En dan ben je ruim 17 maanden verder. Heb je niet meer de dagelijkse reddingsboei nodig. Ben je in je alleentje met je drie bloedjes ook een soort van gezin geworden. Heb je een nieuwe liefde. Waarmee je zelfs gaat trouwen. Verbouwing in het nieuwe huis. Allemaal fantastisch. Mooie nieuwe keuken, luxe apparatuur, paarse muur; wouw en gaaf.
En dan hoor je iemand hardop zeggen dat je meer begon met bloggen op een moment in je leven dat je het ook heel moeilijk en zwaar had.
Dat valt natuurlijk ook helemaal niet te ontkennen. Dat wil en hoef ik ook helemaal niet te ontkennen. Het was en is een uitingsvorm geweest die verder reikte dan ik zelf van te voren kon bedenken. Het was soms ook een soort van reddingsboei. Een manier om mijn gedachten te ordenen, een manier om al dat gevoel een uitweg te geven en soms zelfs een manier om veel mensen te laten weten hoe het met je gaat.
Soms moest er gewoon wat uit. Dan schreeuwde alles in mijn lijf en vond ik pas rust als het in letter, foto of muziekje hier op dit plekje stond.
En nu roept er weer van alles in mij. Want eh..... wat nou: 'op een moment in je leven dat je het heel moeilijk en zwaar HAD'?????
Ik weet wel dat ik de schijn tegen heb. Uiterlijk zie je vaak niet zoveel meer. Ik klets vrolijk met Joris als ik het schoolplein op loop. Dat ziet er gezellig en vredig uit. Mijn huis is weer meer wel dan niet opgeruimd, heb mijn dagelijkse reddingsboeien niet meer nodig, kook weer vaker wel dan niet, heb een nieuwe liefde en een paarse muur.
Weet je: mijn zware leven behoort helaas nog (lang) niet tot het verleden . Sommige moeilijke en zware dingen zijn veranderd ten opzichte van 17 maanden geleden. Maar die pijn en dat verdriet is anders, niet minder.
Ik ben helaas wel tot de ontdekking gekomen dat het nu misschien wel zwaarder is dan 17 maanden geleden. En op een bepaalde manier valt dat niet uit te leggen.
Een onderdeel van het zwaarder worden van het leven is ook dat het leven voor alle mensen om je heen ook doorgaat. Het mijne ook en daar ben ik ook actief in. Dus hoor alstublieft geen verwijt in deze zin. Het is een feitelijke constatering dat een ieder zijn leven, hét leven doorgaat. Andere mensen hun leven gaat door, maken vervelende of soms wel ingrijpende dingen mee, maken grote vreugdes mee en leven het leven. En doordat ik ook doorga lijkt het soms wel of je dat emailtje, dat kaartje of dat telefoontje niet meer nodig hebt.
Die cliché opmerking dat je in tijden van nood je echte vrienden leert kennen? Tja, wellicht moet dat de conclusie zijn? Of is het ook een onderdeel van hoe het leven gaat. Want ook ik heb in veel contacten geen initiatief of energie meer gestoken.
Maar waar ik eerst dagelijks werd bestookt door kaarten, lieve dingen opgestuurd kreeg of andere manieren waarop ik merkte dat mensen aan me dachten, merk ik daar zelf in iedergeval niet zo veel meer van.
En dat begrijp ik heel goed. Dat is écht waar! Het is eerlijk waar geen verwijt.
Jammere is alleen dat mijn leven nog net zo zwaar en moeilijk is als vlak na het overlijden van André. En dat het soms verdomd eenzaam voelt om al dat rouw zo te moeten dragen.
Ik vrees alleen dat dit een onderdeel is geworden van mijn leven. En soms, heel soms zou ik willen dat mensen iets vaker lieten merken dat ze nog aan me denken. En mocht ik de schijn zo tegen me hebben gehad met nieuwe liefde, nieuwe ring aan mijn vinger en paarse muur, dan meld ik hierbij: Sorry allemaal, maar ik red het gewoon niet alleen.
33 opmerkingen:
Ik lees nu sinds een tijdje mee, reageren doe ik niet echt. Maar deze blog raakt me... Woorden om het beter te maken zijn er niet, en het lijkt me ellendig om te zien hoe de wereld door blijft draaien, ook zonder André. Sterkte voor nu, en voor de toekomst! Ring of niet, je blijft ook een rouwende weduwe....
Het kaartje, dat ik vorig jaar nog meteen op de bus deed, staat inderdaad al 2 weken ongeschreven in de keuken..... want ik dacht toen ook, ik ga gewoon door met schrijven, maar als je leest over paarse keukens enz. dan lijkt het minder hard nodig om snel weer wat te sturen, al dacht ik ook dat het nu een moeilijke tijd is voor jou(maar dat schreef ik dan weer op het juniforum, sneller en minder koud dan kaartjes posten :-)
Hier alvast een virtuele knuffel!
Ik val in herhaling, maar je weet het weer raak te schrijven,
liefs, Angelique
Lieve lieve Fleur
Het pakt me wat je schrijft want het is zo goed verwoord hoe jij je voelt !!
En geloof me niemand neemt jouw iets kwalijk!
Je doet het zo goed namelijk!
Ook wij hadden het laatst sinds ik je bij toeval op jouw blog vond over je,ik wist niet dat het bestond echt,en heb het een en ander doorgelezen van de dag dat andre niet goed werd,wij waren die dag aanwezig op helvoirt notabene!!
En dan voel je je schuldig dat je inderdaad geen kaartjes hebt gestuurd ed....maar een mens zit raar in elkaar dat houd niet in dat we niet aan je hebben gedacht,en ja dat bloemmetje hebben we dan wel gestuurd ja,maar of zoiets op dat moment doet wat het zou moeten doen dat weet je nooit het is ook moeilijk wat je allemaal meemaakt je leven verder,een nieuwe vriend ,maar meis probeer er stukje bij beetje van te genieten je mag er van genieten !!
Doe het op jouw manier !!
Het is een erg lange reactie,maar kon even niet anders sorry!
Fleur je bent in onze gedachten met heel je gezin !
Groetjes Ria en Rein
Mooi geschreven Fleur! Ik kan hier 1000 dingen op reageren.. maar je hebt gewoon gelijk! Of het nou een verwijt is of niet....
Ja, ik vrees dat je gelijk hebt. En ik weet het ook wel. Het kan toch ook niet anders? Dat het nu verre van 'over' is; dat het zwaarder is, omdat 'de mensen' verwachten dat het minder zwaar is....
Ik vrees ook dat mensen graag willen horen wat ze moeten/mogen/kunnen doen. En dat kan niemand van jou verwachten...dat je dat aangeeft. Dus dan kom(t) je/men/ik vaak niet verder dan reageren op je blog, aan je denken, voor je bidden, een hyve'je...
Maar dat praktische van iets opsturen (in mijn geval), dat schiet er dan bij in. Stom is dat.
Zou 'iedereen' nu gaan inhalen? ;)
((()))
Zo herkenbaar! Een vriendin zei laatst, na een enorme huil-breakdown: 'Ja maar, wij zien ook niet dat het soms nog zo enorm zwaar is'... en dat klopt, dat wil ik ook niet, daar doe ik hard mijn best voor... Het gaat ook goed en het verdriet is niet meer iedere dag zo enorm overweldigend, maar soms, sommige dagen, pfffttt... alsof het gisteren was!
Goede, mooie blog, en zo waar!
Heel veel plezier en ook een beetje sterkte voor je nieuwe leven!
Kus,
Susanne
Zó herkenbaar Fleur, pffft...Het lijkt wel of sommige mensen gewoon ook niet wéten hoe je kan steunen en aandacht kan geven. Ook na anderhalf jaar ja.
Want iedere dag word je geconfronteerd met het 'nooit meer'. En oh ja, je doet je ding en het lijkt of je een dappere dodo bent, maar nooit meer ook maar íets van André is soms ondragelijk en verscheurend en daar helpen geen 10 paarse muren tegen. Ik snap het zo. (Tijd voor je adres via hyves graag (-: )
Lieve Fleur, ik begrijp zo goed wat je bedoelt. Ook al ken ik jou en je kinderen niet persoonlijk, toch denk ik vaak aan jullie. Want ik weet ook, dat zo een moeilijke en zware tijd niet "over" gaat. Mijn eigen moeilijke en zware tijd is inmiddels goed 13 jaar geleden en het is ook niet zomaar "voorbij". Ik vergelijk het met een ongeval met bv een gebroken been. Na een paar maanden mag het gips eraf en de mensen denken: "Zo dat gips is weg, het is dus wel alles weer goed gekomen". Maar dat is niet zo. Het gips was nodig om het been te stabiliseren, om de breuk te kunnen helen. Maar al die spieren rondom, de gewrichten ed zijn nog lang niet zo sterk als ze vroeger waren. Alléén lopen gààt nog niet.Er is nog veel tijd, hulp en therapie voor nodig...en inderdaad- véél dingen zijn alléén nog lang niet te bewerkstelligen...Jouw paarse muur is voor veel mensen misschien ook zo een teken van "Hupsakee, t gips is weg, alles is weer goed!"
Heel veel sterkte. Ik zou graag af en toe een kaartje ed sturen.....als je dat wilt stuur je me het adres? tedaldi@gmx.ch Ellen
Wie zegt dat het leven in het tweede jaar makkelijker is, zit er helemaal naast. Sterker nog dan pas is er het echte besef dat het allemaal definitief is. Het is en blijft geweldig dat jij een nieuwe lief hebt gevonden. Dat jij zo sterk bent om door te gaan. Dat is het heden en de toekomst. Je verleden blijft, dat wis je niet uit. Nooit. En geloof me, echt eens ergens in de toekomt dan voelt het verleden als een warme deken. En denk jij er aan met een grote warme glimlach op je gezicht!
Lieve groet,
Claudia
p.s. ik blijf fan van je paarse muur. Geweldig!
Het is zo herkenbaar wat je schrijft, Fleur. Veel mensen denken (of misschien wel vinden) inderdaad dat je na een jaar wel weer je gewone leven moet oppakken, maar zo werkt het gewoon niet. Tuurlijk gaat het normale leven door, en dat is maar goed ook, maar dat maakt het gemis niet minder, integendeel. En misschien lijkt het vanaf de buitenkant heel goed met je te gaan, nieuwe liefde, nieuw huis, huwelijk, van binnen blijft het enorme gemis van André nadrukkelijk aanwezig. Ik heb/had precies hetzelfde na het overlijden van mijn moeder. Het wordt allemaal makkelijker, het leven gaat door, maar dat betekent niet dat het missen ook stopt...het lijkt wel of dat juist erger wordt, zeker als er allemaal "grote dingen" staan te gebeuren als een verhuizing of een huwelijk.
Hou je taai, je doet het super!
Liefs, Ellemieke
PS: Enneh, een kaartje is zo gestuurd hoor, maar ik heb geen adres..
pffffffff Fleur, dit hakt er weer behoorlijk in! En ook voor mij is het best herkenbaar. Mijn mam is 4 jaar geleden overleden en voor mijn vader(70) is het bij tijd en wijle behoorlijk zwaar(hij vind er geen reet aan alleen)
Wat hij zo jammer vind is dat mensen nooit meer over haar praten, alsof ze gewoon niet bestaan heeft. En hij praat zo graag over haar want ze was wel een figuur :) We vieren daarom nog steeds haar verjaardag en iedereen komt dan ook. Met taart en een neut en dan proosten we op moeders en oma! Verder is hij een kanjer hoor, kookt alle dagen en strijkt zijn overhemden ook zelf. Hij heeft het er maar druk mee.
Ook ik zou je best een kaart willen sturen maar weetniet waarheen. Dus hier voor jou een liefbedoeld gedichtje:
Rood is de klaproos
De kleur van het hart
Maar juist in haar hartje
Zit ook nog wat zwart
Zo heb je in iedere kamer
En in elk vertrekje
Ergens wel een donker plekje
Dus lieve Fleur, wens ik jou van harte...
Let meer op het rode dan op het zwarte.
Sterkte Fleur***
XSuus(M)
Lieve Fleur, weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Net zoals de rouw soms voor anderen onzichtbaar lijkt, lijkt het denken aan soms voor jou onzichtbaar. Wat zou het mooi zijn om een soort radio te hebben, om af en toe af te kunnen stemmen op alle gedachten aan jou. Om even troost te kunnen tanken. Te weten dat Andre niet vergeten is. Dat jij niet vergeten bent. Ook al is het minder tastbaar dan in het begin.
{{{}}}} Liefs, Jo
Lieve Fleur,...
Sommige dingen die je schrijft, herken ik... want al was het alleen 'maar' een miskraam, een kindje dat ik nooit heb herkend, toch rouw je en is het ook moeilijk dat 't leven verder gaat en dat er kindjes zijn, maar nooit die ene, die oudste.
Ja, het is niet te vergelijken met je man verliezen natuurlijk... maar ik kan me wel voorstellen dat juist het feit dat je leven verder gaat en dat je ook nieuw geluk vindt, dat dat juist pijn doet en de pijn weer erger maakt. Samen met al je andere bloglezers zou ik je graag een kaartje sturen - maargoed; zo via de blog kan ook natuurlijk. Lieve meid, ik denk heel veel aan je en ik bid ook voor je!
Ik bid dat je Gods liefde heel speciaal mag ervaren op de momenten dat het heel erg moeilijk is, dat er te weinig kaartjes enzo zijn... Hij vergeet je in elk geval nooit!
veel liefs uit 't verre Zeeland.
XXXXXXXX Fleur!!! Goed van je!
MJ
Trouwen en rouwen. Het is maar een letter verschil. Het geeft precies aan hoe dicht het bij elkaar zit.
Ik zat mij net te bedenken: zoveel warmte gekregen van al die mensen, die jou en mij van binnen zo warm hebben gemaakt. Maar buiten die warme mantel van warmte (en liefde) is het koud. De metafoor met de huidige vrieskou gaat dan ook op: Binnen stook je het lekker warm, maar een stap naar buiten en je merkt dat zelfs handschoen, sjaal en muts niet voldoende beschermen. Het is de aanvoelstemperatuur die het ijzig koud maakt. We moeten dus onderzoeken hoe we de aanvoelstemperatuur kunnen beinvloeden.
Lieve Fleur, wat rot dat je je zo verdrietig en boos voelt. Het verdriet om het verlies gaat nooit over. Er zal altijd sprake zijn van het leven voor en het leven na. Gelukkig komen er wel nieuwe ervaringen bij. Niet in de plaats van, maar erbij: nieuwe liefde, geluk, mooie ervaringen, een paarse muur om mijn part. Die nieuwe ervaringen zijn je van harte gegund, Fleur. Hopelijk sterkt die gedachte je.
Ik stuur je een arm vol virtuele knuffels en een nieuwe, enorme stapel moed. Moed om te leven. En te schrijven. Want dat doe je bewonderenswaardig.
Liefs Roelien (oh ja, ik zie op je blog opeens allemaal paarse letters, had je dat al of valt mij dat nu pas op?)
Heel mooi geschreven. En zo waar, na een tijd verzanden goede bedoelingen. Maar dat betekent niet dat mensen in hun hart niet aan je denken, het word gewoon iets minder tastbaar.
Ja Fleur, vaak is het 2e jaar nog moeilijker omdat de aandacht minder wordt; het 'al' 1,5 jaar geleden is; je er zo goed uitziet; je muur paars is en je een nieuwe ring om je vinger hebt enz. Maar van binnen is er nog steeds het gapende gat van Andre's afwezigheid en niemand die dat gat kan vullen: rouwen doe je uiteindelijk helemaal alleen... Het wordt nooit meer zoals het was, voor jou niet, voor je kinderen niet en voor Ron ook niet. Daarom heb ik ook zoveel bewondering voor jou en voor Ron dat jullie gaan voor de/jullie liefde en daarnaast nog volop zo aan het rouwen zijn. Scheelt idd maar 1 letter...
'Sorry allemaal, maar ik red het gewoon niet alleen'. Sorry zeggen voor jouw eigen gevoel? Fleur, ontken jezelf niet en laat alle gevoelens toe die jij goed of nodig vindt. Zelfs waar je gewoon zin in hebt!
Ook al heb je een nieuwe ring of een paarse muur..
Vaak zien mensen alleen de buitenkant, sommigen willen zelfs alleen maar naar deze buitenkant kijken.
Rouw is en blijft rauw....
Ik herken het. Helaas. En mijn lijden is heel anders dan jouw lijden en ik verwijt ook niemand iets, maar toch. Het maakt je toch weer anders verdrietig.
En ik geloof dat ik je ook begrijp, al kan ik jouw rouw niet voelen, jouw pijn niet doorgronden. Net zo min als jij mijn vermoeidheid niet zult voelen, maar wel net zo goed zult kunnen begrijpen hoe ik het ervaar.
Troost van mensen is dan een cadeautje, troost van God is er altijd, ook al ervaar je die niet altijd.
Stom hè?
Digitaal dikke kus! (voel je hem al?) (hij is écht heel dik....)
Heb je mijn logje KWIJT van 21 januari gezien? Jij bent de derde zij waar ik naar verwijs. Het is ook moeilijk, want soms - als jij het niet aangeeft - durf je er dan niets over te zeggen dierect. Anders is het net of wij WILLEN dat je nog rouwt, zodat we je heerlijk kunnen troosten. Dus ik hou een beetje afstand, maar ik besef weldegelijk dat het een hele klus is en dat de scherpe kantjes er wel vanaf zullen slijten, maar het verlies blijft. EN het gemis, vooral als je kinderen op groeien lijkt me. Er wordt dus meer aan je gedacht dan je beseft en er wordt ook meer meegeleefd. Alleen het bereikt jou niet altijd....
wat zegt ron het weer mooi.
[en jij ook]
als het winter is moet je wachten op de zomer...
en sos duurt dat gewoon kei-lang
zoenen voor jullie beide
Ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen....maar je blog maakt me stil.
Het ongelofelijke leed wat jij moet dragen is niet voorbij na anderhalf jaar...ook niet na 3 jaar!
Ik ken jullie niet in real-live...maar jij/jullie zijn vaak in mijn gedachten!
Ik stuur je een virtuele knuffel....
Fleur. Ik verloor bijna zes jaar geleden mijn man en bleef toen op mijn 28ste plots alleen met 5 kleine kindjes (jongste was toen 10 maanden) en ja. In het begin was iedereen vol begrip en kwam er bijna dagelijks iemand langs. Na een tijd verminderde dat. Dat gaat zo. Mensen hadden medelijden met mij en dat wou ik allemaal zelfs niet.
En ik weet niet hoe ik uiterlijk enorm sterk overkwam en toen in de opvang plots hartverscheurend begon te huilen omdat mijn kind luizen had. Zo stom. Dat ging natuurlijk niet om die luizen natuurlijk. Ik was effe op!
Soms dacht ik zelf dat het echt wel de goede kant op ging om dan plots weer in de put te vallen. BAF.
Anderhalf jaar na zijn dood heb ik ook een nieuwe liefde leren kennen en de meningen waren toen echt verdeeld. Sommige vonden het echt niet kunnen en waren echt hatelijk (nog altijd). Anderen gunden mij zoveel nieuw geluk. De mensen die over mij roddelden en kwade dingen over mij zegden heb ik links laten liggen of gaf ik net een heel vrolijke lach en groet. De meningen waren zo verdeeld.
En twee jaar na zijn dood was ik hertrouwd en alweer zwanger. Soms was dat voor mezelf ook heel wat. Ik veranderde trouwens ook heel mijn huis en verbouwde de totale keuken. Om 3 jaar later alweer te verhuizen omdat ik die plek bewust wou verlaten was één van de redenen.
Ach. Het uiterlijk. Laat de mensen maar zeggen. Jij hoeft aan niemand te bewijzen hoeveel jij nog rouwt. Dat is veel te persoonlijk.
Dat kun je gewoon niet aflezen van iemand.
Veel sterkte.
Sandra.
Oja. En na zes jaar mis ik mijn man ook nog.
Ik wil hem nu bv. tonen hoe goed het wel me gaat. Dat alles goed is gewoon.
Lieve Fleur,
Je hebt zo gelijk! En het is zo herkenbaar. Al is mijn situatie anders dan de jouwe maar alle dingen die je voelt en hoe je het beleefd zijn zo herkenbaar. Ik denk dat mensen pas zich echt in jouw situatie kunnen inleven als ze er zelf inzitten...want je kunt je niet bedenken wat het is en hoe het voelt...en na verloop van tijd mag je niet meer 'zielig' zijn en soms zelfs vinden andere mensen dat het nu wel eens de hoogste tijd dat je alles verwerkt hebt, een plekje hebt gegeven, geen pijn, verdriet, eenzaamheid en wanhoop meer voelt...en dan voel je je juist extra alleen...ik hoop dat de Heere God veel mensen op je weg plaatst die het zien, die jou zien, hoe het is en hoe je je nog steeds voelt, die je steunen en bij wie je je gevoelens oprecht mag en kan uiten!
Liefs Nathalie
KUS
Cnor.
Ik denk aan je. Het leven gaat door idd, maar één stuk van jouw leven blijft voor eeuwig stil staan. Ik kan mij -in alle eerlijkheid- niet voorstellen hoe dat voelt.
Je hoeft niet sterk te zijn, genoeg mensen om jou heen die je willen ondersteunen.
Heel eerlijk van je. Heel goed van je. Zo hoort dit ook bij helen... Het is soms 2 stappen vooruit, 1 achteruit, maar soms.... ineens,.... merk je dat het weer omslaat. En dan is het 1 stap vooruit en 2 achteruit....
Moeilijk hè? Gelukkig heb je tijd. Tijd om (nog steeds) te rouwen en dan ook weer te helen.
Mensen vergeten het denk ik niet. Wat ze vaak wel vergeten is om het tegen je te zeggen, dat ze nog aan je denken!
Het staat als een huis wat jij hier schrijft. Want zo is. Na verloop van tijd "verwachten" veel mensen dat je doorgaat. En je gaat door, maar de pijn is er nog. En op de meest onverwachte momenten duikt die op. Ik kan me jouw pijn en eenzaamheid daarin niet eens voorstellen, maar ik herken het wel. Ik ben nu, 5 maanden na het overlijden van mijn vader en de afschuwelijke nasleep, "ineens" overspannen. Dat vinden sommige mensen heel gek, want ja: het is je vader en àl 5 maanden geleden. Dat ik daarnaast ook nog m'n pleegmoeder al twee jaar vreselijk hard mis en in de auto vaak nog overvallen word door een huilbui, dat begrijpen zoveel mensen niet.
Dus I hear yah!
KNUF
ik ken je niet, maar wij branden elke dag een kaarsje voor wie het nodig heeft, ik zal morgen ook aan jou denken bij het aansteken.....
pijn blijft pijn, ook na anderhalf jaar, ook na 20j - bij jou is het de pijn van het missen, bij mij is het de fysieke pijn, en ja de rest van de wereld draait gewoon door en 'vergeet' dat die pijn blijft, bij jou en bij mij...
dikke knuffel van een onbekende blog-lezer van je... xxx
Een reactie posten