Laatste keer

1 juni 2005 kochten André en ik samen met Bart en Miranda ons huis.

Na het ondertekenen van het koopcontract lunchten wij met zijn vieren. En ‘s avonds aten wij op de vloer bij Bart en Miranda chinees.

Daarna volgde 3 weken van flink klussen. Ieder in zijn eigen woning, maar we deelden voorlopig de keuken. We deelden een belangrijk deel van ons leven.

En we verhuisden.

En ik ben zeer slecht in verhuizen. Dus besloten we al snel om veel foto’s te maken. Om gauw te beginnen met nieuwe herinneringen maken.

En zo maakten we een heleboel herinneringen. Van ons gezinnetje met zijn vieren. Maar ook van ons gezinnetje samen met Bart en Miranda. Samen eten, samen barbecueën, samen wijntje drinken op zomeravonden, samen Boer zoekt vrouw kijken op zondagavond, samen 1 januari ‘vieren’ door nieuwjaar duik in zee.

En ik maakte zelf herinneringen. In de warme vensterbank zitten met thee en een boek, in de werkkamer achter de computer, samen met André in de tuin werken, de slaapkamer van de meisjes, als ik aan het koken ben Bart in zijn tuintje sigaretje zien roken.

En de 1 1/2 jaar na André zijn overlijden het zicht van de woensdag einde van de middag als ik Bart thuis zie komen van zijn werk, we zwaaien, Miranda staat te koken en ik en de kids schuiven aan om samen de maaltijd te genieten. Kindjes gaan na het eten thuis tv kijken en ik drink nog even koffie met Bart en Miranda en zo delen we tussen neus en lippen door de moeilijke en mooie dingen van het leven.

Inmiddels woon ik al 10 maanden niet meer daar. Maar toch, het huis was er nog. Nog steeds niet verkocht.

Vanaf volgende week is het niet meer mijn, niet meer ons huis. Dan is het officieel verkocht. Eindelijk.

Gisteren zat ik voor het laatst in mijn vensterbank. De warme vensterbank met een kopje thee (in de thermoskan meegenomen), ik keek nog tv toen ik Bart zag thuis komen. Ik zwaaide en hij zwaaide terug. En om 6 uur deed ik de verwarming uit, het licht uit en draaide de deur op slot. En at nog één keer met Bart en Miranda mee. En dronken we ipv een toetje, een kopje koffie. En we bespraken tussen neus en lippen door de moeilijke dingen van het leven.

En toen deed ik ook daar de deur dicht. Ik stapte in mijn auto en reed voor het laatst mijn oprit af, over het grind en draaide de straat in. Nog één keer reed ik door de straat, langs het water, de schepen, de boten. De blauwe brug over.

vlinder

 

Ik citeer graag vrijelijk een stukje uit een boek wat ik van lieve lieve Zara kreeg dat heet: “God doet nachtdienst” geschreven door de Amerikaan Ron Mehl (en zij die mijn Lief kennen: het is geen grapje! Zo heet die schrijver echt!).

“Ik heb een verhaal gehoord over een groep wetenschappers die studie maakte van honderd rupsen die op het punt stonden zich aan hun pop te ontworstelen. In plaats van hen te laten zwoegen, sneden de onderzoekers hen voorzichtig los en bevrijdden hen. Daarna zetten ze de insecten op een tafel en probeerden ze aan het vliegen te krijgen. Maar geen enkele was er toe in staat. Niet één.

Dit onderzoekje liet zien dat het wringen en worstelen uit de knellende cocon de vleugels van de vlinder juist kracht geeft om het luchtruim te kiezen. Die worsteling van het insect –al het persen en duwen om zich te bevrijden uit zijn gevangenis- maakt het nieuwe leven mogelijk. Zonder strijd geen levenskracht. Velen van ons kennen deze donkere perioden van strijd wel uit ervaring.

We worden geconfronteerd met uitputting, frustratie en beperkingen. We worden moe van alle strijd en inspanning en vragen ons af wat Gods bedoeling met ons leven is. Het is meestal op zo’n moment –als we in pijnlijke verwarring verkeren of een schokkende teleurstelling moeten verwerken- dat een goedbedoelde medechristen naast ons komt lopen en ons een bepaalde Bijbeltekst in het oor fluistert.

Kun je raden welke tekst in bedoel? Ze fluisteren dan meestal Romeinen 8:28, mijn minst geliefde vers in de Bijbel. “En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede.”  Eerlijk gezegd, wil ik dat vers helemaal niet horen, als ik pijn heb. Ik wil dat vers niet horen, als ik verdriet heb. Ik wil dat vers niet horen als, door de omstandigheden, de grond onder mijn voeten wegzakt en ik verbijsterd en gedesoriënteerd op mijn rug lig.

De waarheid is dat Romeinen 8:28 maar een halve gedachte is. Deze tekst geeft niet veel hulp of bemoediging, tenzij je hem verbindt met de andere helft van de gedachte: Romeinen 8:29. Vers 29 is nou juist de grond onder vers 28. Ja, alle dingen werken inderdaad mee, als je tenminste weet wat het doel van de werk is. Ja, wij zijn geroepen “volgens zijn voornemen”, maar wat is dat voornemen? Vers 29 maakt dat duidelijk: “Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon…”  Waar werkt God dus aan in mijn leven? Waar is God op uit in jouw leven? Hij wil maar één ding en dat is dan ook het enige. Hij is bezig jou en mij meer op zijn Zoon te laten lijken. Punt.”

(best wel beetje au!)

Sinterklaas en openhaard

Ik dacht, ik sla vandaag twee vliegen in één klap. Via de twitter was het al duidelijk geworden dat ik dit jaar een openhaardje heb gemaakt. met Fiene en Merel samen vorige week woensdagmiddag geknutseld.

 

En het brandt gezellig bij ons thuis. En hij werkt ook, want de schoentjes waren netjes gevuld toen de kindjes zondagavond hard door de openhaard hadden gezongen.

En de Sint heeft hem hoogstpersoonlijk goedgekeurd.

Knokken

Jahaaa het is alweer een week geleden, maar vorige week hadden wij weer een echte knokdag! Ik kan daar uiteraard verder geen mededelingen over doen, want hé: knokploeg/knokdag/knokken is vooral diepe diepe vriendschap. Dat is delen mensen, daar wordt je helemaal jaloers van! En terecht, want ik knijp mij elke dag in mijn handen met deze meiden. Maar dat had ik in het recente verleden ook al eens gemeld geloof ik  

Wij begonnen met taart, gingen gestaag over in een heerlijke lunch met broodjes en allerlei lekkers erop en we hadden ook nog voor elkaar een cadeautje gekocht.

Daar ga je best wel heel blij van kijken eigenlijk.

En delen deden we mensen! Daar ga je soms niet zo blij van kijken. Nee, dat is vaak ronduit moeilijk. Maar daar gaat het wel om. In vreugde en verdriet.

Daar weten wij knokkers alles van.

Cadeautje

Kijk dan wat een mooi zakje! Zo’n doorzichtig met zilveren vlindertjes en een lintje erdoor.

 

En toen zat dit er in:

Oorbellen met hartjes een een armband met verschillende bedeltjes. Zelf gemaakt, door een vriendin.

 

 

Een vriendin van Fiene.

Voor Fiene.

 

Meisjes van 9 hebben al best wel coole vriendschappen.  En hele lieve ook!

JARIG!

Deze vriendelijke, vrolijke, lieve jongeman is vandaag jarig! Alweer 8 jaar is hij geworden. Afgelopen zaterdag zijn kinderfeest (Wat zijn vader mocht doen. Pffff, blij toe, want met 5 gezellige en lieve jongens weg is natuurlijk wel leuk, maar het blijven jongens van 8 jaar he: DRUK!!! Hoewel ik begreep dat het alleszins meeviel.) en aanstaande zaterdag het grote mensen feest. Maarrrrrr, als je écht jarig bent, moet het ook op die dag feest zijn. En dat was het hoor. Blij met al zijn cadeaus, blij met uitdelen op school, blij met opa en oma op bezoek, blij met al zijn post, blij met frietjes eten en opa en oma die bleven eten, blij met (buur)vrienden bezoek. Blije tevreden jongen; en daar doe je het voor. 

En ik doe het ook voor zijn moeder; Esther. Ik stond vanmorgen zijn verjaardagstaart te bakken en vond het vreselijk dat ik dat stond te doen. En niet zijn moeder. Zijn moeder, die boven alles Lucas zijn moeder was; zielsveel hield ze van die jongen. Dat hoor ik van iedereen die haar heeft gekend en het straalt van elke foto van haar met Lucas die ik zie af. Daar kun je niet omheen; één brok liefde voor elkaar. En dan sta ik een taart voor deze knul te bakken. Met alle liefde van de wereld. Maar wel de omgekeerde wereld.

Er zat een traan in die taart.

Gefeliciteerd lieve Lucas, mama kijkt vanaf haar grote ster mee en is trots op haar grote kleine zoon van 8 jaar!

Vrouwen hebben ‘zussen’ nodig!

 

OM BIJ STIL TE STAAN
Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken.
Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt. De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter: “Vergeet je zusters niet. Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt. Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de kinderen die je misschien zult krijgen zult houden, je zult altijd je zusters nodig hebben. Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en dingen met ze te doen. En onthoud dat “zusters" alle vrouwen betekent. Je vriendinnen, je dochters, je collega’s en al je vrouwelijke familieleden. Je hebt vrouwen nodig. Zo is het met vrouwen”.

Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw. Ik ben een pasgetrouwde vrouw. Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken. Toch luisterde ze naar haar moeder. Ze hield contact met haar zusters en maakte ieder jaar meer vriendinnen. Naarmate de tijd verstreek, kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist
waar ze het over had. Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een vrouw groeien zijn “zusters” de steunpilaren in haar leven.

 
De tijd verstrijkt
Het leven gebeurt
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat
Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen

Maar ….. zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit.

Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt. En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan, zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen, voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeide te komen en je aan het eind met open armen te ontvangen.
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je. Of komen ze om je eruit te tillen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters, schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven. De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen vrouwen. Toen we dit “avontuur”, genaamd vrouw-zijn begonnen, hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds
nodig hebben.