegje op haar hand zitten. Ook deze was een beetje roze. Maar het was wel een ander vliegje. En zo vond haar eigen vliegje veel liever. Dat was haar liefste vliegje. Maar deze mocht ook wel op haar hand zitten.
Voer voor psychologen? Welnee. Dit is rouw bij mijn kind van 5 1/2 jaar. Zo puur, zo rauw, zo gewoon zoals het is. Ik ben trots op haar!
10 opmerkingen:
Jij bent trots op haar. Zij zal trots zijn op jou.
Je doet het goed mens, je doet het goed.
Een digitale hug.
Wat een bijzonder meisje is het toch, een lievelingsvlieg die met schommelen bij haar komt zitten :-)
Maar toch ook goed, dat ze nu in het klein (maar met veel gevoel voor haar vliegje) helemaal zelf bepaalt hoe en wat (begraven met de bloemetjes).
Groetjes Angelique
Nou, inderdaad, bijzonder. En bijzonder lief. Die foto's van haar ook, in de linkerkant. Echt om op te eten!
het is brompje, hij was mijn al-ler-bes-te vriend.
[knofje]
Terecht trots zeg ik.
En ik moest meteen aan Knofje denken...
ja, moest ook meteen aan Knofje denken...
Mooi Mereltje, wat intens.
Bijzonder, en ontroerend.
Vervelend is dat:(
Ik was nog bij EMJEE vanavond! Hadden het nog even over je! Dat je zown kanjer bent!!!
xxxxxx
Mooi..
en wat een verhaal onder je profielfoto zeg.. rouwen heeft tijd nodig! Veel sterkte en ik kom zeker nog eens langs op je mooie blog!
Merelt is ook een echte kanjer... Net als jij! Liefs, Marije
Een reactie posten