Grenzeloos

 

Ik weet nog dat ik een meisje was. Zeg tussen de 7 en 13 jaar.

Ik was serieus, best goed op school, had vrienden en vriendinnen. Ik was sociaal en betrokken. Ergens op zolder ligt nog een multomap (A5 formaat en rood) met daarin ‘de natuurclub’. Ik was de voorzitter en de journalist en ik schreef er ‘artikeltjes’ over de natuur. Er zit nog een plukje van een grasspriet in, ik schreef iets over Greenpeace. De wereld zag er voor mij zwart wit uit. Je zorgt voor de natuur en je bent aardig voor andere mensen.

Ergens ben ik dat meisje kwijt geraakt.

Niet dat ik later niet meer serieus was en vrienden en vriendinnen had, dat ik niet meer voor de natuur zorgde en niet meer aardig voor andere mensen.

Het kwam deels  door het ouder worden. Het is lastig om ook voor dat ene kind op te komen die niet echt in de groep valt als je zelf wél goed in de groep valt. Het is lastig om je niet door je vader naar school te laten brengen met de auto als de regen met bakken uit de hemel komt. De wereld werd minder zwart wit en meer ook grijs.

Toen kwam ik tot geloof. In mijn pubertijd gebeurde dat. Ik zette mij erg af tegen mijn ouders om in de andere gemeenschap opgenomen te worden. Puberen en los willen komen van je ouders, maar niet om op eigen benen te staan. Nee, ik liet mij opnemen in een gemeenschap waar weer van alles voor mij werd bepaald. Ik werd in leeftijd volwassen, maar in het denken en het zelfstandig worden werd ik klein gehouden.

Er werd bepaald dat ik gedoopt moest zijn om aan het Avondmaal deel te mogen nemen (Ik weet nog dat ik bij een volwassen doopdienst was en dat toen ik op wilde staan om ook te delen in het brood en wijn, ik resoluut door een mede gemeentelid terug werd gezet met de woorden; ‘Nee, jij niet’. Ik was toen 14 jaar), er werd bepaald dat je niet ongehuwd samen mocht wonen, dus trouwde ik  toen ik 19 jaar was. En zo waren en wel meer dingen die bepaald werden. Twee dingen ter verduidelijking: Ten eerste wilde ik het zelf. Niemand heeft me een mes op mijn keel gezet en ik deed het geheel vrijwillig. Ten tweede  stond nergens zwart op wit wat wel en niet mocht en er waren er maar weinig die ook ooit hebben gezegd dat ik iets wel of niet zou mogen. Maar er bestaat zoiets als ongeschreven regels, als het aanvoelen wat wel en niet zou mogen.

Hoewel de wereld voor mij uiteraard grijzer was geworden en niet meer zwart wit, moet ik nu jaren later toegeven dat het misschien toch niet zo grijs was als ik toen dacht.

Toen ik 30 jaar was verloor ik zeer plotseling mijn man, de vader van mijn drie kinderen en ik bleef achter met mijn meisjes van 7 en 4 jaar en mijn zoon van bijna 5 maanden. De gemeenschap stond om mij heen. Ik viel niet toen hij stierf, ik werd gedragen. Ik ben deze gemeenschap eeuwig dankbaar hiervoor.

Toch werd de jas van de gemeenschap mij te strak. Ik merkte het aan van alles. Ik deed zo mijn best om te overleven, ik was aan het vechten, ik werkte hard. Rouwen is heel hard werken. Mijn wil om te leven, om gelukkig te zijn was erg groot in die tijd. En daarin kwamen heel langzaam stukjes terug van dat meisje van vroeger. En de gemeenschap was mijn rem. Ik mocht of liever gezegd kon niet meer leven zoals mijn hart diep van binnen wilde. En dus verbrak ik met heel veel verdriet deze band.

Het loslaten was niet makkelijk. Ik was niet gewend om het alleen te doen, zelfstandig beslissingen te nemen. Altijd was er ‘je doet het goed, zoals God het wil’ of ‘je doet het fout, niet zoals God van je vraagt’. En nu moest ik zelf koers bepalen. Mijn geloof in God was er nog steeds, alleen de vorm moest anders. De vorm moest zijn dat ik het goed moest vinden.

Ruim 4 jaar later sta ik aan het begin van een nieuwe studie. Ik besloot dat ik een opleiding tot verliesbegeleider ga volgen. Daarvoor schaftte ik de nodige literatuur vast aan en begon te lezen en te lezen en te lezen. En voor ik het wist stond ik ineens weer middenin mijn rouwproces. Alles wat ik las, herkende ik bij mezelf of bij mijn kinderen of herkende ik, omdat het bij mij ook gebeurde of juist niet gebeurde. Het is erg goed en fijn om het rouwen van nu mee te maken. Niet meer in de wanhoop van het eerste uur, niet meer in de krappe jas van de gemeenschap of de afhankelijkheid die je nu eenmaal hebt in tijden van grote nood.

Ik ben in de 4 jaar weer meer het meisje van toen geworden, maar tegelijk ben ik ook volwassen geworden, zelfstandig, iemand die zelf bepaald hoe ze haar leven in wil vullen. Ik laat mij niet meer leiden door dogma’s van een gemeenschap.

Gisteren kocht ik van verjaardag geld (ik ben in juni jarig…. ) een boek. Ik kocht het boek omdat ik intuïtief aanvoelde dat het ergens linkte met de literatuur van mijn studie en mijn eigen inzichten in mezelf.

Ik kocht het boek Grenzeloos van Kim Moelands. Zij is een vrouw die 5 jaar na het overlijden van haar vriend, die is overleden aan de gevolgen van cystic fibrosis omdat er niet tijdig een donorlong was, zelf op het randje van de dood leeft en wacht op een donorlong. Het boek sprak mij aan om verschillende redenen. Zo beschrijft ze hoe ze na het overlijden van haar vriend weer nieuwe liefde vindt. Ze vertelt ook hoe haar weg is tussen hoop en vrees en de grote wil om te leven. Ze beschrijft een groot deel van wat ik heb gemist toen mijn man overleed. Doordat zijn dood plotseling kwam, ben ik pas begonnen met rouwen toen hij was overleden. Haar beschrijving van het uit alle macht het leven willen leven en dat samen beleven raakt bij mij een snaar. Zonder te willen zeggen dat ik graag een lijdensweg met mijn man had willen gaan, merk ik wel dat ik een weg samen daarin heb gemist.

En wat ze nog meer in haar boek beschrijft is de grote noodzaak van donorregistratie. En dat brengt mij weer bij mijn eigen verhaal. Als meisje had ik een donorcodicil in mijn portemonnee. Toen liet ik de dogma’s van een bepaalde gemeenschap mijn leven bepalen en verdween dat codicil. Want orgaandonatie dat mocht niet.

Ik heb mij gisteren meteen aangemeld.